ZERO PLASTIC WEEK IN DE KEUKEN

Via de facebookpagina van Zero Plastic Week vond ik deze 10 tips om plastiek uit de keuken te bannen.

1.  Bewaar je eten in glazen of metalen potten
Hmmm, hier scoor ik al niet zo goed.  Maar ik ben eraan aan het werken:
Ik ben de lege honingpotten van Oxfam aan het bijhouden om deze om te toveren in voorraardpotten.
Glas én hergebruik.  Ha!

Verder heb ik heel veel plastieken potjes.  Maar ze zijn ook niet gekocht.  We krijgen ze bij de afhaalchinees.  In plaats van ze weg te gooien, zijn het mijn standaard diepvriespotjes geworden.  Handig stapelbaar en zo.  Toch beter ze te herbruiken, dan weg te gooien, niet?
Nog beter zou zijn, om ze mee te nemen naar de chinees de volgende keer.  Zodat we er niet wéér bij krijgen.  Zou ik dat durven?

2.  Geen zakjes meer!
Ik heb deze schoonheid altijd in mijn "sjakosj" zitten en een prachtige opvouwbare roos in mijn werktas, en deze ietwat mannelijkere versie kocht ik ooit voor mijn echtgenoot.
Ze zijn natuurlijk ook van plastiek gemaakt (polyester, dat valt onder plastiek, lijkt mij?).
In de toekomst kunnen we ze best zelf naaien.
We gebruiken ook heel vak de zak van de Bolle Buik die we kregen voor de thuisbevalling.  Zo'n goeie ouderwetse, stevige linnen met houten handvat.
En toch laat ik mij soms nog vangen in de winkel -dat ze 't al in een zakje hebben gestoken, nog voor ik mijn mond kon opendoen.

3.  Kies voor herbruikbaar.
Deze vind ik een gemakkelijke.  Hier geen aluminiumfolie of huishoudfolie en ook geen plastieken vorkskes enzo.  De bokes gaan altijd in een lunchskin of boc 'n roll en als er bestek nodig is, neem ik gewoon mijn normale bestek mee.  Dat gaat toch ook en dat snijdt tenminste echt.
(en nee, ik word niet gesponsord door kudzu, het is gewoon mijn favoriete eco-supermarkt, zeg maar)

4.  Geen plastieken keukengerei.
Voor het overgrote deel ook geen enkel probleem.
Ik ben een fan van hout, voor alles: architectuur, meubilair, en dus ook in de keuken.
Bamboo spatels, een houten snijplank,...
Maar één ding mankeer ik nog in mijn keuken en dat zijn deftige scheplepels.  Gewoon simpele scheplepels, in inox, liefst mat, zoals de rest van mijn bestek.  Dat lijkt zo evident, maar geloof mij, dat is het niet.
Van pure miserie kocht ik enkele jaren geleden toch een plastieken in de hema.  Maar wel maar één, ik weiger om er meer te kopen.  Als er iemand weet waar ik dat kan vinden...

5.  Geen klaargemaakt eten, want dat betekent sowieso plastiek verpakkingen.
Ik ben geen fan van klaargemaakt eten, gewoon al omwille van de smaak.
Maar het gebeurt toch af en toe, hoor.  (Bij wie niet?)
En toen ik na de komst van Aaron weer ging werken, gebeurde het wel vaker. (Dat is een understatement.)
Sinds een paar weken maak ik terug een weekmenu en lukt het weer om lekker zelf te koken.
Mits af en toe de chinees of een maaltijd via het geweldige initiatief "Thuisafgehaald".
En daarbij is het normaal om je eigen potjes mee te nemen om te laten vullen.  Zie dat het kan!

6.  Vergeet flessenwater.
Ja, duh-uh.  Deze vind ik ook een makkelijke.
Dat doen we al lang, hoor.  (Veel mensen, denk ik). Thuis en op het werk.
Niet alleen een besparing op plastiek, maar ook op transport.
Ik stel me al die camions met kilo's flessen water voor, in de file, brandstof verbruiken en vuiligheid uitstoten, terwijl dat gewoon uit de kraan komt.

Maar voor andere dranken (die weliswaar niet vaak gedronken worden hier, maar toch)  beken ik schuld.
Net omdat we dat meestal maar voor één glaasje doen of als er bezoek komt, koop ik kleine flesjes agrum of tonic en pompelmoessap (voor pomtonic).  Daar moet ik toch maar eens een alternatief voor zoeken.

En dan is er Aaron.  Voor babies raden ze flessenwater aan, 't is zelfs nog niet gelijk het welke.  Gelukkig krijgt hij nog meestal borstvoeding, maar het gebeurt al eens dat hij wat poedermelk krijgt, of gewoon water.
En daarvoor hebben we dus flessen.  Zou dat nu echt zo belangrijk zijn?

7.  Neem je eigen zakjes mee naar de groetenwinkel.  Check.

8.  Koop afwasmachinetabletjes in een kartonnen doos.  Check.
Maar die tabletjes zelf zitten wel in een plastiekje.
Ecover lijkt zich daarvan bewust dat dat niet ideaal is, want bij verpakkingsinfo melden ze: "Doos uit 95% gerecycleerd karton. Plastic verpakkingen uit polypropyleen en recycleerbaar mits de nodige voorzieningen. (De verpakking beschermt het tablet tegen beschadiging door vocht.)".

9.  Maak je eigen afwasmiddel.
Dat zou ik graag eens proberen.  Echt waar.
Maar eerlijk: ik denk dat het pinnen wordt op het pinterestbord en dat de uitvoering nog lang op zich zal laten wachten.  Tot ik fulltime huismoeder wordt (nooit //zeg nooit nooit) of op pensioen ga (op mijn -tegen dan- 75ste).

10.  Weg met de anti-aanbaklaag.
Ik heb Greenpan-pannen.  Mag dat wel?  Ze noemen het zelf toch gezonde en ecologische antikleeftechnologie.
Sowieso heb ik er genoeg en kunnen ze hopelijk nog een hele tijd mee.

Tot zover de keuken zelf.  Dat viel nog mee.  Maar nu moet ik een boodschappenlijstje maken...

LOESJE

Ken je Loesje?
Loesje wil "het leven op de wereld beter en mooier maken" en gebruikt daarbij affiches als medium.
Dat levert grappige posters op, u bent er ongetwijfeld al tegengekomen.
Zoniet, dan deel ik er hier even een paar, in kader van de zero plastic week.

ZERO PLASTIC WEEK

Dat is wat je noemt: een uitdaging!

Want hoe vreselijk ik het ook vind: als je boodschappen gaat doen in de supermarkt, dan is het onmogelijk om niet met een berg plastiek thuis te komen.
In de c*lr**t bijvoorbeeld, mogen ze dan wel geen zakken hebben bij de kassa, voor de rest heb je overal producten als koekjesdozen en pastadozen (op zich in karton) die per 2 of per 3 of per 4 samen in een pastiekje worden gehuld, omwille van hoeveelheidskorting.  Gek word ik daarvan.
Als ik thuiskom gaat al die plastiek meteen de vuilbak in.

Waarvoor is dat nu nodig?
Ze kunnen daar toch gewoon een papieren lint rond doen?
Of, nog beter, elektronisch verwerken?  Drie keer diezelfde barcode is korting?  Als dat met een extra-kortingkaart gaat, dan daarvoor toch ook?
Ze zouden nogal wat besparen daarmee!

Ik heb ook al een hele tijd deze tasjes om mijn groenten en fruit in te doen.
Dan bekijken ze je of je een alien bent.
En is er één betweter aan de kassa, die steeds het fruit eruit begint te halen.  En dan zeg ik: dat hoeft niet, je kan dat zo wegen in dat zakje.  En dan zegt hij: "Ja, maar dat weegt meer, en dan betaal je meer."
Diepe zucht.

Je denkt: dan gaan we naar de markt.  Maar daar smijten ze ook nog met plastic zakskes zeg!!  Niet te doen.  Je moet op voorhand je herbruikbare tas afgeven, of je hebt er één aan je been.
Plus, hoe graag ik ook nooit meer in de supermarkt zou hoeven te komen, als full-time werkende mama is dat voorlopig niet haalbaar.

Er is dus nog een lange weg af te leggen en ons huis is verre van plastic vrij.

Maar we zullen eens beginnen met die ene week.
Want het is dan symbolisch, zo'n week laat sowieso sporen na.
En lap, ik heb van het mooie weer genoten dit weekend, dus geen tijd gehad om vals te spelen en alvast wat dingen in huis te halen om de week door te komen...

Ik hou je eerlijk op de hoogte van hoe het lukt.
Tips zijn altijd welkom!

PS:  Oh, ja, en waarom doe ik mee?

Foto Gwen

Hmmm, heerlijk... plastic soup!
Ik dacht het niet, nee.

EN DE WINNAAR IS...

Hebben jullie ook zo genoten van het weekend?
Ondertussen is het voorbij, maar kunnen we op deze maandag toch iemand blij maken...

4 deelnemers, dat is ideaal te verdelen over Aaron zijn blokjes.
Ik plakte de nummertjes op de onderkant van een stervormig, een rond (nu ja, ovaal), een vierkant en een driehoekig babylegoblokje.
Ik legde de blokjes op een rij.
Welk blokje pakte hij het eerst?

Het werd het vierkante blokje, nummer 3.

Dus beste Lieve van Onar Originals, graag je gegevens mailen naar ontroerendgoed.liesbeth@gmail.com en dan komt het pakje gauw jouw richting uit!

RECYKLEED

Bij het zomerklaar maken van mijn kleerkast (drie maanden geleden en dus drie maanden te vroeg), kwam ik een kleedje tegen dat ik eigenlijk nooit aandoe, wegens te kort en te ingewikkeld.
Maar dat ik ook niet kan wegdoen, wegens zo'n mooi stofje.

Ik kocht het ooit op een stockverkoop van Ann Demeulemeester.  We zijn jaren geleden zo eens naar een paar van die ontwerpers-stockverkopen geweest en dat was eigenlijk nogal een teleurstelling: vooral maatjes voor bonenstaken en ook nog behoorlijk duur.
Maar kijk, bij Ann Demeulemeester was er een kleedje dat paste en het kostte 15 euro.
Een koopje dus, maar bij nader inzien een miskoop.

Ik ben ondertussen de gebruiksaanwijzing kwijt (dit is geen grapje), en weet zelfs niet meer hoe ik het aan moet doen.

's Nachts - zoals dat gaat bij mij - kreeg ik ineens een idee om er een borstvoedingskleed van te maken. Samen met wat roze boordstof die ik nog had liggen.
Een beetje ambitieus voor mijn beperkte naaiervaring, maar ik zag het al helemaal voor mij, dus ik moest het proberen.  Het duurde even voor ik de tijd vond, maar het is gelukt! Net op tijd voor het mooie weer.

Ik keek wat dingen af van een zwangerschapsrokje en een leuk topje om de stof te knippen.
En ik kocht prachtig roos naaigaren bij Georgette.

Laat dat prachtig zomerweekend maar komen!

PS: Je kan nog steeds meedoen met mijn give-away.

SPRING BREEZE

Ooooooh, zie en ontdek de mooie, kleurrijke, lichte, luchtige, papieren (!!!) kunstinstallaties van Yuko Tadaka Keller, met zooooo toepasselijke namen als "spring breeze" en "between the air".

Yuko knipt kleine driehoekige stukjes calqueerpapier, die voor haar een molecule van water of lucht symboliseren.  Ze vindt inspiratie in het pointillisme wanneer ze haar papieren installaties creëert.

Tijdens haar studies specialiseerde ze zich in weven van tapijten, maar later begon ze papier te gebruiken voor haar werk.  Eerst het traditionele Japanse washi papier, maar dat was niet transparant genoeg.  Na wat zoekwerk kwam ze uit bij calqueerpapier.
Dit papier kan zowel transparant als opaak zijn.
Ze vergelijkt het met de huid, een membraan tussen droom en realiteit.

En na een tijdje wilde ze met het papier installaties maken in de ruimte, in plaats van een vlak om aan de muur te hangen.

Foto's via Upon A Fold

Verbluffend.



Noot:  Ik moet constateren dat er steeds vaker Japanse artiesten verschijnen op deze blog.  Ik zal Emmanuelle Moureaux moeten gaan geloven dat de Japanners volop gaan voor KLEUR!

MIRROR MONDAY

Voor Roos.
En voor alle anderen die vechten tegen kanker, of beter voor het leven (en de liefde).