LIEFSTE ANNABEL ZOMEREDITIE

Mijn lieve meisje,

Wat heb jij deze zomer groeischeuten gekregen!!
Letterlijk (met de nodige groeipijnen 's nachts?)
en verbazingwekkend, maar echt centimeters op enkele dagen...

Figuurlijk.
Je bent enorm in een test-fase.
Als we nee zeggen, is het voor jou net een reden om het nog 10 keer te doen:

blaadjes van onze ene kamerplant trekken en oprollen en in je oor steken
(je zag papa oorstoppen indoen)
opritsteentjes in je mond steken
(dat houdt maar niet op, alles willen proeven)
op de tafel kruipen terwijl we nog aan het eten zijn en dus alle servies en glazen er nog op staan
(wat zeggen ze dan? scherven brengen geluk?)

Je bent roekeloos
wil het woord "gevaarlijk" niet begrijpen
nochtans gebruik ik het niet overdreven veel
maar zomaar de straat oplopen
is ECHT te gevaarlijk, meid

Uitleggen waarom iets niet mag, lijkt niet te werken bij jou.
Je houdt je hoofdje schuin van "ik hoor je wel, maar ik wil het niet horen".
Als je je zin niet krijgt, kan je heel hard protesteren en op de vloer gaan liggen
(dat heeft je broer nooit gedaan),
maar het gaat ook (gelukkig) snel weer over, met wat geduld en veel humor.
Want wat lach je graag!
Je bent een supervrolijke meid, je enthousiasme is echt eeuwig.
Speelt reuzegraag verstoppertje en lacht hartelijk als we je dan 'vinden'.
Kan uitbundig staan zwaaien "Daai"  "Daaaaaaai!!!"
Loopt 's ochtends rond met een big smile: "GOEIEMORGE !!!"

Ja, dat zeg je echt, "goeiemorge"
Je kan je al behoorlijk verstaanbaar maken.
Je zegt nu "Aaron", met een franse r
Dat moet zowat je meest gebruikte woord zijn, denk ik.
(als je 's ochtends wakker wordt, roep je niet mama of papa, maar "Aaron")
Daarna komen "aandoen" en "uit doen" en "ope doen",
vooral met schoenen allerhande, maar ook met kleren en zwembandjes.
En "koekje", "pakke", "buite", "kijke", "drinke", "evalle", "oei", "mooooi", "ooh, waaaw!"

Je imiteert veel.
Aaron toont na het eten altijd zijn handjes en vraagt: "ben ik proper?"
Jij doet dit nu ook (te pas en te onpas): "pope?"
Je gaat af en toe op het potje. "pipi doe".
(en gaat steevast mee als je broer pipi gaat doen "Aaron pipi doe".

Je hebt geen watervrees (zoals je broer).
Geen voorzichtig voelen, met je teentjes,
Nee, je loopt gewoon plat de zee in,
struikelt en gaat kopje onder,
maar je speelt gewoon verder.
Rollebolt door het zand en de modder.
Speelt zalig samen met je broer.

Je stapt niet.  Je loopt.
Kan niet wachten om het leven te ontdekken.
Gulzig.
Zoals met nootjes of rozijnen of bessen of kerstomaatjes of knuffels...  "Noh.  Noh." (nog)
Kan niet wachten om alles te kunnen wat je broer kan.
Je bent erg ondernemend, wacht niet op hulp, maar probeert alles gewoon zelf.
Je kan geen twee minuten stilzitten.
Vallen (veel rode knietjes), opstaan en weer doorgaan.
Je wil vooruit in het leven.

Zegt een dokter (die je voor het eerst ziet):
"Wat een geweldig kind.
Wereldontdekker.
Daar gaat ge wel nog wat mee meemaken".

Ik denk dat ie gelijk heeft.
Laat maar komen.
Wij zijn er voor jou.
Om jou te laten ontdekken,
soms een beetje in te tomen
en om jouw rustplek te zijn.


I am your parent
You are my child.
I am your quiet place
You are my wild

Maryann K Cusimano

LIEFSTE AARON ZOMEREDITIE

Zodra ze op school zeggen dat het bijna vakantie is,
denk jij dat we naar de zee gaan.
Vakantie is voor jou op reis gaan naar zee.
Maar sorry lieverd, mama en papa moeten eerst nog werken...

We maken samen een aftelkalender: een tekening van het strand en de zee
en elke dag mag je een stickertje met foto's van de zee-vakantie van vorig jaar plakken.
Intussen organiseren de juffen zomeropvang op school, en je amuseert je er te pletter!!!
Je vertrouwde omgeving intussen, met je vriendjes,
maar dan alleen maar vrij spelen, kiezen tussen activiteiten, en veel buiten spelen.
Je komt vuil en doodmoe thuis, en vooral héél gelukkig!

En dan is het eindelijk zover,
op reis naar zeeland.
In de voormiddag gaan we meestal een stadje verkennen.
In de late namiddag gaan we naar strand of het zwembad.
Het is zalig zomerweer.
Je wil meteen de zee in.
De watervrees van vorige jaren is helemaal verdwenen.
Nog een lichte terughoudendheid, maar die is snel over.
Fantastisch vind ik het.
Je wordt ineens een waterrat
ook in het zwembad
wil in het diepe bad gaan zwemmen met mama,
wil van de waterglijbaan met papa,
wil "vanzelf" leren zwemmen.

"Dit is het langste dat ik ooit op vakantie ben geweest, hé?"
Ja lieverd (je hebt nog gelijk ook).
"Dit was de beste vakantie ooit."

Je zegt tegenwoordig wel vaker zo'n dingen,
bijvoorbeeld na het bouwen van (alweer) een treinspoor:
"het beste spoor gebouwd van mijn leven"

Als we thuis gaan fietsen, langs de school, die ondertussen echt dicht is
- voor de vakantie -
maar eigenlijk ook voorgoed, want ze verhuizen naar een nieuwe school -
dan sta je aan de poort nostalgisch te mijmeren.
Dat de opvang er zo leuk was
en de vakantie zo leuk was.

Je vakantie is dan nog maar net voorbij de helft!
Maar die van ons is wel gedaan, dus je gaat nog bij omi & opi logeren,
en twee weken "op kamp", in een andere school waar je niemand kent.
Ik maak me daar vreselijk zorgen over,
wat we je nu toch aandoen, en dat twee weken voor je naar je nieuwe school verhuist,
wat ook weer zo aanpassen gaat zijn...
Letterlijk misselijk ben ik de dag voor je moet gaan. (moeders toch)
En dat blijkt nergens voor nodig.
Je gaat ontzettend flink binnen 's ochtends
en je hebt zoveel plezier dat je wil dat ik éérst zus ga halen in de crèche en dan pas jou, zodat je langer kan blijven.

Er blijkt een kindje van je klas in je groep te zitten,
maar daar kom ik pas na twee dagen achter als ik de moeder tegenkom.
Zij bleek wel op de hoogte te zijn van je aanwezigheid.
Maar wij komen nooit veel te weten van jou.
wat je gedaan hebt op kamp,
wat er dan wel zo leuk was in de opvang,
hoe het was op school...

"niet vertellen"
antwoord je vaak

we vragen ons af wat er in je hoofd omgaat soms,
wat je doet en wie je vriendjes zijn,
we zijn zo nieuwsgierig,
maar je hebt je eigen leven -nu al.
Je wordt al zo groot
en tegelijk ben je nog zo klein soms...
(en je gebruikt dit ook wel naar gelang het je uitkomt).
Soms is het huilen, wil je enkel mama en je tutje.
(oh, je tutje, ik weet niet hoe we dat gaan afpakken binnenkort...).
Maar meestal sta je er, een jongen uit één stuk,
beetje voorzichtig in het begin, maar dan er volledig voor gaan.
Een jongen die kan fietsen "met trappers",
(had ik dat al gezegd?  ging vanzelf hoor, dat fietsen),
kan lopen, springen, (break)dansen, zingen,
grapjes maken,
alles kan/wil benoemen,
alles altijd gezien heeft,
op elke vraag een antwoord wil,
de wereld wil bevatten.
Die op alles wat wij vragen, ook een antwoord klaar heeft.

Laatst in het kleedhokje van het zwembad,
je wil absoluut niet naar huis

"lullie moeten je terug uitkleden"
"oh, waarom?"
"jullie moeten terug gaan zwemmen"
"oh, zonder jullie?"
"jaaaaaaa"
"ga jij dan naar vake en moeke rijden, zelf?  Weet je de weg?"
"neeeeee"
"ah, mama ook niet, maar papa gelukkig wel"
"en jouw telefoon ook hé?!"

LIEFSTE ANNABEL MAAND 13-14-15-16-17-18

Zo, in een hip en een wip, ben je al anderhalf.

Een grote meid eigenlijk, al zal je altijd ons kleine meisje blijven.

Vrij letterlijk, want je bent zo'n 75 cm en weegt 8 kg.

Er zijn baby's van 6 maanden in de crèche met een grotere maat dan jij.

Dat in combinatie met je babycoupe (nog geen kapsel), maakt dat mensen, en ja, zelfs wij, je onderschatten. 

Voor even maar, want je bent een vinnige mie.
Een echt peuter: Deugeniet. Supervrolijk. Ondernemend.  Sociaal.
Vol enthousiasme de wereld aan het verkennen. 

Al lopend.

Letterlijk al lopend, stappen gaat niet snel genoeg voor jou.

Je kan stappen sinds nieuwjaar, dus op 14 maand.

Maar je wil mee met je grote broer (wiens benen toch wel dubbel zo lang zijn), dus werd het algauw lopen.  Daardoor struikel je wel vaak.

Je klimt ook heel graag, net als je grote broer, maar bent ietsje onvoorzichter dan hij.

Vorige week liep je bijgevolg rond met 2 symmetrische blauwe builen op je voorhoofd.

(Gelukkig werd de fotograaf in de crèche net een week uitgesteld).

Als je ergens tegenloopt (ook vrij frequent) zeg je 'boe' (boem), wrijft eens over je hoofd of..., komt een kusje vragen en doet dan gewoon weer verder, waar je mee bezig was.

Nog altijd zo zot van schoenen (zou dat genetisch zijn?).

Veters eruit halen, ze zelf proberen aan en uitdoen,...

Aan zee mag je regenlaarsjes lenen van je nichtje. Ze zijn te groot, maar dat deert je niet. Je wil ze NIET meer uit (en als je iets wil, dan hebben we het geweten, hoor). Dus zelfs 's avonds in je pijama loop je rond met de botjes.
Op zondagmiddag is het zalig weer en iedereen speelt in het warme zand.  Op blote voeten.  Dan wil je toch ineens je botjes uit.  Omi doet ze uit, zet je in het zand, en er verschijnt een onbeschrijflijke lach op je gezicht.  Heerlijk vind je het!  Je dabbert maar rond, in en uit de gegraven putten, je valt regelmatig, met brede lach, waardoor je gezicht en mond vol zand hangen, maar het deert je niet, je dartelt vrolijk verder.  Echt zalig om je bezig te zien.

Je loopt ook steeds weg, naar het gezinnetje naast ons.  Je bent erg sociaal.
Maar het valt me op dat het vooral naar andere papa's is.
Sta me toe dat ik daar soms eens een wenkbrauw bij frons.
Onderweg naar school komen we een papa tegen en je draait je om en loopt met hem mee.
In de crèche vraag je naar verluid iedere papa die zijn kindje komt halen, om jou op te pakken.  Blijkbaar kunnen ze niet weerstaan en doen ze dat ook allemaal :-).

Het blijft voor jou het einde om rond te lopen met een knabbel in je hand.

Een cm-oppas noemde je laatst een "peuzeltrien".  Dat lijkt me er boenk op, qua beschrijving.

'Koekie' zeg je, zo' duizend keer per dag. En dat mag dan alles zijn, rozijnen, nootjes, fruitpapjes, yoghurt, komkommer, natuurlijk ook wel graag koekjes,...
Ook nog steeds alles wat je vindt -helaas: zand, aarde, een blad dat je van een plant af trekt,...

Je roept luid enthousisast 'tita' als we gaan eten, en strekt je armpjes uit om in je stoel gezet te worden.

Je weet goed wat je wil en maakt dat dat luid duidelijk.

Eerst met wijzen.  Als dat niet lukt, ga je gewoon in je stoel gaan recht staan en kruipt op de tafel, om het zelf te nemen.   Zo wist ik een keer echt niet wat je bedoelde, en het bleken de geroosterde zonnebloempitten te zijn. Je at het hele potje op!

Je eet eigenlijk heel veel, maar het is er niet aan te zien. Je verbruikt alles ook meteen weer, je kan echt niet stilzitten. Net als je broer eigenlijk, maar erger. Hij kijkt nog graag tv, en zit dan wel in de zetel.  Jou boeit het voor het scherm geen meter.

Vind je wel heel boeiend:

- op je bankje kruipen, of de zetel, gaan staan (mag niet) met een keifier gezicht van "ik durf dat", terug gaan zitten en dan keischattig op je poep tot het randje schuiven en ervan af wippen.

- torens bouwen met houten blokjes en de megablocks en zelfs met de duplo.  Dat ging eerst nog moeilijk, maar je was vastberaden om ze op mekaar te krijgen.
- van de glijbaan gaan
- schommelen
- verstoppertje spelen (laatst ook in de crèche, toen ik je kwam halen, ging je luid giechelend je verstoppen voor mij, kleine deugniet).
- zingen en dansen
- aan je jasje aan de kapstok trekken.  Naar buiten!  Stappen!!!
- de trap op klimmen en dan op het bordes trappelen van plezier
- treinsporen in mekaar leggen, jawel, en je bent al even dol op treinen als je broer
- samen spelen met je broer.  Oh, wat vind je dat fijn, en oh, wat vinden wij dat ook fijn om te zien
- b(r)abbelen en alles imiteren.  Je zegt al wel wat woordjes ondertussen:  mama, papa, aajo (aaron), ja, NEE, hallo, njamnjam, kaka (als Aaron op het potje zit), koekie (alles wat je uit het vuistje kan eten),  mai (gelukkig wist vera van de kribbe me te vertellen dat dat israelisch is voor water en dat je dat geleerd had van een kindje daar), pakke (mij oppaken, of ik wil dat pakken), bal, ...  In de supermarkt gaf ik je eens een paprika in je hand in de kar en zei een paar keer "paprika" en toen zei je een hele week "pa pi ta" tegen zowat alles.  Op weekend aan zee zei iemand venkelpuree, en jij zei daarna "venkepujee".  Iedereen plat.

De nachten werden weer een tijd moeilijk, maar nu heb je hebt ongeveer al je tandjes en eindelijk, eindelijk (zou ik het durven schrijven?) slaap je. Tot 6u 's ochtends. Dan worden we begroet met een vrolijke "HALLO!"

Hallo, meisje, voor jouw glimlach, wil mama wel om 6u opstaan.

LIEFSTE ANNABEL MAAND 11-12 ***FEESTEDITIE

Dag m'n kleine meid,


1 jaar, wat een mijlpaal!


Wat ben ik blij dat we zo ver zijn.
Begrijp me niet verkeerd, je was een hele brave, blije baby (overdag dan toch), maar ik ben echt blij met alles wat je zelf leert doen en elke stap die je zet.

Baby's zijn schattig, maar dreumessen zijn nog 10 keer schattiger en een plezier om bezig te zien.

Je kruipt rond in sneltempo.

Je begint eindelijk heel goed te eten.

(Dat is nodig, want je weegt nog geen 7kg)

Er is niet echt iets dat je niet lust.

Laatst zaten we in de zon in de tuinstoel, ik voerde jou schijfjes appel en jij voerde er aan mij.

Je kan ook supergoed lady-en-de-vagebondgewijs spaghettisliertjes naar binnen slurpen.

En je wordt hyperenthousiast als je de beker water in je vizier krijgt, hebt vaak grote dorst en kan best al goed drinken van een bekertje.

Je dronk natuurlijk nooit van een fles...

Tot recent, je wilde Aaron zijn flesje melk afpakken, dus nam ik een flesje en gaf het jou en je dronk er zowaar van!

We moeten je trouwens nog steeds tegenhouden om niet alles wat je tegenkomt op te eten. Schors, bladeren, de plasticine van Aaron (die daar dus alleen mee mag spelen tijdens je dutjes), papier,...

Je knabbelt zo graag, zou het liefst de hele dag met een krakot rondkruipen.  Je hebt twee tandjes.

Het is echt zaaaalig als je luidop lacht. Inclusief fonkeloogjes.

Je doet dat steeds vaker tegenwoordig.

Je hebt kietels op je buikje.

Je broer kreeg voor zijn verjaardag een 'trein met een knopje' en jij vindt hem ook heel leuk.

Pakt hem steevast als ie aan het rijden is en dat vindt Aaron NIET leuk.

Je zei voor het eerst 'papa' ook echt tegen papa en je deed 'dada'.

Je zegt veel 'woorden' met een a: mama, papa, tata.

Je probeert duploblokjes op mekaar te zetten (dat lukt nog niet).

Je laadt ook graag de blokjes in en uit Aaron zijn potje.  Of je stopt ze overal in.

's Ochtends in mijn schoenen vind ik steevast een cadeautje van jou :-).

Schoenen, nog zo'n liefde. (dat begint al vroeg)

Je gaat graag in bad. Eigenlijk deden we dat tot nu toe niet, ik nam je met mij mee in de douche.  Maar wat vind je het plezierig om te spetteren en rond te spartelen in het bad.  Mijn kleine waterratje, joepie!

Je zit en ligt nooit stil, je proberen verversen en aankleden is echt een uitdaging, zelfs voor de mensen in de crèche.  Zij zeggen over jou dat je ondernemend bent, en daar kan ik me wat bij voorstellen, ja. 

Je trekt je op en probeert te gaan staan.

Nee correctie, je trekt je op aan de zetel en wil erin kruipen.  De ambitie om te gaan staan is er eigenlijk eerst niet, je wil ineens hoger klimmen...

Al gauw trek je je op aan de salontafel en zet daarrond wat pasjes.

Op je verjaardag zelf stap je voor het eerst langs de zetel, terwijl je je daaraan vasthoudt.

herfstballonnen voor ons herfstmeisje

Je verjaardagsfeestje was heel gezellig, al besefte je natuurlijk nog niet wat er aan de hand was.
Je was toch in je nopjes, Aaron hielp met het uitblazen van je kaarsje en je vond de plattekaastaart erg lekker.

Je imiteert heel veel. Klanken en gebaren. We dansen en ik draai met mijn handen, en jij doet het ook.

Als Thomas de trein voorbij rijdt, probeer je ook op zijn knopje te duwen.

Je steekt je tong uit als je dingen probeert die je nog niet kan.

En je slaapt ook beter. Eindelijk. Wat een opluchting.

LIEFSTE AARON MAAND 35-36 ***FEESTEDITIE

"Ik ben drie-jarig hé, mama".
Wat een mooie taalfout.

Ja, jongen, drie jaar ben je al!
Dat groeit en dat bloeit en we zitten erbij en kijken ernaar.
Hoewel, veel zitten mogen we niet van jou, hoor.
Je houdt ons wel bezig.
"Mama, kom iets kijken?"
"Mama, kom je mee een spoor bouwen?"
Je vraagt het heel vriendelijk, maar komt dan wel dwingend aan mijn hand trekken.
Ook als je dingen wil, vraag je dat altijd heel lief:
"Mag ik...?"
Je weet het goed dat dat beter werkt dan "ik wil...", hoewel, ik ook vaak moet lachen, maar toch nee antwoord.

Het nieuwe schooljaar gaat je met gemak af.  

Je nieuwe klasje met maar 15 kindjes en je nieuwe juffen bevallen je wel.  

Rara, wat doe je het liefst op school?

Als ik vraag op maandag: "Wat heb je gedaan op school?"

"Ik heb geturned, mama."

En ik vraag dinsdag/woensdag/donderdag: "Wat heb je gedaan op school?"

"Ik heb niet geturned, mama."

Op vrijdag:

"Ik heb geturned, mama."

Er wordt veel gedanst in de turnles, dat zal er wel voor iets tussenzitten.

En je zingt ook nog steeds graag, nieuwe liedjes die je leert op school, of liedjes met eigen tekst, waardoor we te weten komen wat je bezighoudt op dat moment.

Je maakt een nieuwe sprong, op verschillende gebieden.

Half september tekende je je eerste "koppoter".

Zomaar out of the blue.

Ookal zomaar zelf out of the blue deed je kaka op het potje  (oef, eindelijk).

Je leert emoties uit te drukken.

En je kijkt heel hard uit naar je verjaardag.
De eerste keer dat je het echt beseft.
Dus wil ik er een super feest van maken.

Super, niet in de zin van perfectie-voor-op-pinterest.
Super, in de zin van: om een mooie warme herinnering er aan over te houden.

Geen themafeestje, gewoon allemaal dingen die je leuk vindt: treinen, windmolens, donuts, ballonnen en een speeltuin.
De dag ervoor is het pedagogische studiedag, dus bakken we de treincake samen.
Een appelcake en "bruine cake" met banaan (je favoriet, als het maar chocola is, misschien omdat je dat nooit krijgt van ons).
We steken ook sterretjes uit een meloen. Dat kan je helemaal zelf.
Sterretjes kunnen nooit ontbreken bij een feestje van jou, onze "heldere, verlichte".
Ik doe ook sterrenconfetti in doorschijnende ballonnen.
En bak nog een frangipanetaart ook met treinsporen en de windmolen, om de kaarsjes op te zetten.

Je bent superblij dat familie en een heleboel vriendjes (van mama en papa ook -mama is ook jarig) komen meevieren.
Het zomert prachtig na en iedereen is blij, de kindjes spelen en de volwassen genieten van hun spelende kroost en de zon en een babbel.
Je hebt het zo druk met spelen, dat cadeautjes openen je niet interesseert.
(We doen daar nog drie dagen over.  Zo overdreven veel waren het er ook niet, maar als je iets opendoet, wil je ermee spelen en ben je niet meer te verleiden met een ander pakje.)

Dan gaat de kroon op en is het tijd voor "le moment suprème".
Zooooo blij als je je kaarsjes mag uitblazen en iedereen voor je zingt.
Je geniet.
En wij genieten van jou te zien genieten.
Nog dagen na.

LIEFSTE AARON MAAND 33-34 ***ZOMEREDITIE

Met het einde van het schooljaar komt ook een einde aan je test-kapoenfase en ben je weer je leutige zelve.  Je gaat terug naar de crèche en hebt er precies deugd van.  Super goedgezind.

En je blijft super goedgezind de hele zomer lang.
Wat een plezier is het toch om jou in huis te hebben.

"Mama, ik wil op de wolken staan.  Da's wel héél hoog, hè?"

Een paar dagen later vliegt er een vliegtuig over. "En nog één en nog één!!!!"

Ik zeg: "Ja, 't is vakantie, er zijn veel vliegtuigen.  Daar zitten allemaal mensen in die op vakantie gaan."

"Ik wil ook op vakantie. Ook eens op een vliegtuig stappen.  Dan kan ik wel boven de wolken."

(Een mens zou al spijt krijgen dat hij doorgaans niet doet aan vliegen o.w.v. milieuredenen).


"Mama, wat komt er uit Thomas?"
"Stoom"
"Nee! Wolken."

"Ik heb een witte vlinder gezien.  Daar, bij de wolken."

Je haalt een foto uit onze draaimolen en zegt: "zusje Annabel".

"Nee, dat ben jij."  Dat geloof je niet.
Het is moeilijk voor jou om in te beelden dat je ook een baby bent geweest.
En het helpt ook niet dat je zus twee druppels water is.
Ik stuurde eens een foto door naar je papa met de vraag: Aaron of Annabel?
Hij moest naar de datum van de foto gaan kijken om het antwoord te weten.

Papa is bezig met de regenput en voorbereidingen om het terras aan te leggen en heeft ergens een stukje aangevuld met gele zand.  Jij ziet dat: "Oh ik wil ook op het strand!"

Even later loop je in je blootje naar buiten, legt je doekje als was het een strandlaken op het zand en gaat erop zitten!

Hoe zeggen ze dat,  een kinderhand is gauw gevuld?

Alhoewel, je hebt ook ineens door dat dingen te koop zijn.

Op een babyborrel kreeg je een mega-grote ballon mee.  Na een paar dagen is die natuurlijk plat.

"Mama en papa een nieuwe kopen."

"Maar mama en papa weten niet waar ze dat moeten kopen." (Papa zoekt een flauw excuus)

"Aan de mensen vragen."  (En het pakt niet)

Ook héél vaak gehoord:

"Een trein met een knopje kopen."

"Nu niet hé".  Voeg je er al zelf aan toe.
Nee, nu niet.  Je mag dat vragen voor je verjaardag.
Bij elke kartonnen doos die bij ons thuis wordt geleverd (mama webwinkelt), hoop je dat er een trein in zit.
Misschien was dat wel wat ambitieus van ons, om in juli al te zeggen dat je dat mag vragen voor je verjaardag in oktober.  Maar hé, je moet toch leren dat je niet alles zomaar kan hebben.

Want je wordt ook bezitterig.  Alles is van jou:  "mij".
Delen is soms moeilijk.

Je hebt een doosje rozijntjes en ik vraag of ik er eentje mag.

"Nee, mij."

Papa: "Geef mama maar ééntje, dan maak je haar blij."

"Maar mama is blij."
Tja...

Je bent vertrokken met je loopfiets en ineens een echte snelheidsduivel!
Papa leert je dat je bij hellingen je voetjes gewoon omhoog kan doen en dat je dan vanzelf bolt.
Dat vind je geweldig leuk.  Een beetje té leuk, want zelfs bij hele steile hellingen, laat je je gewoon gaan, zonder te remmen.  Dat moest papa ook nog even leren, hé, remmen, met de voetjes.
Aan zee zien we een koppel met een kindje van ongeveer dezelfde leeftijd als jij, ook met een loopfiets.  Ze wandelen gewoon zij aan zij, de papa draagt allerlei strandgerief, het zoontje loop-fietst er rustig naast.
We kijken er met grote ogen naar.  Want zo gaat dat dus niet bij ons.
Mama draagt zusje in de draagdoek en de strandtas, want papa moet zijn handen vrij houden om achter je aan te crossen en op te vangen, indien nodig.  "Remmen!!!  Niet te snel!!! Kijken waar je rijdt!!".
Papa heeft een nieuwe personal trainer.
En mama loopt dus heel ver achter, want kan niet volgen met dat gezeul.
Ach, het geeft allemaal niets, we hebben een prachtige vakantie aan zee.
Mooi weer, de zeelucht, de zon, het zand tussen de tenen, zeer blije kindjes.
Je leeft je uit, rollebolt in het zand, loopt van een duin, springt, en gaat zelfs met mij in de zee!
Niet de heilige schrik van vorig jaar.
Ook je angst voor de wind wordt overwonnen, je speelt er zelfs mee, loopt mee en tegen de wind.
We zien hele groooooooote boten, en fascinerende vliegers.
We zien ook olifanten onderweg naar het strand, van het circus dat er zijn tenten heeft opgeslagen.
En windmolens, oh, jongen, wat ben jij een fan van windmolens, oude én nieuwe.

"Gij zijt een pateeke, gij."         (papa)

"Nee, ik ben een speelvogel."   (dat is wat papa anders altijd zegt)

Een pateeke, een speelvogel, een springkonijn, een snelheidsduivel op de fiets, een lachertje, 
een droom van een kind met het hoofd in de wolken.

LIEFSTE ANNABEL MAAND 9-10 *** ZOMEREDITIE

Begin juli ben je 8 maanden en kan je eindelijk (na heel lang bijna) alleen zitten.

Je vind het fijn, zit graag op de speelmat omringd door speelgoed.

Wij vinden het ook fijn.  Het gebeurt al eens dat mama en papa gewoon in de zetel zitten.  Even.  Rustig te kijken hoe jij en je broer aan het spelen zijn.

Je wordt een grote meid. Het baby gaat er af. Je bent heel nieuwsgieirg en kikt gretig rond.

Je laat van je horen. Babbelt veel en LUID!!!

Oefent verschillende klanken, boewaaa, boewaa, tata of trillen met je lippen, brrrrrrr

Je wordt mobiel, rondjes draaien op je poep, eerste pogingen tot kruipen:  beentjes schuiven onder poep, maar dan rol je om.

Maar niet getreurd, je kan al zittend ook diep voorover buigen en heel ver reiken, en zo kan je aan heel veel aan.

Je wil ook werkelijk ALLES vastpakken en uiteraard, het logisch vervolg, ALLES in je mondje steken.  Het liefst van al pak je je broer zijn speelgoed: treinen, sporen, duploblokken, de vrachtwagen.  Vele malen interessanter dan je babyspeelgoed blijkbaar.

Twee weken later schuif je achteruit als je op je buikje ligt.  Het is een begin, hé, meid.  Maar jij vind het niet leuk.  Je wordt ook veel heviger, laat van je horen, eist je aandacht op.  En dat mag, hoor!

Onze brave baby is niet meer.
(En dat vind ik dus niet erg, hé. Onthoud maar: brave meisjes komen in de hemel, stoute overal.  Goede raad van een moeder die veel te braaf is.)

Je trekt een gek snuitje en begint als gek te snuiven, als je iets wil wat je nog niet kan.

Omi noemt je 'een dulle griet'.    Ze geniet dat je eigenzinniger wordt en als je luidop lacht.

Wij allemaal.  

Je wil zo graag op ontdekking, dat voeden moeilijk wordt.

Eerste keer in het plonsbadje is een plezier!  Eerste keer zwemmen vond je ook fijn.

We gaan op reis naar Cadzand.

Als we je op een handdoek zetten op het strand, wriemel je je een weg tot je in het zand zit.

Je laat het zand tussen je vingers glijden.

Wat mooi om te zien.

Dan proef je ervan.  Natuurlijk.  Ach wat, je komt er wel achter dat dat niet zo lekker is.

Als we met z'n allen een ijsje eten, vind jet het NIET grappig dat jij er geen krijgt.  Papa geeft uiteindelijk als zijn bol op is zijn hoorntje aan jou en je smikkelt het in geen tijd naar binnen.

Na onze reis ga je naar een nieuwe kribbe.
Ze zijn verhuisd naar een gloednieuw stekje, een groot en licht speelparadijs voor jou.  

Je gezichtje is weer veranderd.
Je krijgt hetzelfde haar als je broer en je moeke.  Blond met mooie golfjes er in.  En je hebt prachtige blauwe ogen.  Met een randje.

Eten gaat steeds beter.  Boontjes uit het vuistje vind je de max.

Maar ook fruitpap.

Op een terrasje wil je per se de citroen uit mijn glas proeven.
Ik laat je, en verheug me op wat er komt.  Je gezicht is onbeschrijfelijk en je krijgt er rillingen van.
Maar je wil wél nog.

Je kan ondertussen vlot rondjes draaien op je buik, maar als je probeert te sluipen, ga je nog steeds achteruit, een grote frustratie.
Je speelt al even graag op het grote bed als je broer.  Rolt in geen tijd van de ene kant naar de andere.

Half augutstus probeer je te kruipen.  Je gaat in startpositie zitten, maar daar stopt het.

Als ik je wil stimuleren, door een speeltje verder te leggen 'kom maar, meid, kom maar tot hier, je kunt het'.  Dan komt je broertje meedoen: ja, zusje, je kunt het.  En dan legt hij het speelgoedje wat dichter :-).

Op bezoek bij vrienden kruip je ineens.  Wat gaf de doorslag?  Hun kruipende zoontje?  Of hun grote superzachte mat?

Je kruipt eerst maar heel kort, om speeltjes te pakken en gaat dan weer zitten.

Maar eind augustus valt ineens je frank dat je ook verder kan kruipen.  Hoppa, je bent vertrokken.  Op verkennig!

Probeert de keukenkast open te doen.

Je probeert je ook op te trekken in je bedje.  Dezelfde avond.

Het lukt maar tot je knietjes, maar als ik je vast heb, kan je wel staan als je je vasthoudt aan de bedrand en daar ben je zelf heel fier over en blij!

Ook in de zetel beneden kan je staan als je op de leuning leunt.

Wat gaat het weer snel ineens meid.
De zomer is alweer voorbij.  Maar het was wel een hele mooie, je eerste zomer.

LIEFSTE ANNABEL MAAND 6-7-8

Wat gaat de tijd nog sneller meid, sinds jij er bent!

Maar goed dat we stoppen bij twee kinderen.

Je moet erg lachen als we je vingers in de mond steken, of neuze neuze doen, of je buikje 'opeten'.

Onderstebovenhangen en toerendoenmetpapa zijn ook winners.

En je steekt je tong uit!  Ook geleerd van papa.

Je grijpt intussen heel goed, en wil werkelijk ALLES wat in je vizier komt vastpakken.
Je lacht heel hard naar je broer als die weer eens als een gek aan het springen is.
Op een avond was je broer een beetje hyper en schudde als een gek met zijn hoofd.  Daar moest jij heel hard om lachen en toen moest ie ook erg lachen en deed nog gekker natuurlijk.  Dat belooft... Jullie worden partners in crime.
Je bent zot van je broer.  Telkens hij eens aandacht voor je heeft, begin je te stralen.
Je lacht ook heel hard naar andere kindjes.  Nichtje Amelyn is een favoriet, je krijgt ook 1000 kusjes van haar.

Op 5 maanden zou je graag al mee eten met ons.
Wat kijk ik er naar uit dat je echt kan zitten en mee aan tafel kan.

's Avonds in de zetel kijk je ons het eten uit de mond.

We geven je al eens een stukje appel. Je lekt eraan, trekt een zuur gezicht, maar probeert dan toch opnieuw eraan te zuigen.  In de zetel tegen de leuning kan je wel al zitten.

Omdat je zo naar ons eten kijkt en mijn eten bijna uit mijn bord gritst, geven we je op 5,5 maand je eerste hapjes.  Met wisselend succes.

Eindelijk is daar de eerste zonneschijn en je eerste keer liggen in het gras.

Op 6 maanden speel je echt.
Pakken, knijpen en zabberen en je reikt heel enthousiast als we met een ander speelgoedje komen aandraven.
Je rolt nu ook van rug naar buik.

Je kan goed knuffelen. In de kribbe noemen ze je een koalatje omdat je je zo goer vastgrijpt.

Dat vind ik een mooie, dat past inderdaad bij jou.

Je beweegt je voetjes de hele tijd over mekaar (net als je vader in bed soms, de zenuwpees, of ik krijg er althans zenuwen van).

Eten in de crèche wisselt en ook melk drinken wisselt.  Soms drink je goed, maar meestal is het minimum minimorum om de dag door te komen en dan als mama je komt halen wil je maar een ding: de borst.

Terwijl je aan de borst ligt, zit je overal aan te friemelen: mijn kleren, mijn bh, lintjes, of mijn borst krijgt een massage.  Je hebt oog voor detail, prutst graag aan de kleinste etiketjes en knoopjes.

Nog voor je zeven maanden bent komt je eerste tandje erdoor. En tandje twee volgt snel.

Hoewel nog wat te vroeg, geven we je korstjes brood en stokbrood, want je doet niet liever dan daarop kouwen.  Je proeft ook van onze venkelthee.  Zou dolgraag mee koekjes eten, maar dat mag nog niet, hoor!  Wel krakotjes, dat vind je geweldig, je raspt die met die twee tandjes van jou.

Je houdt ervan als papa gitaar speelt.  Waar Aaron daarvan moest huilen als baby (teveel), geniet jij echt van de muziek.

Je pakt je bodyke vast bij het verpamperen en vindt het supergrappig als ik eraan trek.

Als we je een boekje geven, dan bekijk je dat heel serieus.  Je lijkt wel een intellectueel.  Maar daarna steek je het in je mond om op te bijten.

's Avonds ga je nog steeds laat slapen.  Ik denk dat je het heel goed weet, dat broer om acht uur gaat slapen en dat je daarna onze onverdeelde aandacht hebt.
Slapen 's nachts is een moeilijke.

Echt heel moeilijk.
In de vorige brief verkondigde ik dat je eindelijk terug sliep, maar dat was van korte duur.
Ik weet echt niet wat dat is, lieve meid.
Je slaapt 2 uur en dan begint het: om het half uur, of zelfs om het kwartier krijsend weer wakker worden.
Je lijkt boos te zijn dat je wakker wordt.
Het lijkt toch vooral te zijn in periodes van ontwikkelingssprongen.
Overdag ben je braaf, maar misschien krijg je het 's nachts in je eentje niet verwerkt?
Veel nood aan mama dan?  Borst & melk inhalen op de werkdagen?  Gewoon niet kunnen slapen?
Soms kan zelfs de borst niet troosten en zit er niks anders op dan je te laten huilen...
Ik vind dat hartverscheurend moeilijk, maar daarna slaap je soms wél goed...
Tegen de ochtend slaap je wel, en moeten we je wakker maken.  Vreselijk.
Ik blijf maar denken dat het een fase is.
This too shall pass.

En hoe moeilijk de nacht ook was, 's ochtends op het verzorgingskussen lach je me weer uitgebreid toe.  Door de vermoeidheid voel ik me soms boos worden, maar na zo'n lach smelt dat weer weg als sneeuw voor de zon...
Je lacht nog steeds met je hele gezicht, mijn lieve, kleine meisje met de meest blauwe ogen.
En dat is prachtig.

LIEFSTE AARON MAAND 31-32

Na een fijn afscheid (nog niet definitief, want in de zomervakantie mag je terug) in de crèche, is het dan eindelijk zover: naar school!

's Ochtends wandelen we samen naar daar en dan vind ik je al zo'n grote jongen!

Flink stappen, met je rugzakje, altijd al zingend.

Onderweg stop je voor vanalles, slakjes, bijen, bloemen, allemaal worden ze van dichtbij bewonderd. Je ontdekt ook de blaasbloemen.

En dan mijmer ik hoe fijn dat is, zo'n korte wandeling, die we elke dag gaan doen voor de komende 10 jaar en dat ik je zo zal zien groeien.

Want dan komen we op school en ben je nog zo klein...

De eerste schooldag ging heel goed, 's ochtends geen traantjes, niet bij Aaron en niet bij mama en papa.     Bij geen van je klasgenootjes trouwens.

's Avonds begon je te huilen toen ik je mij zag.  Moe. Doodmoe.

Maar je had een heel goede dag gehad, alleen op de speelplaats wat moeilijker.

Dinsdag ochtend ging ook nog goed, in de klas gaat alles goed, op de speelplaats kreeg je het moeilijk.  

Je was aan het huilen toen ik je kwam halen.

Woensdag ochtend ben je beginnen huilen zodra we op school aankwamen.  

Donderdag begon je te huilen zodra ik je kleren aandeed en de hele weg naar school... 

Niet meer al zingend gestapt, ik heb je moeten dragen. Aiai, dat wordt elke dag erger...  

Maar 's avonds komt er een breed lachend kind over de speelplaats naar mij gelopen en ik krijg een overweldigende knuffel.

Vrijdag ben je weer je vrolijke zelve.

Al bij al gaat het heel goed, mijn kleine grote jongen.

Je bent zelf heel veel bezig met klein en groot.

Op een ochtend ga je in je stoel staan en zegt: "ik ben groooooot".

Daarna kruip je af je stoel en gaat op de grond staan: "ik ben klein."

"Ikke grooote berg maken. Te klein. Kan niet. Kan niet grote berg maken."

Bij omi wijs je naar de tuinbergingskist op het terras en vraagt: "wat is dat?"

Omi antwoordt: "dat is een grote kist, he?!"

"Nee, dat is een kleine kist, dat is een grote kist" en je wijst naar de jacuzzi.

"Moet je pipi doen?"

"Nee, toch niet."

"Jawel, ik denk het wel. Ga maar een heel klein pipitje doen op het potje."

"Nee, een groooote pipi op het kleine potje."

"Cirkel tekenen". Dan haal je diep adem.  "Heeleeeele groooooote cirkel tekenen."

"Caminette. Groote caminette." (Camionette)

"Mama, kom we gaan naar de dierentuin. Naar de leeuw kijken. Raaaaa. En naar de zebra's."

zeg je zomaar op een ochtend.  Ongeveer een week nadat je 'nijntje naar de dierentuin' had gezien.

Je zegt het zo ontwapenend, dat ik zin heb om te zeggen, ja, doen we!

Maar we hebben al plannen, het moet twee weekjes wachten.
In de dierentuin mag je een visje geven aan een pinguin, maar verder - buiten de giraffen - interesseren de dieren je niet zo.  Je vind het vooral geweldig om alle paadjes af te lopen en overal op te klimmen.

Je arrageert de dingen wel, op charmante doch dwingeden wijze.

"Groote cirkel gemaakt.  Kijk mama.  En kleine cirkel" (met de treinsporen).

"Mama, mama, kom in de grote cirkel staan!"

Je kan ook heel erg van streek raken als dingen niet helemaal gaan zoals je zou willen.

Laatst was het huilen, huilen, huilen, omdat papa je melkje klaarmaakte in plaats van mama.

We gaan naar zee en je vind het zaaalig in het zand.
Graven, springen, rollen, rennen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...

Zandengelen maken (zoals Nijntje in de sneeuw), in uitgegraven sleuven springen, zandkastelen kapot maken,...

Je hebt schrik van de wind.  En er is wel veel wind de laatste tijd.
Maar aan zee heb je er geen last van.  Het plezier is groter dan de schrik.

Sinds je naar school gaat ben je een beetje hyper en stouter (door de vermoeidheid?)
Je smost weer met je eten en gooit het op de grond.  Daar krijgen mama en papa grijs haar van.
Er wordt ook veel gegooid met andere dingen.
Je krijgt je treintje kapot.

Opnieuw een expert bedtijdrekken.  Ookal ben je zo moe.

Je vertelt niet veel over school, maar je zingt wel veel nieuwe liedjes.
Je taal gaat zelfs achteruit eerst (ook de vermoeidheid? de veelheid aan indrukken?).

Maar na een dikke maand heb je een klik gemaakt en kom je los op school.
Je begint ineens enorm te vertellen, je tetter staat niet stil.

Hele verhalen vertel je, over school, over alles wat je ziet op straat.

Je voelt je nu genoeg thuis op school om ook daar de kapoen uit te hangen.

Ook daar smos je ook met je eten, blijkbaar.  Bokes in je beker water doen.

"Nochtans kan hij wel heel mooi eten als hij wil", zegt de juf.  Ja, herkenbaar!

Je gooit ook andere kinderen hun torens om.  En met zand in de zandbak.

Da's niet tof he!

Je bent ons allemaal aan het testen.

De juf vertelde ook dat je heel goed in je spel zit.

Dat is ook heel herkenbaar en blijft gelukkig zo.

Je speelt nog steeds enorm met treinsporen.  Als het van jou afhing ging je niet slapen en speelde je de hele nacht door.  Je bouwt het liefste viaducten en als je palen op zijn, dan bouw je er met je houten blokken en als die op zijn, met de duplo. Je bouwt ook bruggen over je sporen met duplo.

Je blaast graag bellen en kan dat eigenlijk wel goed.  Je blaast geconcentreerd en gecontroleerd om hele grote bellen te maken!

Op het schoolfeest treedt je op als indiaantje en we proberen op voorhand wat te vissen. Dit komen we te weten: 'niet uit de kring hé!' En je buigt door je knieen en zegt' trommelen'.

We zijn erg benieuwd wat dat gaat geven,zo klein en moeten optreden voor zoveel volk, maar je doet dat keiflink!

Je bent nog af en toe jaloers op zusje (als ze bij mij zit, wil je ook bij mij op schoot en je imiteert haar zodat ik jou ook zou pakken.  Je klautert in de wandelwagen...

Maar je bent ook heel lief voor haar, brengt haar soms speelgoedjes.  En wil haar 's ochtends ook altijd mee gaan wakker maken.  Dat doe je lief en zachtjes. "Zusje, wakker worden"  

Zo zachtjes dat ze er niet wakker van wordt.

Op een keer is zusje aan het huilen en je loopt ernaar toe: "ikke zusje troosten".  Als ik aan het bedje kom, hoor ik je zeggen tegen haar "mama komt, mama komt".   (*** smelt)

Een andere keer als zusje weent, zeg je: "mama zusje nog melkje geven. En nog melkje, en nog melkje en dan genoeg."

Nog wat leukerds om af te sluiten:

 Je neemt zelf een tissue uit de doos en snuit zelf je neus!

Alleen steek je daarna de tissue terug in de doos.

"Mama, ventje tekene."

Ik teken dit:

"Nee, mama, das geen ventje, da's maja de bij!"  (?????)

Je bent heel nieuwsgierig en vraagt om de haverklap: "Mama / papa wat doe je nu?"

Er wordt hier nog steeds veel gedanst. 

Op een ochtend worden mama en zusje wakker door een feestje beneden: " Mama, mama, gedanst rond de tafel, veel muziek!"

Na 'in de gloria' zing je nu ook graag een ander verjaardagslied:

"Happy birthday to joe. In de wei staat een koe. En die koe zegt hallo papa."

Mijn kleine grote jongen, wat is het een plezier om samen met jou te groeien.

LIEFSTE AARON MAAND 27-28-29-30

Na de kerstvakantie hadden we de indruk dat je je had aangepast aan de komst van je zusje.

Maar toen ik in maart terug ging werken en zusje met jou meeging naar de kribbe, kreeg je het opnieuw wat moeilijk.  Dat je nu ook daar je terrein moest delen.  Hoewel je ook wel supertrots was.

Het bedtijdrekken kon weer beginnen...

Op een avond zeg je "Norah" en kijkt me aan.
"Norah?", vraag ik.  Jij: "Ja, Norah."
"Wil je nog eens bij Norah gaan spelen?"
"Ja"

Dus ik regel een bezoekje in het weekend.

Zaterdagmorgen zeg je: "Norah trein".

Ah, komt de aap uit de mouw!  Je wou met haar trein spelen.
Ze heeft een duplotrein "met een knopje", die automatisch rijdt.  Je bent erdoor gefascineerd, maar tegelijk heb je er wat schrik van.  Je loopt er de hele tijd van weg en komt weer terug en je durft zelf niet op het knopje te duwen om hem te doen rijden.
Tot we met z'n allen even niet meer aan het opletten zijn, en je ineens toch op het knopje duwt.
Daarna spring je zo fier als een gieter de hele living rond.
Terecht lieverd, je mag heel fier zijn dat je je angst helemaal zelf overwint.

Ook bij je neefje is er zo'n trein "met knopje" en bij andere vrienden.
Omdat je er zoveel plezier in hebt, krijg je met Pasen ook zo'n trein.  Maar we gaan voor de houten versie.  Kwestie van meer spoor-uitbreidingsmogelijkheden.

Man, je hebt er meteen uuuuuuuuuren mee gespeeld.
We hadden een paar onderdelen achtergehouden, omdat het (zelfs tweedehands) een duur cadeau was, en we die bij andere gelegenheden dan cadeau zouden doen.  Maar het is zo plezant, dat we ze algauw weer uithalen.

Naast treinen ben je ook zot van "bootjes".  Elke avond als we terugkomen van de crèche vraag je: "langs de bootjes rij-jen?".  Dat heb ik aan mijn been, sinds ik dat één keer deed.
Als we aan het einde van de Ridderstraat komen en ik sla af naar links, dan zeg jij: "Nee!!! Andere kant!".  Je weet de weg al, verdorie!
Maar ik vind het niet erg, hoor.  Hoewel een kleine omweg, is het voor mij ook veel leuker om "langs de bootjes" te rijden.  Dat klein beetje vakantiegevoel na de werkdag.

In de auto zingen we mee met een cd van Kaatje Onderweg.  En dat meezingen doe je echt al goed!  Bij de liedjes die te snel zijn, zing je gewoon het laatste woord van elke zin mee.
Dat heb je van mij, denk ik: of ik het nu wil of niet, liedjesteksten gaan mijn hoofd in.  Zo dacht ik vroeger vaak: ze zouden mijn lessen op muziek moeten zetten.

Je zingt heel vaak en verzint soms eigen teksten op de melodie van op een grote paddestoel.

Je favoriete liedje is: "Lang zappeleve, lang zappeleve, ... In de Glo Ri Ja iepiepiep oera!"

Misschien omdat er cake bij hoort.
En ballonnen.

Je blijft zot van ballonnen.
Op een dag is papa aan het stofzuigen en hoort gegiechel achter hem: jij houdt ballonnen boven de stofzuiger, waar ze blijven hangen, door de lucht die eruit blaast.  Wat jij toch allemaal niet uitvindt om mee te spelen!

"Nog ballon opblaase?" krijgen we regelmatig te horen.  Gevolgd door "Koordje aanzette?" sinds je een aflevering zag van Peppa Pig, waar er koordjes aan de ballonnen werden gemaakt.

"Mama 2 balonne, papa 2 ballonne, Aaron geen meer hé." (Je deelt uit en begint ook goed te tellen!)

Verder kan je heel mooi zeggen:

"joejoert" (yoghurt)

"watwies" (sandwich)
 " 't is piep" (als je melk klaar is in de microgolf)
"veeeeel!" (als mama de volumeknop lager draait en jij Kaatje terug luider wilt)
"nog!"  (bij alles wat je leuk of lekker vindt: nog steeds heel gulzig in het leven)

" 't is genoeg geweest he! " ( euh, spiegel, we zeggen dat precies wat vaak?)

"hey, maat" (tegen papa, ook een spiegel!)

"kijk, mama, een bus. Aaneengezet." (je ziet een harmonicabus)

Je blijft ook een springkonijn.
Ons bed als trampoline.
Nog steeds een vast onderdeel van de (lange) avondroutine.  Je daagt jezelf uit.  Legt je aapje, doekje en eendje (ja, de slaapknuffels zijn ook uitgebreid) op een rij en springt erover!

Springt op een avond ook ineens alleen het bed af.  Op de grond.  Mooi landend al buigend door je knietjes.

Dat springen gaat vanzelf, voor andere dingen heb je dan weer drempelvrees.
Voor het potje bijvoorbeeld.
Ik heb er eindelijk maar eens één aangeschaft (shame on me).  Je hebt interesse.  Gaat er zelfs op zitten.  Met kleren aan.  O wee als we suggereren om je pamper uit te doen.
We willen je geenszins "pushen", maar voelen ook aan dat je het wel zou kunnen, gewoon even een zetje nodig.  Dus op een dag doen we toch gewoon de pamper uit.  Je houdt gewoon je pipi op tot je een pamper krijgt.  Op het potje gaan zitten doe je wel, maar er pipi in doen, ho, maar!
We laten het zo.
Enkele weken later proberen we nog eens.
Omdat je meestal wel voor rede vatbaar bent, probeer ik het via een goeie babbel.  Ik herinner je aan de schrik die je had voor de trein met het knopje en hoe leuk het was toen je toch durfde.

Een uur later deed je pipi op je potje.
En ineens ben je een (bijna) pamperloze zoon.  Dat gaat vlotjes.
't Is te zeggen, voor de pipi.  Kaka blijft onbespreekbaar.  Daar moet je nog een pamper voor hebben. 

Ach ja, je neemt je tijd maar.  

En zo ben je klaar voor de volgende grote verandering: naar school!

LIEFSTE ANNABEL MAAND 5

Je slaapt terug 's nachts!!!
Godzijdank.
Allé, je wordt 2 à 3 keer wakker, maar dat voelt als een groot geschenk na de voorbije weken.
Je sliep dan zo'n 3 uur en daarna werd je zowat elk half uur wakker.  Ik weet het niet juist, want ik keek niet op de klok, maar ik weet wel dat ik er bijna gek van werd.
De groeispurt van 12 weken hadden we amper gemerkt, maar die van 17 weken was er één om U tegen te zeggen.

De maand begon ook met een grote verandering natuurlijk: naar de crèche.

Je hebt je entree daar wel gemaakt.

Ik schreef in een eerdere brief eens over je ene onhebbelijkheidje...

Welja, ik vertel dus dat je een keibrave bent en goeie signalen geeft wanneer je honger hebt of moe wordt.  Dat er maar één klein dingetje is...

En toen wilde ik je uit de maxicosi halen en ik rook ineens iets.

Ja, hoor.  Het was van datte.  Ze mochten je meteen helemaal uitkleden en wassen.

En een geluk dat er een dekentje in de maxicosi ligt, dat mocht ook meteen de was in.

Maar ik denk dat ze dat snel vergeten waren.

Toen ik je 's avonds kwam halen, kreeg ik een superenthousiaste 'wat een superbaby. Ze heeft niet een keer geweend, is kei vrolijk, heeft goede dutjes gedaan en ook wel wat gedronken.'

Dat laatste ging wat moeizaam (ahum, als in meer dan een uur voor 50cc), maar he, je had toch twee keer 50 cc gedronken, dat was al meer dan ik had verwacht.

Dat laatste blijft wel een probleem.  In week 2 geven ze je melk met een lepeltje omdat dat beter gaat dan de fles...

Je wil wel, hoor.  Je wordt enthousiast als je je flesje ziet.  Maar het lukt je niet om ervan te drinken.  En dat zorgt dan op den duur toch voor wat frustratie.

Maar ondanks het feit dat je zo weinig drinkt, blijf je dus heel vrolijk daar. (Maar als je mij ziet, begin je meestal wel te wenen.  "Ik wil mammae".)

Dan gooien we het maar over een andere boeg en proberen cupfeeding.  Dat lukt wonderwel, je drinkt veel vlotter en al 80 ml per keer, soms zelfs 120.

Als ik je kom halen, zit je steevast bij iemand op de arm.  Jaja, je wordt een beetje verwend daar.

Ze hebben al een tijdje geen hele kleine baby's meer gehad en ze kunnen het niet laten.  Je moest ook maar zo schattig niet zijn.  Als je dan toch eens in een wipper zit, dan komen de andere kindjes jou speeltjes brengen.  Dat doet jou broer ondertussen ook steeds vaker, jouw speelgoedjes brengen.

Of jou eens een kusje geven.  Jij kijkt en lacht vaak naar hem en nu begin je eindelijk een beetje aandacht terug te krijgen.  Wat mooi om te zien.

Je probeert te zitten en laatst zette ik je naast Aaron in de zetel, maar ik hield je uiteraard nog vast.  Dat vond Aaron maar niks, hij vond dat ik je moest loslaten.  Ik dacht, ach ja, we proberen eens, en je viel opzij met je hoofd op zijn schoot.  Daar moest hij heel hard om lachen.

Jij moet dan weer hard lachen als hij weer als een gek aan het springen gaat op ons bed.  Je lacht ook heel mooi als we tegen je babbelen, liefst nog met ons gezicht dicht bij jou.  En ook als we je optrekken tot staan op schoot.

Je bent nog steeds gefascineerd door je handjes.  Je kijkt zelfs aan de borst naar je bewegende vingers.  Of soms krijg ik een bordtmassage ondertussen, dat is wel grappig.

Je vind het niet leuk als wij allemaal gezellig aan tafel zitten en jij in je wipper op de grond.  Je wil mee aan tafel.  Nog even, liefje, en dan kan je mee aan tafel zitten en mee eten.
Daar kijk ik ook al naar uit!

LIEFSTE ANNABEL MAAND 4

Liefste Annabel,


De heerlijke weken duren voort.  (Met uitzondering van de griep dan voor je broer en mij).

Van de 12 weken groeispurt merk ik niets.
Misschien omdat ik je sowieso veel bij mij draag.
Misschien omdat je gewoon een brave baby bent.

Je bent enorm gefascineerd door je linkerhand.  Kijkt ook graag naar die van mij en grijpt ze vast.

Je kijkt ook graag rond, we namen de bus naar kind en gezin en ik dacht dat je zou slapen in de draagdoek, maar nee, hoor.  Je gaf je ogen de kost.

Daardoor was je moe bij de dokter en al aan het huilen nog voor je prikjes.  O, jee.  Slechte timing.

Aan het begin van de maand begon je voorzichtig te grijpen en nu pak je alles vast wat in je buurt komt.

Je wil graag zitten.  Buigt steeds voorover, probeert jezelf recht te trekken als je bij mij in de armen ligt of in de wipper. Je kan intussen hevig wippen daarin en je heft ook je poep op als je op het verzorgingskussen ligt.  

En je rolt van buik naar zij naar rug.

Je bent een sterke meid, hoor.  Klein, maar dapper!

We babbelen nog veel en je lacht ook luidop ondertussen.

Je kan me soms ook zo lief en vragend aankijken: "mag ik een beetje drinken, mama?"

Eerst dacht ik dat ik me dat inbeeldde, maar je vraagt dat echt.  Als ik wacht dan, dan ga je wenen.

Volgende maand breekt een hele nieuwe periode aan.  Mama gaat terug werken en jij naar de kribbe.

Loslaten, stap 1.  Van vele...

Je gaat dat goed doen.

Je drinkt nog niet van de fles, en dat baart me lichtjes zorgen.  Maar ook dat zal wel goed komen, zeker?

Ik heb spijt dat deze heerlijke tijd voorbij is.  

Maar ik ben ook dankbaar.

Dat ik deze extra maand heb kunnen nemen.

Dat jij zo content bent, meid, goed in je vel, en dat het daarom zo'n fijne tijd was.