LESS IS MORE?

Less is more.
Als architect is het niet zozeer mijn leuze.
Less is a bore, zou ik eerder zeggen.
Niet dat Ludwig Mies van der Rohe geen fantastische architectuur maakte.
Uiteraard wel.
En de architectuur van Robert Venturi, welja, eerlijk gezegd ronduit lelijk, maar goed, kind van z'n tijd.
Doe dan maar Yes is More, zoals Bjorke Ingels het zegt.

Afbeeldingen via google afbeeldingen (bronnen: archdaily / bovenste rij uit het boek Yes is More, van BIG)

Ik heb niets met cleane, afgelikte architectuur,  waarmee we in de jaren '90 bestookt werden in tijdschriften (en waardoor mensen een afkeer kregen van "modern", een woord dat zo misbruikt wordt, maar dat is een ander verhaal).
Interieurs waar geen kaartje op de kast mag staan, of een fotomagneet op de koelkast, of godbetert een blokje speelgoed op de vloer.   Waar niet in mag geleefd worden, dus eigenlijk.
(Interieurs die bemeubeld werden/worden om te fotograferen en daarna pas echt bewoond.)
Ik hou wel van hedendaagse architectuur met strakke lijnen, maar dan in contrast met het organische, met textuur en kleur.
Ik hou van hout, dat wisten jullie al, en van materialen die mooier wordt met ouder worden, door gebruik, gepatineerd.

"Use leaves traces, alters surfaces, and modifies space. Places wear. Why should we deny this? Why fight such a common phenomenon? Isn’t it worthwhile to take on use and wear in architecture?
(...) Wear humanizes architecture and brings it to life."  (bron)

Rotor maakte in 2010 een sublieme installatie op de architectuurbiënnale van Venetië, waarbij ze gebruikte vloeronderdelen, traptreden, enz... als kunstwerken aan de muur hingen.  Het was prachtig.
En het deed me anders kijken:  het 'verslijten' van materialen is een compliment voor de architectuur, want het betekent dat het gebouw gebruikt wordt.  Dat herinneringen gemaakt worden en hun sporen nalaten  - een troost bij de zoveelste gemorste fruitsap op onze gepolierde beton.

Dat gezegd zijnde, word ik in mijn dagelijks leven wél steeds warmer van Less is More.
Omdat er al zoveel is.
Veel te veel.
There's too much of everything...
In onze kleerkast, in al onze kasten eigenlijk, in de winkelrekken, ...
Ik ga zelden nog winkelen, en als ik het wel doe, kan ik zo overweldigd worden.
Door de hoeveelheid aan spullen en het idee dat de helft waarschijnlijk niet eens verkocht geraakt en rechtstreeks op de afvalberg belandt!
En hoe heerlijk is het om in een restaurant te gaan eten, waar er keuze is uit:
de schotel van de dag of de ovenschotel van de dag.

Slaaf van onze spullen.
Dan moeten we er bij *k*a nieuwe opbergmeubels voor gaan kopen
(opbergen, ik vermoed dat het hun meest gebruikte trefwoord moet zijn).
Om al die spullen in te steken.

Dus ja,
er staan uitnodigingen en kaartjes op mijn schap in de keuken,
er staan Marokkaanse glaasjes, omdat we die kregen van Mohamed uit onze straat,
er staan oude stella flessen, die we vonden bij het uitgraven van de fundering van onze tuinmuur.
maar er staan niet: dit fantastische sleutelrekje en deze hippe lichtkrant.
Hoewel ik ze héél mooi vind, en ik hou van mooie dingen.
Maar ik heb ze niet nodig.
En waar ga ik dat dan zetten binnen 3 maand, als er weer iets anders mooi verschijnt?

Dus ja,
in een klein huis wonen,
heeft zijn voordelen.
Uiteraard, het is compacter, minder energievretend, enz..
We hebben er bewust voor gekozen.
Maar een onbewust voordeel is
dat de hamster in mij gedwongen wordt om te kiezen.
Om op te ruimen en om heel goed na te denken alvorens iets in huis te halen.

Dus ja,
een capsule wardrobe,
dat zegt me wel wat,
al vind ik het ook héél moeilijk.
Ik deed vorig jaar meer dan 50 kledingstukken weg.
En nog heb ik er te veel.
Maar me beperken tot 33 stukken, inclusief schoenen en jassen?
Zou dat haalbaar zijn?

Dus ja,
ik ben wat laat met mijn goede voornemens.
Ik was er al mee bezig, dus het is niks nieuws,
maar als er iets is dit jaar,
waar ik extra aandacht voor ga hebben,
dan is het dit.
Niks kopen.  Ontspullen.
Alle ballast overboord.
Travel light.


Hoe doen jullie dat?

ZERO PASTIC WEEK: ROUND UP

Ik dacht: dat moet toch te doen zijn voor één week.
Zeker aangezien ik niet vaak winkel en niet veel nodig had deze week, buiten natuurlijk wel boodschappen voor het eten.

Melk, boter, afwasmiddel, koeken,... om maar enkele dingen te noemen die moeilijk zijn zonder plastiek, dat alles was nog op voorraad, dus hoefde ik niet te kopen.

Zelfs dan nog is het tricky.

Op dinsdag ging mijn man even naar de buurtwinkel voor sla en tomaten.
Enkel dat.  Sla en tomaten.
En de krop sla (ja een krop, geen zakje voorgewassen), zat toch wel niet in een plastiekske van 'flandria'.
Dus alleen daarvoor al, kwam er een stuk plastiek ons huis binnen.

Op woensdag ging hij er een kool halen en voor hij er erg in had, deden ze die in een plastiek zakje.
"Daar mag ik niet mee thuiskomen van mijn vrouw", zei hij.
"Oei, is ze zo streng?"
"Nee, maar het is week zonder plastiek."
"Ah, ok".
En ze haalden de kool terug uit het zakje.
Dus kwam hij thuis zonder plastiek zakje, maar wel met een plastiek potje Griekse yoghurt.
Waar hij een heel lekkere dressing mee maakte, dat moet gezegd.

Op donderdagavond hadden we een paar overrijpe bananen, waar dringend milk-shake van moest gemaakt worden.  Maar het vanille-ijs was op.  En voor mijn man gaat dat niet zonder.
Dus reed hij naar de croccantino voor ijs.  En kwam terug met een plastieken doos.
(Nu ga ik die volgende keer wel uitwassen en vragen of ze ze opnieuw willen vullen.  Ik denk dat ze dat daar wel zouden doen.)

Op vrijdag ging ik boodschappen doen en had ik ondanks de goede voorbereiding toch nog 2 stukjes plastiek mee.

Conclusie: technisch gezien heb ikzelf niet zoveel plastiek gekocht, maar er is toch wel wat plastiek ons huis binnengekomen, ondanks goede bedoelingen.
Maar zonder er op te letten, was het het driedubbele geweest, denk ik.
Of nee, ik ben daar zeker van.
Dus we kunnen wel degelijk iets doen.

Foto genomen in Kunsthal Rotterdam - OMA

En ook voor het deel dat moeilijk te vermijden valt, kunnen we actie ondernemen.
Stuur het afval op naar de producent, samen met een begeleidende brief -te vinden op zeroplasticweek.org.
Of ze alstublieft toch eens kunnen nadenken over een alternatieve verpakking.
Als we dat met z'n allen doen, kunnen ze ons niet negeren.
Ik stuur er alvast één naar LU (prince ministar koekjes zijn zo lekker), ALPRO SOJA (sojamelk, boter, puddingskes,...) en OXFAM wereldwinkel (waarom ze in godsnaam hun lekkere citroenthee in plastiekjes doen tegenwoordig, i.p.v. papiertjes).

Conclusie 2:  We zijn bijna een week later met het publiceren van deze blogpost.
Het was een drukke week.  Zo druk dat ik nergens ben geraakt om überhaupt iets te kopen.  En dus ook geen plastiek.
Zero plastic week was beter deze week geweest! :-)

ZERO PLASTIC WEEK: BABY-UITZET

Laat ik even de denkoefening maken: welk plastiek heeft Aaron in zijn korte tijd op deze wereld al op zijn geweten?

Ik ben geneigd om te denken dat dat meevalt, omdat ik geprobeerd heb om ten eerste zo weinig mogelijk te kopen en ten tweede zoveel mogelijk tweedehands te kopen.

Kinderwagen, bedje, badje, speeltapijt, tripp trapp, kleertjes,...  allemaal tweedehands.
De maxi-cosi, een verzorgingskussen en een luieremmer waren eigenlijk de enige dingen die we nieuw kochten, maar dat is ineens wel een hele hoop plastiek.   Ah ja, en wasbare luiers in bamboe, maar de overbroekjes zijn natuurlijk wel kunststof...  Maar goed, dat zie ik als investering om veel ander wegwerpplastiek uit te sparen.

Dat hij borstvoeding krijgt, nog steeds, zorgt voor minder plastiekafval (waterflessen, dozen met in elke doos scheplepeltjes).  Maar daarvoor heb ik wel geïnvesteerd in een goede kolf (die je blijkbaar beter niet tweedehands koopt) en de bijhorende koeltas en flesjes.  Allemaal plastiek.  Oeps.

Ondertussen drinkt hij ook water en daarvoor kocht ik dan moooooooie glazen flesjes (allé, het mooie is eigenlijk het silicone omhulsel.  Valt silicone onder plastiek?) en deze coole RVS-drinkfles, die nog niet op de markt was toen hij geboren werd.  Dat glazen flesje past trouwens ook in de koeltas bij de kolf, dus in feite hadden glazen flessen toch gekund.  Alleen staan er geen hoeveelheidsstreepjes op.  Maar anderzijds... hoeveel cc hij exact binnen heeft, is ook niet zo belangrijk.  Aan de borst weet ik dat ook niet.

Eetlepels kocht ik in bamboo, maar ze zijn wat aan de grote kant, dus kocht ik ook twee in roestvrij staal, bekleed met kunststof.  Dus toch wat plastiek.   En daarbij samen kocht ik na lang twijfelen, twee plastiek potjes met een deksel voor de fruitpap.  Omdat ik gewoon geen deftige tupperware potjes heb, en omdat je toch al eens fruitpap wil meenemen voor onderweg.

Daarop heb ik nogal wat commentaar gekregen van mijn echtgenoot dat ik een onnodig stuk plastiek had gekocht!  Ik mag het ook enkel gebruiken voor onderweg, thuis moet de fruitpap in een porseleinen kommetje.  Zodat hij geen onnodig plastiek zou binnenkrijgen bij het eten.  Waar wil hij daarmee naartoe: dat hij pasticarian wordt???
Ergens heeft hij gelijk natuurlijk.
Maar waar vind ik porseleinen kommetjes met deksel?
Zonder deksel is toch moeilijk voor transport per luierrugzak.  Een potje pudding (voor mij) nam ik deze week mee in een luncskin en dat ging, maar pudding is wel stijver dan fruitpap.

Anderzijds kocht ik een natuurrubberen fopspeen, maar dat betrouwde hij dan weer niet, dat moest van de apotheker zijn.  Dus zijn zijn tuutjes wel plastiek (BPA-vrij, dat natuurlijk wel).
Nog plastiek van de apotheek:  alle flesjes fysiologisch serum (en daar hebben we al véél van nodig gehad), een voorhoofdthermometer en een bijtring voor in de koelkast.

Dat brengt ons bij wat je zou denken de grootste plastiek boosdoener: speelgoed.
Ik heb nog maar twee dingen speelgoed nieuw gekocht: een houten "atomium"(skwish) en een badboekje.  Dat laatste dus plastiek.  Verder kreeg hij wat speelgoed, maar dat bleef binnen de perken.
Daar deden we het maanden mee.  Ik vind dat kinderen niet moeten overladen worden met speelgoed.  Maar een maand geleden panikeerde ik even: heeft dat ventje nu niet wat te weinig speelgoed?
Wordt hij wel genoeg gestimuleerd?

Een lege plastiek fles vulde ik met kleurige bobijntjes naaigaren en dat was leuk.
Voor even, want zoveel kan je daar nu ook weer niet mee doen.
En kartonnen dozen zijn ook leuk speelgoed, maar hij zabbert ze zo onder dat de inkt losweekt.
Dat is het ook niet.

Ik vond online iemand in de buurt die hopen speelgoed wegdeed.  Beetje plastiek redden van de afvalberg dus :-).  Ik kocht een ganse doos boeken en puzzels (hier is weinig plastiek aan), dat kan je niet genoeg hebben, lijkt mij.  Daar is ie wel nog te klein voor.
Ik kocht ook nog wat baby-lego.  Dat kende ik niet, maar is wel geweldig leuk!  De stapelgiraf is zijn favoriet van het moment.  En zo'n oude telefoon op wieltjes en nog wat dingen, nu kunnen we weer een jaar verder.
Dus dat speelgoed valt best mee.

Al bij al:  Als je alles bijeen zou leggen, verschiet je wat een berg dat toch weer wordt.
Maar het had veel erger gekund.
En het overgrote deel ervan kan gelukkig weer doorverkocht en hergebruikt worden.

ZERO PLASTIC WEEK IN DE BADKAMER

Dat is wel een heel ander paar mouwen dan de keuken.

Shampoo, douchegel, tandenborstel, tandpasta, lippenbalsem...
Ik mag dan wel eco-douchegel ed. kopen, die komt wel in plastiek flessen.
Mooie plastiek flessen, dat wel.
Iedere keer als er één leeg is, twijfel ik om ze weg te gooien.  Of ik er toch niet iets mee kan doen.
Maar je kan ook niet alles bijhouden, dus dan gaat ze toch maar weer de vuilbak in.

Mijn tandenborstel is van gerecykleerd plastiek, maar hé, dat blijft nog steeds plastiek en nadat ik hem gebruikt heb, gaat hij wel de gewone vuilbak in.  Preserve zegt dan wel dat ie opnieuw gerecykleerd kan worden, maar hoe dan wel?  In de pmd mag ie toch niet.

Nu ik er opnieuw naar zoek, vind ik alternatieven:  een houten tandenborstel of een biologisch afbreekbare tandenborstel, waarvan je dan ook nog eens de hoofdjes kan vervangen, dus enkel die hoeft weg te gooien.  Zodra mijn voorraad tandenborstels op is, schakelen we over op deze.

En ook voor tandpasta blijken er alternatieven te zijn.
Een ionische tandenborstel waarbij het gebruik van tandpasta overbodig wordt, door een titanium staafje.  Oh ja?  Ja, blijkbaar komen er in contact met licht en water ionen vrij die tandplak bestrijden.
Dat intrigeert mij wel, dat zou ik wel eens willen testen.  Maar deze week kan ik hem toch niet kopen, wegens gemaakt uit ... jawel, plastiek.  Jammer.

Een ander alternatief zijn Toothy Tabs, tabletjes in een kartonnen dozeke, waar je even op moet kouwen en dan gaat het schuimen en poets je je tanden verder zoals je gewoon bent.
Die ga ik zeker eens proberen!

En bij Lush vind je eigenlijk ook een oplossing voor alle andere badkamerbenodigdheden:  in plaats van vloeibaar, verkopen ze alles vast.  En bijgevolg te verpakken in karton of tinnen dozekes.
Dat ik ze nog niet eerder ontdekt heb!
Nochtans kreeg ik enkele jaren geleden voor kerst al eens zo'n massageolie-zeepachtig ding in een prachtig dozeke van mijn tante.  Mijn 'frank' was toen nog niet gevallen.

't Is nog even wachten om over te schakelen hierop.  Ik had mij namelijk voorgenomen om eerst alles wat er nog in de kast ligt, inclusief staaltjes ed.  op te gebruiken, alvorens nog iets te kopen voor de badkamer.  Ik heb zo'n gevoel dat we nog even voortkunnen...

En er is natuurlijk nog een mogelijkheid voor zij die tijd hebben, met name de Transitië-methode: zelf maken!

ZERO PLASTIC WEEK: BOODSCHAPPEN

Ik ga boodschappen doen en ik neem mee:

- boodschappentasjes en mijn groentenzakjes
- twee oude broodzakken
- plastieken dozekes met deksel
- een lunchskin
- een plastiek zakje dat nog in mijn bezit is, je weet maar nooit waar het goed voor is.

Zo gewapend, hoop ik thuis te komen zonder nieuw plastiek.  Maar wel met al hetgeen ik nodig heb.
En vandaag heb ik tijd om naar biowinkel te gaan (i.p.v. 's avonds na het werk nog naar de c*lr**t), dus ik hoop dat dat ook wat gaat helpen.  Alleszins zit de brocolli er niet in een plastiekje.

Wat me nog niet eerder opgevallen was: de aarbeien zitten er ook niet in plastieken, maar kartonnen bakjes en de kerstomaatjes liggen er gewoon los.
Tussen de grote keuze pajottenlander fruitsap vond ik pompelmoessap!  Nu nog tonic in een glazen fles vinden.  Mijn favoriete bio-yoghurtjes hebben ze ook in grote glazen bokalen.  En ik heb kleine glazen PURnatur yoghurtjes om mee te nemen naar het werk.

Bij de toog bestelde ik twee broden en gaf mijn broodzakken af.  Dat zorgde niet voor een vreemde, maar wel voor een heel enthousiaste reactie van het meisje achter de toog.  Dus kon ik zonder schroom ook mijn lunchskin afgeven om enkele vers gebakken koekjes in te doen.  (Aha!! Ik dacht ik koeken ging mogen vergeten bij een plastiekloos bestaan, dus dit was een reuze meevaller.  En lekker dat ze zijn!).
En mijn potjes voor wat mousaka en pompoencurry voor op de boterham.

Kwam ik dan thuis zonder plastiek?
Niet helemaal.  Er zat een stickertje op de mango.
En ik bestelde ook nog sneden jonge kaas, maar helaas ben ik niet in het bezit van een plastiek potje dat groot genoeg is hiervoor.  Ik ben al op tweedehands sites aan het zoeken naar zo'n belegtoren.

En had ik alles bij?
Ook niet helemaal.  De mozarella liet ik liggen, wegens in een plastiekje.

Jammer.  Maar weet je wat?  Het had veel erger kunnen zijn.
Als ik er niet op had gelet, had ik ongetwijfeld het driedubbele aan plastiek mee.
En zo cliché als het is: alle kleine beetjes helpen.

ZERO PLASTIC WEEK IN DE KEUKEN

Via de facebookpagina van Zero Plastic Week vond ik deze 10 tips om plastiek uit de keuken te bannen.

1.  Bewaar je eten in glazen of metalen potten
Hmmm, hier scoor ik al niet zo goed.  Maar ik ben eraan aan het werken:
Ik ben de lege honingpotten van Oxfam aan het bijhouden om deze om te toveren in voorraardpotten.
Glas én hergebruik.  Ha!

Verder heb ik heel veel plastieken potjes.  Maar ze zijn ook niet gekocht.  We krijgen ze bij de afhaalchinees.  In plaats van ze weg te gooien, zijn het mijn standaard diepvriespotjes geworden.  Handig stapelbaar en zo.  Toch beter ze te herbruiken, dan weg te gooien, niet?
Nog beter zou zijn, om ze mee te nemen naar de chinees de volgende keer.  Zodat we er niet wéér bij krijgen.  Zou ik dat durven?

2.  Geen zakjes meer!
Ik heb deze schoonheid altijd in mijn "sjakosj" zitten en een prachtige opvouwbare roos in mijn werktas, en deze ietwat mannelijkere versie kocht ik ooit voor mijn echtgenoot.
Ze zijn natuurlijk ook van plastiek gemaakt (polyester, dat valt onder plastiek, lijkt mij?).
In de toekomst kunnen we ze best zelf naaien.
We gebruiken ook heel vak de zak van de Bolle Buik die we kregen voor de thuisbevalling.  Zo'n goeie ouderwetse, stevige linnen met houten handvat.
En toch laat ik mij soms nog vangen in de winkel -dat ze 't al in een zakje hebben gestoken, nog voor ik mijn mond kon opendoen.

3.  Kies voor herbruikbaar.
Deze vind ik een gemakkelijke.  Hier geen aluminiumfolie of huishoudfolie en ook geen plastieken vorkskes enzo.  De bokes gaan altijd in een lunchskin of boc 'n roll en als er bestek nodig is, neem ik gewoon mijn normale bestek mee.  Dat gaat toch ook en dat snijdt tenminste echt.
(en nee, ik word niet gesponsord door kudzu, het is gewoon mijn favoriete eco-supermarkt, zeg maar)

4.  Geen plastieken keukengerei.
Voor het overgrote deel ook geen enkel probleem.
Ik ben een fan van hout, voor alles: architectuur, meubilair, en dus ook in de keuken.
Bamboo spatels, een houten snijplank,...
Maar één ding mankeer ik nog in mijn keuken en dat zijn deftige scheplepels.  Gewoon simpele scheplepels, in inox, liefst mat, zoals de rest van mijn bestek.  Dat lijkt zo evident, maar geloof mij, dat is het niet.
Van pure miserie kocht ik enkele jaren geleden toch een plastieken in de hema.  Maar wel maar één, ik weiger om er meer te kopen.  Als er iemand weet waar ik dat kan vinden...

5.  Geen klaargemaakt eten, want dat betekent sowieso plastiek verpakkingen.
Ik ben geen fan van klaargemaakt eten, gewoon al omwille van de smaak.
Maar het gebeurt toch af en toe, hoor.  (Bij wie niet?)
En toen ik na de komst van Aaron weer ging werken, gebeurde het wel vaker. (Dat is een understatement.)
Sinds een paar weken maak ik terug een weekmenu en lukt het weer om lekker zelf te koken.
Mits af en toe de chinees of een maaltijd via het geweldige initiatief "Thuisafgehaald".
En daarbij is het normaal om je eigen potjes mee te nemen om te laten vullen.  Zie dat het kan!

6.  Vergeet flessenwater.
Ja, duh-uh.  Deze vind ik ook een makkelijke.
Dat doen we al lang, hoor.  (Veel mensen, denk ik). Thuis en op het werk.
Niet alleen een besparing op plastiek, maar ook op transport.
Ik stel me al die camions met kilo's flessen water voor, in de file, brandstof verbruiken en vuiligheid uitstoten, terwijl dat gewoon uit de kraan komt.

Maar voor andere dranken (die weliswaar niet vaak gedronken worden hier, maar toch)  beken ik schuld.
Net omdat we dat meestal maar voor één glaasje doen of als er bezoek komt, koop ik kleine flesjes agrum of tonic en pompelmoessap (voor pomtonic).  Daar moet ik toch maar eens een alternatief voor zoeken.

En dan is er Aaron.  Voor babies raden ze flessenwater aan, 't is zelfs nog niet gelijk het welke.  Gelukkig krijgt hij nog meestal borstvoeding, maar het gebeurt al eens dat hij wat poedermelk krijgt, of gewoon water.
En daarvoor hebben we dus flessen.  Zou dat nu echt zo belangrijk zijn?

7.  Neem je eigen zakjes mee naar de groetenwinkel.  Check.

8.  Koop afwasmachinetabletjes in een kartonnen doos.  Check.
Maar die tabletjes zelf zitten wel in een plastiekje.
Ecover lijkt zich daarvan bewust dat dat niet ideaal is, want bij verpakkingsinfo melden ze: "Doos uit 95% gerecycleerd karton. Plastic verpakkingen uit polypropyleen en recycleerbaar mits de nodige voorzieningen. (De verpakking beschermt het tablet tegen beschadiging door vocht.)".

9.  Maak je eigen afwasmiddel.
Dat zou ik graag eens proberen.  Echt waar.
Maar eerlijk: ik denk dat het pinnen wordt op het pinterestbord en dat de uitvoering nog lang op zich zal laten wachten.  Tot ik fulltime huismoeder wordt (nooit //zeg nooit nooit) of op pensioen ga (op mijn -tegen dan- 75ste).

10.  Weg met de anti-aanbaklaag.
Ik heb Greenpan-pannen.  Mag dat wel?  Ze noemen het zelf toch gezonde en ecologische antikleeftechnologie.
Sowieso heb ik er genoeg en kunnen ze hopelijk nog een hele tijd mee.

Tot zover de keuken zelf.  Dat viel nog mee.  Maar nu moet ik een boodschappenlijstje maken...

ZERO PLASTIC WEEK

Dat is wat je noemt: een uitdaging!

Want hoe vreselijk ik het ook vind: als je boodschappen gaat doen in de supermarkt, dan is het onmogelijk om niet met een berg plastiek thuis te komen.
In de c*lr**t bijvoorbeeld, mogen ze dan wel geen zakken hebben bij de kassa, voor de rest heb je overal producten als koekjesdozen en pastadozen (op zich in karton) die per 2 of per 3 of per 4 samen in een pastiekje worden gehuld, omwille van hoeveelheidskorting.  Gek word ik daarvan.
Als ik thuiskom gaat al die plastiek meteen de vuilbak in.

Waarvoor is dat nu nodig?
Ze kunnen daar toch gewoon een papieren lint rond doen?
Of, nog beter, elektronisch verwerken?  Drie keer diezelfde barcode is korting?  Als dat met een extra-kortingkaart gaat, dan daarvoor toch ook?
Ze zouden nogal wat besparen daarmee!

Ik heb ook al een hele tijd deze tasjes om mijn groenten en fruit in te doen.
Dan bekijken ze je of je een alien bent.
En is er één betweter aan de kassa, die steeds het fruit eruit begint te halen.  En dan zeg ik: dat hoeft niet, je kan dat zo wegen in dat zakje.  En dan zegt hij: "Ja, maar dat weegt meer, en dan betaal je meer."
Diepe zucht.

Je denkt: dan gaan we naar de markt.  Maar daar smijten ze ook nog met plastic zakskes zeg!!  Niet te doen.  Je moet op voorhand je herbruikbare tas afgeven, of je hebt er één aan je been.
Plus, hoe graag ik ook nooit meer in de supermarkt zou hoeven te komen, als full-time werkende mama is dat voorlopig niet haalbaar.

Er is dus nog een lange weg af te leggen en ons huis is verre van plastic vrij.

Maar we zullen eens beginnen met die ene week.
Want het is dan symbolisch, zo'n week laat sowieso sporen na.
En lap, ik heb van het mooie weer genoten dit weekend, dus geen tijd gehad om vals te spelen en alvast wat dingen in huis te halen om de week door te komen...

Ik hou je eerlijk op de hoogte van hoe het lukt.
Tips zijn altijd welkom!

PS:  Oh, ja, en waarom doe ik mee?

Foto Gwen

Hmmm, heerlijk... plastic soup!
Ik dacht het niet, nee.

KURKROOS

Ik bedenk me net dat het sinds deze earthkeepers geleden is, dat ik nog schoenen kocht.
Hoe flink van mij.
(Ze zijn mijn trouwe vriendjes en toch zijn ze nog in zeer goede staat, hetgeen zelden gebeurt met sneakers, meestal zijn ze na een paar maand rijp voor de vuilbak, bij de echtgenoot zelfs nog sneller.  't Blijkt dus kwaliteit te zijn, maar dat terzijde.)

Nu ja, 't is niet alleen flink niet-geshopt, ik ben gewoon erg kieskeurig in schoenen.
Als ik ernaar op zoek ga, vind ik zelden mijn 'goesting'.
Ik moet erop vallen.
Toen ik deze schoenen tegenkwam (via i love eco), was ik meteen verliefd!
Dus heb ik ze meteen besteld.  En heel hard gehoopt dat ze zouden passen.
Dat doen ze en ze zitten verdorie goed!  Elegant en toch ook geschikt voor langere stadswandelingen.
Een nieuw stel trouwe stapvriendjes erbij.

De schoenen zijn gemaakt uit kurk en worden grotendeels in Portugal gemaakt.  Dat deed me meteen denken aan een fijne vakantie in Portugal jàren geleden, waar we inderdaad menig kurkboom zijn tegengekomen.

Mooie dingen met een verhaal, daar word ik toch zo blij van.

NAPPIES DOWN UNDER

Zoals ik reeds vertelde, deden Aaron en ik mee met "The Great Cloth Diaper Change".

Over het evenement schreef ik een gastblog op de blog van Flowerchild, een eco-winkeltje aan de andere kant van de wereld.  Zij deden ook mee en zo konden ze even meekijken hoe het er bij ons aan toeging.
Als jullie ook benieuwd zijn, kan je daar dus lezen en meer mooie foto's zijn te vinden bij de stadsfoto's van Leuven.

De officiële cijfers zijn nog niet bekend, maar het is wel al duidelijk dat het record verbroken is.
Hoera!

foto door Doekjes & Broekjes

REGENBOOG WAS & PLAS

Wasbare luiers: de voordelen zijn gekend:

Goed voor het milieu.
Goed voor de portemonnee.
Goed voor de billetjes en de zindelijkheid.

De vooroordelen zijn ook gekend natuurlijk.
Mijn mama: "ge zijt zot".
Dat bleek wel van ergens te komen: ze heeft dat moeten gebruiken, 30 jaar geleden, voor mijn billetjes, maar dan nog de ouderwetse tetradoeken.
Nee, ik ben niet zot en de hedendaagse luiers zijn echt wel anders en verschillen op zich niet zo erg veel van wegwerp.

Het blijkt zelfs beter mee te vallen dan ik had gedacht.
Het moeilijkste was eigenlijk kiezen welke.
All-in-one luiers leken me het gemakkelijkst.
En meegroeiluiers, dan hoef je ze niet in elke maat te kopen.
Op internet is er een ruime keuze. Itti Bitty, (daar zweert Kaatjes mammy bij), Totsbots, mullymuskut, bumgenius, ...
Ik zag door de bomen het bos niet en ging toch maar naar een info-avond van Doekjes en Broekjes.
Bij alle bovenstaande die ik opperde, zeiden ze: ja, er zijn grote fans, maar niet iedereen was er tevreden van, dus verkopen we ze niet meer. Tja.
De nieuwe visie van de Totsbots Easyfit waren ze wel aan het testen.

Ik ben toch blij dat ik hun advies gevolgd heb.
Het zijn bamboeluiers geworden met aparte overbroekjes.
Want zo moeilijk zijn twee broekjes nu ook weer niet. En hiermee raken we dus zonder problemen de nacht door. Ookal is ons ventje een goed plasserke.
We hebben een paar aio's, voor onderweg, maar daar hebben we al wel eens een accidentje mee, dus eigenlijk blijven die meestal in de kast liggen.
Ik moet er wel bij zeggen dat ons ventje enkel nog borstvoeding krijgt, dus ik ben wel benieuwd wat dat gaat geven als hij vast voedsel begint te eten.  Maar daarvoor hebben we dan een rol papieren inleggertjes.
Ha, ondertussen eet hij dus wel vaste voeding. En ook dat valt mee. Papieren inleggertje gewoon weggooien. En de rest wassen. Als hij enkel een plasje heeft gedaan, kan de inlegger ook mee gewassen worden (tot 10 keer). Zo blijft het afval alsnog beperkt.

Voor onderweg hebben we zo'n luierwaszakje met rits en ook daar ben ik tevreden van. Geen lekken en geen geurtjes.

Nadeel van bamboeluiers is dat ze heel traag drogen.  (Ik heb dat getest in september - nog geen verwarming op - dat duurde meer dan 24u).  Dus moet ik wel bekennen: ik doe ze in de droogkast.  Maar ter mijne verdediging: zelfs dan, heeft ecowerf berekend, blijft het milieuvoordeel nog groot en wij hebben wel geïnvesteerd in een energiezuinige warmtepompdroogkast (ttz gekregen als geboortecadeau van de schoonouders) en wij hebben een klein huis met vloerverwarming, dus ik kan ze hier niet overal over de radiatoren gaan hangen.  Maar binnenkort hopelijk buiten op de wasdraad...

En voor mij nog een groot voordeel: ze zijn zoveel kleurrijker dan wegwerppampers!!!

PS: Morgen is het "The Great Cloth Diaper Change".  Nu ben ik over het algemeen niet zo geïnsteresseerd in wereldrecords, maar omdat het eigenlijk een poging is om wasbare luiers te promoten, doen we mee!
Misschien kom ik jullie wel tegen morgen om 10u30 in Leuven.

FREIBURG THE GREEN CITY -5

Een zeer belangrijke factor in deze geslaagde ecowijk is de mobiliteit.

De fiets(kar) rules! 

De fietskar wordt echt veelvuldig gebruikt, om kinderen, honden, boodschappen, enz... te vervoeren.  Ook wordt ze gewoon als buggy gebruikt door wandelaars.

Een beeld van de hoofdstraat: links een breeeeeeed wandel-en fietspad, daarnaast de begroeide beek, daarnaast de begroeide trambedding (waardoor de tram niet veel lawaai maakt), daarnaast toch ook een straatje voor de auto's met bezoekersparkeerstroken en daarnaast opnieuw een breeeeeeeeeeeed wandel-en fietspad.   Maar u ziet het al op de foto: ook de autoweg wordt voornamelijk bevolt door fietsers.
De zijstraatjes zijn kleine asfaltbaantjes waar je wel met de auto in mag om tijdelijk je boodschappen thuis af te zetten, maar waar verder ook voetgangers en fietsers primeren.
De auto's worden 'verbannen' naar 2 parkeergarages aan de rand van de wijk.



Langs de hoofdstraat vind je een lekkere biobakker, biosuperette, tweedehands kinderwinkel, tweedehands kledingwinkel, een boekenwinkel, een fotograaf, een ijssalon, de gezellige bar Suden en aan de kop een grotere supermarkt.  Verder in de wijk vind je een fietsenwinkel (ah ja) en nog enkele creatieve bedrijfjes, een school en een kinderdagverblijf.
Alles wat je nodig hebt, is in de buurt dus.  En de tram brengt je echt in no time naar de stad.
Geen wonder dat veel mensen er niet eens een auto hebben.

FREIBURG THE GREEN CITY -4

 

Ik citeer even uit dit interessante boekje:

"Een eerste opvallende indruk: heel veel gezinnen met jonge kinderen die vrijuit spelen. De bijna autovrije wijk is hun domein. Het lijkt wel een perfecte omgeving. De tram doorkruist het midden van de wijk en brengt de bewoners snel, op tien minuten, naar het stadscentrum.  Voetgangers, fietsers en openbaar vervoer krijgen zichtbaar prioriteit. Groen is de dominante kleur. De wijk oogt stedelijk maar het landschap blijft heel open."

Die indruk hadden wij dus ook. En ik zeg het, na een week, vonden we het er het paradijs op aarde. 
En waarom werkt dat daar dan allemaal zo goed?

Ik denk in de eerste plaats omdat het initiatief ontstaan is vanuit de bewoners zelf.




















"Wij creëren de wereld, zoals wij hem willen."

Gelijkgezinde geëngageerde mensen die samen het heft in handen hebben genomen én daarbij gesteund zijn door de stad.   De stad Freiburg heeft de gronden van deze voormalige kazerne (vandaar de naam "Vauban") gekocht om een duurzame stadsontwikkeling mogelijk te maken.  En heeft zo ook nieuwe woontypologiën en vormen van cohousing mogelieen kans gegeven.  Wat een zaligheid voor de architecten.  Die hebben deze droom kunnen vormgeven en hebben dat met verve gedaan.

Overal zijn er buitengaanderijen en buitentrappen, die het sociale contact bevorderen.  Er zijn open tuinen en privé tuintjes, er is gedacht aan het gemeenschapsleven met veel speelruimte voor de kinderen, maar er is ook oog voor privacy, bvb. bij de schikking van balkons.
Oversteken en zonwering bepalen het ritme van de architectuur, strakke vormgeving contrasteert mooi met de ecologische materialen en woekerende begroeiing.  De woonblokken zijn zeer divers en kleurrijk, met veel open ruimte ertussen.

Ook de latere projecten, zoals het gebouw waar wij logeerden, zijn volgens deze principes gebouwd, hoewel ze niet meer ontstaan zijn vanuit cohousing.  Maar door deze architectuur en de omgeving werkt het.  Mensen spreken ons aan op de gaanderij, iedereen heeft er zijn schoenen en speelgoed zomaar buiten staan, fietsen in de stallingen zijn zelden op slot...  Je ziet geen vandalisme, de sfeer is goed en nodigt enkel uit tot vrolijk samen-wonen.

FREIBURG THE GREEN CITY -3

Uiteraard is de wijk Vauban ook "groen" op vlak van energie.

Om te beginnen zijn de gebouwen volgens het Passivhaus-principe gebouwd, of de oudere op zijn minst lage-energie.  Overal liggen zonnepanelen op de daken, zowel fotovoltaïsche als zonnecollectoren voor warm water.  En er is een WKK-installatie gebouwd die de wijk van energie en warmte voorziet.  WKK dat staat voor warmte-kracht-koppeling en voor de geïnteresseerden, vind je hier meer info.

Ze zijn daar dus zo ongeveer zelfvoorzienend.
En de vele spandoeken zijn ook zeer duidelijk: atomkraft - nein danke!

Ondertussen heb ik gelezen dat het groene bewustzijn in Freiburg al heel vroeg werd aangewakkerd, naar aanleiding van de geplande bouw van een kerncentrale in de jaren '80.  Dankzij het protest van de bevolking kwam die er dus niet.  En werd de basis gelegd voor het duurzame karakter van deze stad.

FREIBURG THE GREEN CITY -2

Over de Ecowijk Vauban dus.  Deze is groen, letterlijk:

U zou denken bij de linkse foto dat we ergens in het zwarte woud zijn gaan wandelen.  Maar nee, we zijn nog steeds in de stad Freiburg, aan de rand van de wijk.  De natuur is hier mogen blijven.

Overal in de wijk krijgt de natuur een kans.  De groenaanleg is niet beperkt tot het strakke grasveld met twee obligate boompjes.  Er groeien diverse planten en bomen, de gebouwen en fietsenstallingen zijn bedekt met groendaken, ... erg organisch, wat het dus zeer natuurlijk maakt.  Ondanks het feit dat dit best een dichtbebouwde wijk is met hoge densiteit, maakt deze groene weelde dat dit niet zo aanvoelt.  

In de hoofdstraat loopt een brede begroeide beek voor de natuurlijke infiltratie van water en een trambedding in gras (hetgeen ook het geluid zeer goed dempt).

Ook de beestjes krijgen een plaatsje.  Insecten kunnen uiteraard hun hartje ophalen, maar er lopen ook kippen rond de WKK-installatie en wat verder zitten er konijnen waar de kinderen mee spelen.

In de rest van Freiburg kom je dit ook wel tegen.  Op de tram de eerste avond viel me al op dat er ineens tussen de kantoorgebouwen een helling met wijnranken verscheen.  Langs de stad loopt de rivier "Dreisam" en de oevers zijn een dicht begroeid park.  Zelfs waar we zijn gaan zwemmen, in Lorettobad -het oudste zwembad van Duitsland, doorkruiste een riviertje de ligweiden.
En overal heb je zicht op het rondom gelegen zwarte woud.
Daar kunnen ze in Leuven nog wat van leren, me dunkt.

 

FREIBURG THE GREEN CITY -1

We zijn op vakantie geweest in Freiburg-im-Breisgau, ook wel "the green city" genaamd.
We logeerden in een passiefhuisappartement in de ecowijk "Vauban", een voorbeeldwijk en echt waar, na een half uur wandelen hier, waren we allebei van mening: "zo willen we wonen".  Na een week vonden we het er het paradijs, bijna te mooi om waar te zijn.

Over de wijk later meer, nu eerst naar ons appartementje, genaamd blauPause.
Dat was echt tiptop in orde en ingericht met heel veel kleur.  (Mooier in het echt dan op de foto's.) 
En een grooooot balkon.   Helemaal ons ding dus!
En wat stond er op de salontafel?

Niet te geloven!  Feels like home.

En wat staat er op de frigo?  Een potje zelfgemaakte confituur van de eigenaars. 
Hoe lief is dat?  En lekker!

PLAT A TARTE

'k Heb een nieuw (allé, voor mij toch) leuk eco webwinkeltje ontdekt en ben vooral verkocht door deze taartschep en schotel:

EARTHKEEPERS

Ongeveer een half jaar geleden heb ik volgend voornemen gemaakt (men moet daar niet mee wachten tot nieuwjaar):

1. Koop niet.
(hetgeen toch wel moeilijk is gezien mijn liefde voor schoonheid en kleur en al die leuke webshops.)
2. Als je dan toch iets moet kopen: koop tweedehands of eco.

Nu waren mijn schoenen versleten.  Echt wel versleten en niet meer waterdicht langs de zool, hetgeen in ons klimaat niet zo aangenaam is.  Tweedehands vind ik dat toch wel moeilijk om te kopen, dus bleef er nog maar één optie over: Today is a good day.  'k Vind deze botjes geweldig, maar dat hadden we dus niet nodig.   Het werden de earthkeepers:

Mooie details.  Voor mijn doen hebben ze weinig kleur, maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de Socks For Happy People van GOEDvandoen.



Dus u weet wat te doen vandaag: smile and feel good want Today is a good day!

SAY YES TO TOMATOES

Een nieuwigheid: ik werd uitgenodigd voor een 'stokje'.
Over parfum.

De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik nooit parfum draag.
Echt waar, vroeger zelden, maar nu nooit.
De parfumflesjes zijn nog niet uit de doos geraakt, en we zijn nu toch al 4 maand verhuisd...
De laatste fles die ik kocht moet 5 jaar geleden zijn.  Coco Mademoiselle van Chanel.
Vond ik heerlijk, maar zoals Sieselaajn dat zo mooi omschreef, kreeg het ventje er migraine van.

Als het ventje zegt: "oh, wat ruik je lekker", dan is dat als ik recentelijk mijn dagcrème (Estee Lauder Daywear) heb opgesmeerd.  Want dat moet ik dan weer wel toegeven, crèmekes smeren -voor mijn droge huid- dat doe ik wel.  En die geuren ook.
Zo kreeg ik ooit van 't ventje bodymelk Angel Innocent van Thierry Mugler : h*e*m*e*l*s
De groene Magic Touch van de Rituals (met cherry & rice milk) is ook een feestje voor het geurzintuig
en de douchegel en shampoo Say Yes To Tomatoes ruikt ook njammie.  Niet echt naar tomaten.

Geuren kunnen je zo smak in het verleden gooien.  Zo rook ik laatst ergens CK one (er zijn blijkbaar nog mensen die dit gebruiken!) en ik was opslag weer 16 jaar.  En ik heb een doosje poeder van T.C. Leclercq dat me heel erg aan mijn mémé doet denken. (effe de link omdat 't zo'n schoon ouderwets doosje is.)

Dat vind ik wel heel leuk aan parfum: de mooie flesjes. Dus eindigen we met een kleine verzameling:

Bij deze wil ik deze 3 en jullie allemaal uitnodigen om het stokje verder te zetten:

elza-d
iloveeco
Juffrouw Sanseveria

Welk wolkje draagt u?

0,5 LITER LAMP

Voor wie wat licht wil bijtanken in donkere dagen:

Verkrijgbaar bij Rewinddesign.