OVER OUDER WORDEN #40dagenbloggen

# 40dagenbloggen:  Hoe en wanneer realiseerde je dat je ouder aan het worden bent?

Eigenlijk nog niet lang.
Ik verklapte het al in deze titel: in oktober word ik 35.
35?
When did that happen?

Toen er bij ons op bureau twee jaar geleden een nieuwe stagiair begon, die ook aan de KUL had gestudeerd, viel het me ineens op.
Hoe dicht hij nog bij zijn studententijd stond.
En hoe ver weg die van mij al was.

Ineens besef je dat je ouder wordt.
Dat lijf mag dan heel door twee zwangerschappen zijn gekomen, toch deed ik de helft van mijn kleren weg.
Omdat niet alles me meer staat.  Omdat je er gewoon niet meer me weg komt om kleuren en vormen te dragen die niet flatterend zijn.
Er verschijnen al een klein beetje rimpeltjes en grijze haren.
Ik kan niet meer ongestraft frieten eten, ik krijg er altijd spijt van achteraf. (ofwel is dat omdat we intussen zo gewoon zijn om gezond te eten, maar toch, als tiener en twintiger kan je gelijk wat binnen spelen, toch?)

Een oudere vriendin van me zei dat een paar jaar geleden, dat ze voelde dat ze ouder werd.
En ik vond het zo'n onzin.  Ze zag (ziet) er nog supermooi uit!
Maar nu begrijp ik wat ze bedoelde.

Jammer dat we er fysiek een klein beetje voor moeten inboeten, maar in de plaats komt wel meer dankbaarheid, meer aanvaarding en meer zelfkennis.
Betere keuzes en prioriteiten.
Meer wijsheid, kom, ik zal het maar noemen zoals het cliché.
En dat zou ik voor geen geld meer verruilen.
(voor een dagje zorgeloosheid zoals vroeger, daarvoor dan misschien wel.)

Als je tegen mijn 15-jarige zelf zou gezegd hebben dat ik op mijn 35 architect zou zijn en getrouwd en mama van 2 kindjes, welja, ze zou misschien verschieten, want dan lijkt alles waar ze van droomde in orde.
Dat is het niet altijd natuurlijk, dat architect zijn is een dagelijkse strijd, de combinatie ervan met het moederschap eigenlijk ook en het huwelijk gaat ook niet altijd gemakkelijk.
Maar in sé, ben ik meestal gelukkig, denk ik, en mag ik best trots zijn op waar ik sta.

Dus ik vind het niet erg om ouder te worden.
Integendeel: 40 lijkt me heerlijk: huis af (dat hoop ik toch echt tegen dan), kindjes wat groter, nog wat meer van het leven genieten...
Alleen moeten die kindjes nu ook weer niet té snel groot worden hé!

En jij, hoe denk jij over ouder worden?

DANK U WEL AAN DAT LIJF VAN MIJ #40dagenbloggen

# 40dagenbloggen:  Hoe denk je over je lichaam?


Ik ben dankbaar voor mijn lichaam.
Het wordt zelden ziek.
Het groeide zomaar even twee gezonde kinderen en zette ze in recordtijd op de wereld.
(een efficiënte baarmoeder, dixit de vroedvrouw. die baarmoeder was helaas ook zo efficiënt om mijn spiraaltje te verstoten, zeg, maak dat mee.)
Na twee zwangerschappen ziet het er nog ferm uit, al zeg ik het zelf.
Geen striemen, geen vel of vet te veel.
Dat is gewoon geluk hebben.
En dat besef ik.
(het mocht wat gespierder, maar ach wat, een mens kan niet alles hebben.)

Uiteraard is het ooit anders geweest.
Elke puber heeft zijn onzekerheden.
Dat vervelende stijle, platte haar, waar ik maar meer volume in wou.
Elke ochtend een half uur brushen.
Op mijn 22ste deed ik een permanent, en die krullen waren mooi, maar het was zo niet ik.
Sindsdien ben ik helemaal verzoend met mijn haar.

Het denken dat je te dik bent.
Omdat de mode skatebroeken waren, en mijn brede heupen daar niet in gingen.
Omdat ik op mijn 12 jaar ook wel meer woog dan nu.
En dan 6 maanden op dieet ben geweest.  Weliswaar onder begeleiding en geen streng dieet, gezien ik nog moest groeien.  Het heeft me eigenlijk op jonge leeftijd geleerd om te gaan met gezonde voeding.
Toen ik 15 was, was ik niet meer mollig, als ik nu naar foto's kijk, was ik zelfs mager, maar in mijn hoofd was ik dat niet.  Je geest past zich trager aan dan je lichaam.

Het verlegen en onzeker zijn en te veel naar de grond kijken, dat me kromme schouders opleverde.
Dat blijft wel in mijn lichaam zitten, ondanks veel kine.
En dat vind ik wel jammer.

Maar ondertussen, mijn liefste lichaam, vind ik je mooi en dat durf ik luidop zeggen.

Toen ik in het voorlaatste jaar aan de univ op archireis meisjes bezig hoorde, over de onzekerheden over hun uiterlijk.  Dat vond ik écht erg, op die leeftijd nog zo denken over jezelf.
Ik ben geen fotomodel uiteraard.  Maar ik ben tevreden.
(Misschien ben ik gewoon snel tevreden.)

Ik lees ook zelden nog tijdschriften.  Dat helpt.  Soms Flow, maar daar staan enkel échte mensen in.
Ik kijk weinig in de spiegel. Misschien zou ik dat wat vaker moeten doen.  Me een beetje verzorgen, klein beetje make-up, dan zie ik er écht wel beter uit.
Ik heb namelijk rosacea in mijn gezicht, en dat is niet altijd zo mooi.
Maar ik vind het precies niet zo belangrijk.  In mijn hoofd zie ik er goed uit :-).

Zou je ooit een medische ingreep overwegen om er iets cosmetisch aan te veranderen?

Dit is een moeilijke.
Nu niet, en ik denk in de toekomst ook niet, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker.
Hoewel: de rosacea kan cooperose worden, en mijn vader zijn gezicht is bijvoorbeeld helemaal knalrood.  Zover wil ik het niet laten komen.  Dus als dat nodig wordt, laat ik het laseren, dat weet ik wel zeker.

En jullie?  Zouden jullie ooit iets willen veranderen?

FAVORIETEN OP VRIJDAG + FAIR WEAR FRIDAY #40dagenbloggen

#40dagenbloggen:  Je favoriete paar sokken.

Vandaag een heel gemakkelijke!
Of nee, toch niet, want het is moeilijk om een favoriet te kiezen.
Oh, wat hou ik van mooie sokken.
Liefst eerlijke en eco sokken, dat spreekt.

Mijn favoriet van het moment is dit geweldige paar van Qnoop.
Qnoop is een Amsterdams sokkenlabel, waarbij naar eigen zeggen: "de kwaliteit van de biologische materialen en het draagcomfort voorop staan."
Kenmerkend voor hun sokken: een knoopje aan de ene en een lusje aan de andere, zorgen ervoor dat ze bij elkaar blijven in de was.  
Maar ik moet eerlijk zijn: ik gebruik dat nooit.
Ik vind het vooral héél mooie en comfie sokken.

Welke sokken draag jij vandaag?  Ga je ook voor vrolijk, of zeg je: allemaal dezelfde zwarte, dat is gemakkelijk voor in de was?

40 DAGEN BLOGGEN: START

Vandaag begint de vasten.
Sommigen vasten letterlijk: minder vlees, minder alcohol.
Anderen zien het vasten meer als een tijd van bezinnen.
Bezinnen en nadenken hoe je de wereld een beetje beter kan maken.
Ideaal zo op het einde van de winter, met de lente in zicht.

Kathleen van Verbeelding omschrijft het zo:
"Bezinnen en nadenken hoe je de wereld een beetje beter kan maken, dat doe ik meestal al schrijvend. (...) Ik vind schrijven de beste manier om zaken op een rijtje te zetten en die schrijfsels deel ik dan graag met de buitenwereld, want misschien hebben andere mensen er dan ook wat aan."

En zo ontstond haar idee voor "40 dagen bloggen".
En zo kwam hier meteen ook de goesting om mee te doen.

Al zal het bij mijn geen 40 dagen zijn.
Laten we eerlijk zijn, ik ben eerder een slow blogger.
En ik heb echt niet de tijd om elke dag een degelijke inhoudelijke blogpost te schrijven.
Maar zoals Kathleen zelf zegt:
"Alles mag en niets moet. Je kan vollenbak meedoen, maar je kan ook zeggen: “Meh, ik doe twintig dagen bloggen,”

Twintig dagen, it is.
Dat op zich vind ik al een hele uitdaging.
Al kregen we een hoop inspiratie toegestuurd door Kathleen, waarmee het zeker zou moeten lukken.
In "favorieten op vrijdag" krijg je wat van mijn favorieten te zien en het thema "voor de wereldverbeteraars" zal ook aan bod komen, want ik voel me aangesproken ;-).

Ook zin om mee te doen?
Schrijf je hier in!

(NEXT SEMESTER I'LL BE) 35

Vriendin 1 werd vorige maand 35 en vriendin 2 is komende maand aan de beurt.
Knal middenin vonden we een datum om nog eens samen te gaan eten.
En knal op de verjaardag van vriendin 3; al is het bij haar 34 (snotneus).

Nog eens allemaal samen gaan eten zonder aanhangsels is een cadeau op zich,
en wat koop je nog in deze tijden, gezien we al alles hebben?
Toch wilde ik graag een leuk cadeautje geven.
Tijd om nog eens iets te maken.
Ik ging aan de slag met notitieboekjes en stift en stickers.
Avonden in de zetel schrijven en plakken, als een soort mindfulness-training.
Ik schrijf graag- dat is letterlijk te nemen.
Zo werd het een boekje om de grappige dingen die je kinderen zeggen in neer te schrijven.

Ze waren er erg blij mee en ik kreeg meteen wat leuke quotes te horen:

Vriendin 1: "dat is niet eerlijk hé, Lauren krijg twéé bedjes (wiegje en park) én twéé flesjes" - kijkt naar mama's borsten. Oudste dochter na de geboorte van haar zusje.

Vriendin 2: na wat gekibbel verliest mama haar geduld: "We doen het zo! Punt!"  "Ik ben geen punt" snift de dochter.

Vriendin 3: "Krijg ik nu koffietanden?"  Zoon, nadat hij zijn melktanden verliest.

Met een vierjarige in huis, wordt er hier ook regelmatig wat in mijn citatenboekje geschreven:

"De buschauffeur zwaait terug! Hij heeft ook gezien dat ik Aaron de kerstman ben."
"Ik vind als kerstman verkleden het leukste".
Aaron heeft niks met verkleden, het is de eerste keer dat ik hem kon overtuigen om zich een beetje te verkleden voor carnaval en het enige dat hij zag zitten, was een kerstmuts opzetten.  Maar kijk, hij genoot er toch van onderweg naar school.

"Schattie!!!"
Annabel roept haar papa. (drie keer raden wie ze nadoet).

"Plakband please.  Goed gegliensterd."
Aaron kreeg een kuntselwerkje mee naar huis, prutste er de "glienstertjes" (oh, opgroeien in Vlaams-Brabant) van af, en plakte deze op papier, om dan de papieren overal in huis op te hangen.

"Ik ga mij mooi maken"
Aaron trekt met de kleurpotloden naar de badkamer en zit voor de spiegel op zijn gezicht te tekenen.


Jullie nog gekke gezegdes gehoord de laatste tijd?

VERBINDING

Foto van Micaella Pedros 

Deze schattige krukjes werden gemaakt door designer Micaella Pedros.  Ze verzamelde plastic flesjes en smolt ze tot een verbindingsmateriaal voor houten meubilair.  Het hout dat ze gebruikt gaat van takken tot houten zaagresten. Het is een experimenteel project, genaamd 'Joining bottles', dat op zoek gaat naar de mogelijkheden van upcyclen met afvalmaterialen.  

Om een voldoende sterke verbinding te bekomen, maakt ze op die plaats groeven in het hout.  Dan snijdt ze de plastiek op maat, doet deze rond het hout en gebruikt een warmtepistool om de PET plastiek te smelten.  Die krimpt en zo ontstaat een strakke verbinding.

Op haar website staat een heel leuk filmpje van hoe ze te werk gaat.

Foto's van Micaella Pedros 

Hout en plastic flessen zijn volgens de ontwerpster overvloedig aanwezig in steden en daarbuiten.  
"Ze liggen daar, als zwerfvuil, te wachten om door mensen terug opgepikt te worden.
'Joining bottles' wil bijdragen tot een nieuw geloof, dat wij, als individuen en als gemeenschap, van alles kunnen maken met wat gewoon beschikbaar is."

Foto van Micaella Pedros 

Afval wordt grondstof in combinatie met de (zelf)maak-industrie.
Daar word ik weeral vrolijk van, en zeker omdat ze er echt aantrekkelijke, mooie objecten mee maakt.  
De combinatie van hout en kleurtjes werkt altijd.

Waarom kan ik zo blij worden hiervan?
Ik las laatst enkele heel interessante artikels hierover.
Hoe schoonheid kan bijdragen tot geluk. En hoe dit geenszins oppervlakkig is.
We missen die connectie -de verbinding - met dingen tegenwoordig.
Omdat ze gemaakt worden door machines, of aan de andere kant van de wereld (in omstandigheden waar we liever niet aan denken).  Daardoor verliezen ze hun waarde, ook hun emotionele waarde.
En net die waarde kan ons gelukkig maken.
Dat maakt ook dat alles zo wegwerp-baar en vervangbaar is.

Deze objecten, die handgemaakt zijn, vertellen een verhaal.
De verbindingen die ze letterlijk maakt, zijn ook figuurlijk.
Is het niet dat waar we allemaal naar op zoek zijn?
Verbinding.
Connectie.
De authentieke menselijke, niet die via wifi. *
En zeggen dat het zo simpel kan zijn: gewoon de straat op en wat creativiteit en warmte toevoegen...

Foto van Micaella Pedros 

*noot: gek genoeg denk ik dat ze heel soms in blogland ook te vinden is.  Ook al is dat dan wel via wifi.
Misschien daarom dat we bloggen?

GEDICHTENDAG

Vandaag is het weer gedichtendag en dus tijd om jullie (en onze straat) te verblijden met een gedicht:

Ik hoop dat jullie poëzie in kleine dingen tegenkomen vandaag.