WELKOM THUIS

Voor E.

Na een lange verre reis, waarvan we via prachtige foto's mochten meegenieten.
De prachtige verhalen zullen ongetwijfeld volgen...

PAPIER HIER | GIVE-AWAY

Aha.  De titel zegt het al: tijd voor een give-away.

Met papier.  Zelfgemaakte 'stationery', zoals dat dan heet.

Enkele kaartjes, gemaakt met masking tape.

Natuurlijk voorzien van bijhorende enveloppen, gevouwen van bladzijden uit een kledingcataloog.

Enkele gift tags, gemaakt van kartonverpakking en masking tape.

Deze gaan samen in een opgeleukt doosje.  Ideaal om kaartjes of foto's in te bewaren.

En omdat mijn doos 'pakskemaken' helemaal uitpuilt, doen we er nog wat gerecycleerd inpakpapier en lintjes en mini-wasspeldjes bij.

Wat moet je doen om dit te winnen?

Gewoon volger zijn of worden (via Google of bloglovin' - maakt niet uit)
en een reactie achterlaten onder dit bericht.
Bijvoorbeeld met een idee wat ik moet schrijven op dit vaderdagkaartje voor opi.

Want kaartjes maken is één ding, er nog iets leuks opschrijven een ander.

De winnaar wordt bekend gemaakt op 9 juni.

LIEFSTE AARON WEEK 32

Je hebt een super weekje achter de rug! (Overdag dan toch).

Je was altijd al vrolijk, maar deze week in het kwadraat.

Al van 's ochtends flapperen de armpjes van enthousiasme.

Je hebt een redelijk ritme ondertussen qua eten en drinken en dutjes.

Je speelt heel mooi, ook op je buikje en je zit.  Je zit!

Ok, je zit al een tijdje, maar nu voor echt. Stevig.

's Avonds zit je met ons mee aan tafel.

Je hebt wel al gegeten in de creche, maar je hoort er graag bij, dus geven we je wat.

Een stukje penne, dat kon je niet kauwen.

Een stukje zalm(filet), dat zo zacht was dat je niet hoefde te kauwen.  Je probeerde niet eens, nee, je smeerde het helemaal uit over de tafel en rolde er ieniemienie worstjes van.

Een gestoofd worteltje, hetzelfde.

Een paar rijstkorrels, daar ben je ook even zoet mee, zeer geconcentreerd rollen tussen duim en wijsvinger.

Wat is dat toch?

Geef je speelgoed of een boekje en je steekt het in je mond.

(Verhaaltjes voorlezen is er niet bij, hoor, het verhaaltje is uit nog voor de eerste zin.)

Als er papier, een tijdschrift of een zakdoekje ook maar een beetje in de buurt ligt, dan heb je 't meteen  beet en is het binnen de kortste keren helemaal platge'zabberd'.

Maar geef je eten...

Dat moet je me toch eens uitleggen.

Uitleggen, dat kan je ondertussen ook erg goed.

Soms zachtjes, bijna fluisterend.

Soms luid en met veel sérieux (zelfs een beetje boos?).

Dan moet ik lachen en lach jij ook (toch niet boos).

Oh, je lacht zo mooi. En vaak.

Als we je omrollen.  Als je zelf omrolt.

Als we neuze-neuze doen.

Als we je in de lucht houden (of papa: gooien).

Als ik dans.  Als papa luchtdrumt.

Als je wakker wordt na een goede dut.

Als je ons terugziet.

Als papa met je knuffels gooit.
Als...

Blijf lachen, liefje, want het leven is mooi en er is zoveel waar je om kan (glim)lachen. (Marilyn Monroe)
En als je lacht, ben je veel mooier. (Je overgrootmoeder)
Lach, en de wereld lacht terug.
Bij ons werkt het alvast, en dat is super, want lachen is gezond*!

*Desondanks ben ik weer ziek.  De vermoeidheid begint te wegen.  
Je slaapt al beter, liefje, maar wordt toch nog 2 keer wakker per nacht, dus dat is niet van die aard om te recupereren van de voorbije 3 maanden.  
"This too shall pass" is al een tijdje mijn motto.
Ik wil hier niet zeuren in je brief, maar ik ben ook niet voor 'Schone schijn'.    
Voor alle andere mama's die moe zijn en gek worden van de vraag "slaapt hij al door?".  
Eerlijk, al toen hij 5 weken was, kreeg ik die vraag!  
Nee, baby's slapen niet door.  En als ik rondvraag, bij vrienden, kan dat wel even duren.  Of tijdelijk wel en dan weer niet.  En hé, da's normaal.  Maar het lijkt maatschappelijk niet meer aanvaard.   Want ja, mama moet gaan werken, en eten koken en liefst ook nog cupcakes bakken...    Dat laatste is er niet bij, hoor.  Net als andere creatieve projecten die gewoon even moeten wachten.  En ook het sociaal leven staat even op een lager pitje.  
Want in het weekend probeer ik met jou te spelen en dan samen met jou te dutten.  
Is dat erg?  Nee.  Dat komt wel weer.   Ik vertel gewoon eerlijk wat er aan de hand is.  En iedereen begrijpt dat.
Hoewel het mij soms lijkt dat andere mama's veel meer gedaan krijgen en hier allemaal geen last van hadden/hebben,  als je erover begint,  blijkt iedereen wel eens (of vaak) op z'n tandvlees te zitten. 
Dus bij deze een hart onder de riem en dikke pluim voor alle mama's (ook voor degene die wel kunnen slapen en bakken en op stap gaan hé).

OOGSNOEP

"Frame"
In order of appearance:
Abdij in Koksijde (of daar ergens in de buurt)
Berlijn
Beeldenpark in Dordrecht
Sancta Maria Instituut in Leuven

LIEFSTE AARON WEEK 31

Je hebt je eerste tandje!

Of nee, correctie: je bent je eerste tandje aan het krijgen!
En het is precies een moeilijke bevalling.

Na een paar goede nachten, kwam er weer een hele moeilijke.  Waarin je constant wakker werd en krijste.  Liefje, toch.  "Wat nu weer?", dacht ik.
's Ochtends wilde je bijten, en oh ja, ik voelde een scherp puntje in je mond!
En de volgende ochtend een scherp streepje!
We zijn nu drie dagen verder en het is nog altijd een streepje.

En dat streepje doet duidelijk pijn.  We mogen er niet aan voelen of naar proberen kijken, nieuwsgierig als we zijn.  En het houdt je wakker.

De natuur zit werkelijk wondermooi en onvoorstelbaar in mekaar.
Maar daar hebben ze, naar mijn bescheiden mening, toch een foutje gemaakt.
Dat je zo moet afzien om je tandjes te krijgen.

Moet dat echt, op zo jonge leeftijd al leren dat het leven ook soms pijn doet?
Ik hoop toch dat je dan nu vooral leert dat er dan ook altijd mensen zijn die bij je blijven om je te troosten en een helpende hand uitsteken (om in te bijten).

MAKEY MAKEY

Er zijn honderden leuke TED-talks te vinden op het internet.
Maar deze wilde ik toch graag met jullie delen.
De man is zooooo enthousiast, en terecht.

"The way the world works, can be changed,
and it can be changed by me in these small ways.
And my relationship to objects
especially human-made objects, which someone else said they work like this,
well, I can say they work in a different way".

Mijn ventje is een trouwe fan van de TED-filmpjes en met deze moest hij hartelijk lachen.
Maar ik vond deze eerste zinnen ook heel typerend voor hem.
Hij past zich niet graag aan aan dingen, die vaak volgens hem slecht gemaakt zijn.
Nee, nee, hij past de dingen aan.




Het is inderdaad jammer dat we bij veel dingen de connectie kwijt zijn met hoe iets gemaakt is, en hoe het werkt.   Je merkt dat heel veel mensen daar toch terug nood aan hebben, getuige al jullie blogs en pinterest vol handgemaakte schoonheid.
Maar naast papier en stof, kan je dus ook aan de slag met andere dingen, zoals hier: elektronica.


We denken eraan om alvast zo'n set te bestellen voor als Aaron groter is...

GROTE VERHUIS

Voor al dezen die verhuizen naar Bloglovin':  je kan mij vanaf nu ook daar volgen.

Veel plezier daar (op dat nog verslavender oord der creatief verderf).