zondag 16 april 2017

40 DAGEN BLOGGEN: THE END

#40dagenbloggen


De start van #40dagenbloggen veroorzaakte een soort van woordenstroom die niet meer te stoppen was... Kathleen en haar vragen waren niet de enige schuldige daaraan, ook andere blogs (nieuwe die ik ontdekt heb of oude bekenden) schreven in deze periode heel veel inspirerende teksten, waardoor ik ook echt MOEST schrijven.

Daarmee is het doel van 40 DAGEN BLOGGEN zeker bereikt: bezinnen en hoe beter bezinnen dan door te lezen, te praten en te schrijven.

20 blogposts afwerken en publiceren is dan weer een andere zaak.
Niet alles heeft de blog gehaald, sommigen staan nog in draft en komen nog.
Ik ben eerder een slow blogger aan het worden: dingen moeten rijpen...
Hoewel er soms ook heel simpele posts zijn, waar niet echt lang over nagedacht is, en die gewoon snel online worden gegooid.
Beide hebben hun charme, en beiden horen voor mij bij het bloggen.

En soms zijn er natuurlijk belangrijkere dingen in het leven dan bloggen.
Naar buiten, spelen, praten, planten, bloesems, vakantie, familie, vrienden, naar zee,...
De lente!
Nieuw leven.
Hoop.
De essentie van Pasen dus.

Ik wens jullie allemaal een vrolijk Pasen!





donderdag 13 april 2017

LIEFSTE ANNABEL ++ BIJNA 2,5 JAAR

Liefste Annabel,


Ik ben bezig om een brief naar jou te schrijven, maar intussen is iemand me voor.
Je logeerde in de paasvakantie bij omi & opi en je overgrootmoeder (aka supermoekie) logeerde er ook.  Jullie konden het duidelijk goed met mekaar vinden en hebben veel samen gedaan, terwijl je grote broer op kamp was.
Vandaag zat er een handgeschreven brief in onze bus.
Van supermoekie dus.
Een héél herkenbaar portret van jou:



woensdag 12 april 2017

KLEIN GEBAAR - epiloog

Een klein gebaar voor mezelf - dat mag ook eens hé :-).
En hopelijk worden mijn huisgenoten er ook blij van.

























Na 5,5 jaar was het tijd voor een andere make-your-own-banner.
En nog eentje erbij:






































Knipoog naar het meest gehoorde woord van Annabel nadat ze zelf haar jas of schoenen heeft aangedaan.
Want ja, negen keer op tien verkeerd.
Maar hé, ze doet het tenminste zelf.
Grote broer laat zich liefst nog bedienen.

zondag 9 april 2017

WERELDVERBETERAAR IN HET KLEINE GEBAAR #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: Welk klein gebaar wordt doorgaans onderschat?


Misschien worden kleine gebaren in het algemeen onderschat.
Een kus voor je vertrekt.
Een handdruk bij een ontmoeting.
Een kaartje sturen.

Random acts of kindness.
Je ziet steeds vaker mensen die daar wel mee bezig zijn.
Els hangt gelukvissen en geluksplanten.
Marieke spotte een happy face op een besneeuwde auto.
In ons dorp zie ik verschillende raamtekeningen en ik word daar vrolijk van.
Zelf kreeg ik heel positieve reacties op het raamgedicht.
...

Het zijn kleine dingen, die je blij kunnen maken.
Ga je daarmee de wereld veranderen?
Misschien niet.
Of misschien net wel.
Een klein beetje.

Want wat als je dag goed begint door zoiets, dan draag je dat mee en draag je dat verder uit.
Als jij blij bent, kan je ook meer om met stress of tegenslagen, heb je meer geduld met anderen, enz...

Laatst blogde Kelly deze prachtige parabel:

An old Cherokee is teaching his grandson about life. “A fight is going on inside me,” he said to the boy.
“It is a terrible fight and it is between two wolves. One is evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you – and inside every other person, too.”
The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather, “Which wolf will win?”
The old Cherokee simply replied, “The one you feed.”

Kleine gebaren voeden de witte wolf.

Vreugde wordt door cynici misschien afgedaan als onbelangrijk.
Zij denken dat het iets oppervlakkigs is, maar zij dwalen.
Ik las laatst een prachtig essay op aesthetics of joy.
Dat het helemaal niet oppervlakkig is.
Dat je geluk kunt cultiveren van buitenuit.
Door objecten, omgevingen te creëren die vreugdevol zijn.
En vermoedelijk kunnen we zo blij én gelukkig worden van mooie dingen,
omdat iemand onbekend zijn tijd en energie daarin heeft gestoken om het mooi te maken, om jou blij te maken.
Daar word je door ontroerd, als mens (zelfs de cynici), dat iemand anders erom geeft om een glimlach op je gezicht te toveren.



Vertel me eens: op welke manier wil jij de wereld een stukje mooier kleuren?

zaterdag 8 april 2017

GO VEGGIE #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: 

To veggie or not to veggie.
In tijden van Dagen Zonder Vlees weer een hot item.
Er wordt vanalles over geschreven in de kranten, zinnig & onzinnig.

Hier schrijf ik, hoe wij het zien ten huize Ontroerend Goed, op dit moment in ons leven.
Wij zijn 4/5 vegetarisch.
Wij eten nog vlees en vis, maar niet zo vaak.






































Bij de eerste actie van Dagen Zonder Vlees, schreef ik me in.
Waarom?
Omdat het beter was voor het milieu.
En de actie was een schop onder de kont om het eindelijk eens te proberen: vegetarisch te koken.
En dan bedoel ik dus niet: vleesje vervangen door een burger.  Dat is dan vegetarisch, maar erg gezond lijkt het me niet.
We werden halftijds vegetariër en voelden ons daar goed bij.
Want wat blijkt, ALWEER, zoals met alles dat beter is voor het milieu:
het is ook beter voor jezelf.
Mijn spijsvertering gaat alleszins veel beter sinds we overwegend veggie eten.

Toen kwam de eerste zwangerschap en raar maar waar, warme groenten vond ik vies.
Ik wilde vlees, vlees en spaghetti bolognèse.
Het voelde heel vreemd: je wil toch net gezond eten als je zwanger bent, maar goed, er werd terug meer vlees gegeten.
Met een baby in huis en terug gaan werken, werd het chaos.  Dat gezond koken kwam er amper nog van...  Met baby twee werd dat niet echt beter.



Een dik jaar geleden had ik daar genoeg van, en probeerden we een vegetarische bio-foodbox.
Wat een gemak: geen boodschappen doen!
En het leverde me heel veel leuke vegetarische recepten, die ik eigenlijk als "sjabloon" kan gebruiken, zoals Dorien het beschrijft.
Vorige zomer werden we eindelijk lid van het voedselteam. (dank u voor het zetje, Nele.)
Ik wilde het al heel lang, maar het eerste team in ons dorp was volzet, en toen waren er de babies en de bovenvermelde chaos.

En nu heb ik spijt dat we het niet eerder deden, want hoe heerlijk zijn de groentepakketten van het voedselteam?  Echt, ik vind het een serieuze aanrader.
Je hoeft geen boodschappen te doen.
Enkel via de webwinkel bestellen en op vrijdagavond je groentjes (en fruit en kaas en hoevevlees en plantaardige boterhamspread en vers gebakken havermoutkoekjes en...) gaan afhalen in het buurthuis en dan bedenken wat je met alle ingrediënten die je nu in huis hebt, gaat maken.
Op de één of andere manier word ik daar ontzettend creatief van.
Ja, natuurlijk moet ik af en toe nog eens langs de natuurwinkel om wat dingen bij te kopen.
Maar echte boodschappen doe ik nog maar 1 keer per maand.
Mijn ventje is lovend over al het lekkers dat op tafel verschijnt.
"Heerlijk."
De zoon zegt het nu ook al af en toe. "Heerlijk, mama."
Met goede ingrediënten is dat eigenlijk niet moeilijk.  Er zit ook steeds iets bij dat ik nog nooit gemaakt heb, dus dan moet je wel nieuwe recepten zoeken en proberen.
Eerst durfde ik mijn foodbox-abonnement niet helemaal opzeggen, uit schrik dat de kook-energie en inspiratie zou minderen, maar intussen zijn we nu toch al een half jaar goed bezig en heb ik het toch stop gezet.




Waarom zijn we dan niet volledig vegetarisch?
Welja, ten eerste eet ik heel graag vis en vlees, en vind ik dat dat wel mag, alleen met mate.
Dan probeer ik wel om vlees uit de supermarkt te vermijden (al gebeurt het nog wel eens) en zo veel mogelijk duurzaam vlees te kopen (hoevevlees via het voedselteam of bij een goede slager).
Het helpt volgens mij ook om het te blijven volhouden.
Dat we als we uit gaan eten of bij vrienden wel gewoon vlees of vis kunnen eten.

Ten tweede denk ik dat het voor de kinderen nodig is.
Ik zeg niet dat het onmogelijk is om kinderen vegetarisch op te voeden, maar ik zou me toch de hele tijd zorgen maken of ze wel alles binnen hebben wat ze nodig hebben (want groenten gaan er nu eenmaal niet altijd zo gemakkelijk in en noten, wel Annabel, die eet niet liever, maar Aaron moet er niet van weten.  Behalve cashewnoten als ze gewokt zijn met sojasaus, dat eet ie dan weer wel.)

En jullie?  Eten jullie (soms) veggie?  En hoe doe je dat met je kinderen?

vrijdag 7 april 2017

FAVORIETEN OP VRIJDAG: FAVORIETE KANTOORARTIKEL #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: Je favoriete kantoorartikel op je werkplek.


Je kan het eigenlijk geen kantoorartikel noemen, maar bon:
mijn glas water.

Geen koffie voor mij. Enkel een theetje tijdens de middagpauze.
En verder drink ik dus veel water tijdens het werken.
Van de kraan.  Liefst op kamertemperatuur.







































Nog waard om te vermelden:
Een gigantisch scherm (onontbeerlijk om te tekenen),
een simpel potlood (idem)
en een fantastisch architecturaal uitzicht (onontbeerlijk voor mijn ziel).

donderdag 6 april 2017

LIEFSTE AARON ***4,5 JAAR

Liefste Aaron,


De laatste maanden ben je omgetoverd van stil water naar spraakwaterval.
Dat is fijn, omdat het duidelijk is dat je je eindelijk aangepast hebt aan je nieuwe grote school,
en vooral omdat het geweldig is om te horen wat er in dat hoofdje van jou allemaal omgaat.

"Zijn jullie verliefd?"   vraag je op een ochtend als papa terug bij mij komt liggen in bed.
"Waarom denk je dat?"
"Omdat jullie zo dicht bij mekaar gaan liggen.  Maar ik ben verliefd op mama.  
En er kan maar één iemand verliefd zijn op mama en ik was eerst.
En papa was de tweede."
(tja, je wil ook nog steeds in alles de eerste zijn.  We mogen je niet voorbij steken bij het wandelen of fietsen of stel-je-voor eerst naar boven/beneden gaan op de trap.  Maar helaas: je zus begint ook al: "Abelle eeste zijn".)

"Niet kijken hé, mama!" met een gigantische kapoenglimlach en blinkende oogjes.
"En waarom mag ik niet kijken?  Ga je iets doen wat niet mag?"
"Ja". Nog steeds met die glimlach en sprankels in de oogjes.

"Je bent zwaarder geworden, we gaan je nog eens wegen bij omi."
"Maar dat kunnen we hier ook", en je loopt naar de groeimeter.
"Ah, nee, lieverd, dat is de meter om je lengte te meten."
"Ah, en bij omi is de kilo-meter!"

We rijden op de ring van Antwerpen en dan zeg je: "We zijn bijna op de snelle baan naar omi."
"Da's juist, we zijn in Antwerpen.  Daar werkt omi ook."
"En in Antwerpen hebben ze heel veel treinen en snelle autobanen waar auto's in de file staan."
(Je bent eigenlijk nog maar 1 keer echt in Antwerpen geweest en dat was bijna twee jaar geleden in het station.  Je onthoudt werkelijk alles.)

"Stop met lachen, zo kunnen jullie niks bijleren, hé!" "Babbelkousen!"
Tegen papa en mij als we aan het babbelen zijn.
Euh, in de klas ben je precies ook niet meer zo stil...



Krijg ik op woensdagmiddag een bericht van omi:
"Aaron vraagt of ik met hem ijsje wil gaan halen in een houten huisje met bakstenen.  Het is altijd rechtdoor rijden en dan over de heuvels?   Weet jij waar dat is?"
Hilarisch vind ik het, omdat het eigenlijk wel een vrij correcte beschrijving is van de Croccantino.

Je ging voor het eerst op schoolreis.
"Mama, we zijn naar de boerderij gereden met een twee-verdiepingen-bus!!!"
"Mama, daar was een ezel en raad eens hoe die ezel heet?"
Gniffel, gniffel.
"Maninaise!!!  Nee, Ketchup!!!"
"Nee, dat was een grapje van meester Plablo."
(maninaise = mayonaise, Plablo = Pablo en nee, het was geen grapje, de ezel heette echt Ketchup.)

Na school ben je eerst supervrolijk, maar bij het eerste dat naar jouw gevoel fout loopt, val je in duizend stukjes uiteen en kunnen we je bijeen vegen.  Huilen, roepen, niet voor rede vatbaar.
"Maar, maar, jullie moeten stoppen met praten, hé, want IK wil iets zeggen.  En nu weet ik het niet meer.  En ik wil niks meer horen!"
Zo moe ben je.
School vergt veel en die zus die nog altijd wakker wordt 's nachts helpt ook niet natuurlijk.


Gelukkig is het intussen alweer vakantie.
Je logeert bij omi en gaat er op tenniskamp met je neefje.
Voor het eerst lukt het om te telefoneren:
"Was het leuk vandaag?"
"Ja"
"Wat heb je gedaan?"
"Tikkertje gespeeld."
"En ook al getennist?"
"Nee.  Mama, tennissen, dat is gewoon, bal erover en dan terug en dan weer terug...
En wat heb jij gedaan vandaag, mama?"
"Ik ben gaan werken."
"En wat heb je gedaan op je werk?"
"Euh, ik ben de hele dag met cijfertjes bezig geweest.  Om uit te rekenen hoeveel een gebouw dat we gebouwd hebben nu uiteindelijk gekost heeft."
"En ben je ook op stap geweest?"
"Nee lieverd, mama heeft de hele dag op haar bureau gezeten"
"En heb jij dan ook bokes, koekje en fruitje meegenomen?"
"Ja liefje, bokes en een banaan."

Allé zeg, dat vind ik dus echt zot hé, dat jij gewoon het gesprek omdraait en een hele telefoonconversatie voert met mij.

Je bent een zalig kind, en nu het weer eindelijk mooi wordt, nog zaliger.
Met de waterbaan spelen, moddersoep maken, naar de buurman, sla planten,...
Naar Bram gaan spelen, "ik wil naar Bram", "Wanneer gaan we naar Bram?".
Buitenspeel-buurt-kind.  Heerlijk.


Vorige zaterdag gingen we op stap, te voet naar de stad.
Bij de eerste struik kwam je een slak tegen, die je meenam.
De slak voelde zich blijkbaar wel goed bij jou, want kwam uit zijn huisje en kroop over je hand.
Onderweg zette je hem regelmatig in een plas, zodat ie kon drinken.Opeens begon de slak een soort van bellen te blazen.
"Kijk, mama, wat doet die nu?!!"
"Bellen blazen.  Schuim maken."
"Misschien was ie vuil en moest ie in bad."
"Wel ja, misschien is hij zijn huisje aan het poetsen."
"Papa, kijk wat mijn slak doet?!!!"
"Oh, wat heb jij daar, een slak met bubbels.  Het is een champagneslak!"
De slak ging mee de winkels in.  Je toonde ze fier aan de verkoopsters  - ik een beetje gegeneerd -  maar zij gingen helemaal mee in je verhaal.  "En hoe heet je slak?"
Toen het tijd was om te gaan eten, mocht je slak niet mee binnen van mij.
Na lang aandringen, zette je hem neer bij een boom.
(afscheid nemen is niet je sterkste kant, ook van feestjes of leuke dagen)
Een uur later kwamen we buiten en je was erg teleurgesteld dat ze er niet meer zat.
Ik dacht: ze kan niet ver zijn, en ik zei: "Volg het slijmspoor"
Ja, hoor, ze zat 60 cm verder op het plein.
Jij blij.  Slak weer mee.  De bus op naar huis.
Thuis stelden we voor ze terug in de struik te zetten, maar dat wou je niet.
Ze moest in onze tuin.
Indachtig dat vorig jaar de slakken mijn hele kruidentuin hebben opgegeten, zag ik dat niet zo zitten.
"Weet je wat, je mag je slak op de composthoop van Jean zetten.
Daar heeft ie lekker veel eten.
Dat is alsof we jou in een vat vol chocolade zouden zetten."
"Oh, ja, dat is goed."


Dag mijn lieve, grote jongen.
Je lijkt steeds meer op mij.
Van binnen dan, niet van buiten.
Soms vind ik dat fijn, soms ook confronterend.
Maar je bent helemaal goed zoals je bent lieverd.
We zien je doodgraag.





zondag 26 maart 2017

LESS IS MORE?


Less is more.
Als architect is het niet zozeer mijn leuze.
Less is a bore, zou ik eerder zeggen.
Niet dat Ludwig Mies van der Rohe geen fantastische architectuur maakte.
Uiteraard wel.
En de architectuur van Robert Venturi, welja, eerlijk gezegd ronduit lelijk, maar goed, kind van z'n tijd.
Doe dan maar Yes is More, zoals Bjorke Ingels het zegt.

Afbeeldingen via google afbeeldingen (bronnen: archdaily / bovenste rij uit het boek Yes is More, van BIG)


Ik heb niets met cleane, afgelikte architectuur,  waarmee we in de jaren '90 bestookt werden in tijdschriften (en waardoor mensen een afkeer kregen van "modern", een woord dat zo misbruikt wordt, maar dat is een ander verhaal).
Interieurs waar geen kaartje op de kast mag staan, of een fotomagneet op de koelkast, of godbetert een blokje speelgoed op de vloer.   Waar niet in mag geleefd worden, dus eigenlijk.
(Interieurs die bemeubeld werden/worden om te fotograferen en daarna pas echt bewoond.)
Ik hou wel van hedendaagse architectuur met strakke lijnen, maar dan in contrast met het organische, met textuur en kleur.
Ik hou van hout, dat wisten jullie al, en van materialen die mooier wordt met ouder worden, door gebruik, gepatineerd.


"Use leaves traces, alters surfaces, and modifies space. Places wear. Why should we deny this? Why fight such a common phenomenon? Isn’t it worthwhile to take on use and wear in architecture?
(...) Wear humanizes architecture and brings it to life."  (bron)

Rotor maakte in 2010 een sublieme installatie op de architectuurbiënnale van Venetië, waarbij ze gebruikte vloeronderdelen, traptreden, enz... als kunstwerken aan de muur hingen.  Het was prachtig.
En het deed me anders kijken:  het 'verslijten' van materialen is een compliment voor de architectuur, want het betekent dat het gebouw gebruikt wordt.  Dat herinneringen gemaakt worden en hun sporen nalaten  - een troost bij de zoveelste gemorste fruitsap op onze gepolierde beton.



Dat gezegd zijnde, word ik in mijn dagelijks leven wél steeds warmer van Less is More.
Omdat er al zoveel is.
Veel te veel.
There's too much of everything...
In onze kleerkast, in al onze kasten eigenlijk, in de winkelrekken, ...
Ik ga zelden nog winkelen, en als ik het wel doe, kan ik zo overweldigd worden.
Door de hoeveelheid aan spullen en het idee dat de helft waarschijnlijk niet eens verkocht geraakt en rechtstreeks op de afvalberg belandt!
En hoe heerlijk is het om in een restaurant te gaan eten, waar er keuze is uit:
de schotel van de dag of de ovenschotel van de dag.

Slaaf van onze spullen.
Dan moeten we er bij *k*a nieuwe opbergmeubels voor gaan kopen
(opbergen, ik vermoed dat het hun meest gebruikte trefwoord moet zijn).
Om al die spullen in te steken.

Dus ja,
er staan uitnodigingen en kaartjes op mijn schap in de keuken,
er staan Marokkaanse glaasjes, omdat we die kregen van Mohamed uit onze straat,
er staan oude stella flessen, die we vonden bij het uitgraven van de fundering van onze tuinmuur.
maar er staan niet: dit fantastische sleutelrekje en deze hippe lichtkrant.
Hoewel ik ze héél mooi vind, en ik hou van mooie dingen.
Maar ik heb ze niet nodig.
En waar ga ik dat dan zetten binnen 3 maand, als er weer iets anders mooi verschijnt?

Dus ja,
in een klein huis wonen,
heeft zijn voordelen.
Uiteraard, het is compacter, minder energievretend, enz..
We hebben er bewust voor gekozen.
Maar een onbewust voordeel is
dat de hamster in mij gedwongen wordt om te kiezen.
Om op te ruimen en om heel goed na te denken alvorens iets in huis te halen.

Dus ja,
een capsule wardrobe,
dat zegt me wel wat,
al vind ik het ook héél moeilijk.
Ik deed vorig jaar meer dan 50 kledingstukken weg.
En nog heb ik er te veel.
Maar me beperken tot 33 stukken, inclusief schoenen en jassen?
Zou dat haalbaar zijn?

Dus ja,
ik ben wat laat met mijn goede voornemens.
Ik was er al mee bezig, dus het is niks nieuws,
maar als er iets is dit jaar,
waar ik extra aandacht voor ga hebben,
dan is het dit.
Niks kopen.  Ontspullen.
Alle ballast overboord.
Travel light.


Hoe doen jullie dat?

donderdag 23 maart 2017

OOGSNOEP


                  




Vaartkom in Leuven op een zonnige woensdagvoormiddag.

zaterdag 18 maart 2017

INPAKKEN EN WEGWEZEN #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: Zou je je leven zoals het nu is achterlaten en ergens anders opnieuw starten?


Nee.
Ik mag dan wel mijn hart eens een beetje verloren zijn in Freiburg,
echt verhuizen daarheen is nog een ander paar mouwen.
Op reis ben ik ook altijd blij om terug naar huis te gaan.

Ik begrijp de verleiding.
Dromen dat het elders beter is.
Jeweetwel: dat groener gras.
Meer zon, meer zee.
Maar jezelf neem je altijd mee.



Als je hier niet content bent, waarom zou je het elders ineens wel worden?

Ik zou moeite hebben om mijn familie en vrienden achter te laten.
Maar ik heb natuurlijk wat geluk gehad met mijn familie.
In sommige omstandigheden kan ik het wel begrijpen.
Dat het helpt om afstand te nemen - letterlijk.
Dat het helpt ook om in een minder stresserende maatschappij te gaan leven.
Maar ik zit eerder zo in mekaar, dat ik tevreden ben (probeer te zijn) met wat ik heb en waar ik ben, en dat wat ik wil veranderen, traag maar gestaag probeer te veranderen.
Hier en nu.
In kleine beetjes.
Niet met de grote switch.
Evolutie eerder dan revolutie.

En wie ben jij: het bootje daarachter aan de horizon of de geduldige visser op het strand?
(in Tréogat, Bretagne)


donderdag 16 maart 2017

IK KUS MIJN TWEE POLLEKES... #40dagenbloggen

#40dagenbloggen:  Waarvoor in je leven kus je nog iedere dag uw twee pollekes?


Voor mijn wortels.
Voor het gezin waarin ik ben opgegroeid.
Een warm nest.
Waar ik alle kansen kreeg om me te ontplooien.
(extra geluk: dat gezin bevond zich in een land in vrede, met goed en betaalbaar onderwijs.)
Waar we niet alles kregen dat we wilden, maar wel echt alles wat we nodig hadden.
(opvoeding dus)
En vooral veel liefde.



Merci mammie (ik weet dat je dit leest) & pappie.

dinsdag 14 maart 2017

HART VERLOREN IN... #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: Waar ter wereld heb jij je hart verloren en waarom net daar?


Normaal vind ik de wereld te groot om twee keer naar eenzelfde bestemming te reizen.
Er is nog zoveel anders te ontdekken.
Maar voor Freiburg maakte ik een uitzondering.
Ook wel omdat ik reizen met een baby niet zo zag zitten, en het dan wel makkelijk was dat we het daar al wat kenden, en wisten hoe kindvriendelijk het er was.

     2012 zwanger |  2013 met Aaron



In Freiburg dus, en meer bepaald in de wijk Vauban.
Ik blogde al eerder een reeksje over Freiburg.
The green city.
De utopie van het wonen, in realiteit.

Cohousing in gevarieerde woonblokken volgens passiefhuisstandaard, met een hoge densiteit, maar met veel open speel -en ontmoetingsruimte.
Het groen is er echt groen, organisch, wild, natuur; geen kaarsrecht grasveldje met twee schaamboompjes.
De fietser is er koning, niet de auto.
Fietskarren all over the place.
De tram rijdt op een groene bedding (tevens als geluidsdemping) en brengt je in geen tijd overal heen.


Er is een bio-bakker, bio-superette, school, kinderopvang, tweedehands-babywinkel, fietsenwinkel, restaurantje.
Rond de wkk-centrale die de energie van de wijk verzorgt (samen met pv-panelen en zonnecollectoren op de daken), lopen kippen.  Er zitten konijntjes, waar kinderen mee spelen.
De fietsen in de fietsenstalling zijn meestal niet eens op slot.
Op de open gaanderijen langs de appartementen, zetten mensen kastjes met schoenen, planten, enz...
Openheid en vertrouwen winnen het hier van de angst.

Dat het kan.
Dat het bestaat.





Het mag gek klinken, maar af en toe krijg ik in Wilsele-dorp hetzelfde gevoel.
En dat hadden we nooit gedacht, toen we hier een huis kochten. Of toch?
Er was een intuïtie.
Omdat er een kindje op zijn step reed (alleen, zonder ouders-dat het nog kan).
Omdat we een vrouw met een baby zagen en ze zei goeiedag.
We kochten dat krot, omdat er veel licht was, omdat school & kribbe op wandelafstand waren, omdat de stad vlakbij was (gewoon de berg af bollen), terwijl de straat heel rustig was,...

Wij kennen onze buren.
Zeggen goeiedag.
Doen babbeltjes, lenen verbouw-en tuingerief aan mekaar.
We krijgen al eens verse groentjes uit hun moestuin. (Danku!!)
Als we naar het speeltuintje gaan vlakbij, komen we 9 op de 10 speelkameraadjes tegen.
Er zijn twee voedselteams.  Ja, twee.  In één dorp.
Het dorpscomité 3012WD heeft een groep "transitie-Wilsele".
De auto is wel nog koning en het kan groener, maar de warmte is er en er wordt getimmerd aan de duurzame weg.
Vorige vrijdag zei een mama nog tegen me: "We hebben het juiste dorp gekozen."
Hmm, misschien ben ik intussen gewoon hier mijn hart verloren?



zondag 12 maart 2017

IK GA OP REIS EN IK NEEM MEE... #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: Wat zijn de drie items die je altijd meeneemt als je op reis gaat buiten je tandenborstel en proper ondergoed?

1. reflexcamera

Ik kan me geen vakantie voorstellen zonder fotograferen.
Zelfs toen we nog met de rugzak gingen kamperen en de reflex nog analoog was en met rollekes.
Het fototoestel sleur ik overal mee.



2. notitieschrift

Ik schrijf graag en moet ook kunnen schrijven op reis.
De route onderweg, wat we gedaan hebben, recepten van wat we gekookt hebben ter plaatse...



3. citronella-kaars

Deze gele kaars gaat al wat vakanties mee.
Instant gezelligheid op het terras.



Wat mag er in jouw valies zeker niet ontbreken?

vrijdag 10 maart 2017

FAVORIETEN OP VRIJDAG: EETPLEKJES IN EIGEN STAD #40dagenbloggen

#40dagenbloggen: favoriete eetplekjes in eigen stad

In Leuven wonen is echt luxe als je graag uit eten gaat: er is oneindig veel keus om te gaan eten.
Het is onmogelijk om hier alle lekkere, fijne restaurantjes op te lijsten.
Dus ik kies er een paar volgens inspiratie van het moment.
Veel meer recensies kan je vinden op Leven in Leuven.

Lukemieke
Zeer simpel, maar superlekker en betaalbaar vegetarisch restaurantje vlakbij het stadspark.
Ze hebben een beperkte kaart, maar dat geeft niks, de dagschotel is altijd lekker, met de kraakverse bio-groentjes van het moment.
Ze hebben heerlijke taart, als je nog plaats over hebt voor dessert.  Het taartenbuffet is zelfbediening en water kan je gewoon zelf vullen in een kan.
Er is ook een heel gezellig terras.


Café Entrepot in OPEK
Hier gaan we eerder naartoe voor de sfeer dan voor het eten.
Al is het eten ook wel lekker.
Wat er vooral leuk is:
het is kindvriendelijk: er is veel plaats, grote tafels en een gedeelte 2 trapjes hoger (ideaal speelterrein voor peuters),
het interieur is robuust en gemaakt met gerecycleerde materialen,
het is heel mooi gelegen, op de kop van de vaartkom, (en op wandelafstand voor ons),
je voelt de vibe van het Openbaar Entrepot voor de Kunsten, die proberen een nieuwe verbinding te maken tussen kunst, educatie en publiek.






































Domus
De domus is een erg klassiek restaurantje, beetje van het type bruine kroeg.
Ideaal om buitenlanders te laten kennismaken met de Belgische keuken.
Er wordt bier gebrouwen en je ziet de leidingen door het restaurant lopen naar de tap.
Ideaal ook als je in je gezelschap een vader of iemand dergelijks hebt, die enkel steak met frieten eet.
Hoewel ze gewoon een zeer uitgebreide kaart hebben, dus voor elk wat wils.
Het personeel is erg vriendelijk.

Wereldcafé
Wereldcafé is een coöperatieve, waar je voornamelijk bediend word door vrijwilligers, en waar producten worden geserveerd die fairtrade of streekgebonden en/of bio zijn.
En die zijn ook gewoon lekker.
Het is er bovendien erg gezellig.

Op het Ladeuzeplein een ijsje van Decadenza eten.
Eigenlijk is het lekkerste ijs in Leuven van Croccantino, maar die zitten helaas niet meer in het centrum.  En we vinden het toch zo leuk om met de kindjes de bus te nemen en midden in de stad een ijsje te eten.  Op het Ladeuze is ook lekker veel plaats om rond te lopen.



Bar del Sol was een veel bezochte plek als student.
Vooral om iets te drinken, maar je kan er ook lekker en goedkoop eten.
Geen haute cuisine, maar simpel zuiders.

Ook uit de studententijd: het terras van De Werf.
Maar je moet op tijd zijn, hoor.  Zit altijd meteen bomvol.
Vrolijk, kleurrijk, creatief, gezellig en lekker.


Voor zij die graag gastronomisch eten:

Zappaz
De eerste keer dat we eens zonder kinderen waren, en we 's middag zeiden: kom we gaan nog eens samen lunchen, kwamen we hier terecht. Omdat mijn ventje langs de Balk van Beel was gefietst en gezien had dat er een nieuwe "tapasbar" was.
Wisten wij veel dat het geen gewone tapasbar was, maar een gastronomisch concept van een jonge chef, die eerder nog bij Luzine had gewerkt.
Het was een zalige lunch, waarbij we van elke hap hebben genoten.
Ook de bediening was werkelijk super.
Ietsje duurder dan gepland, maar elke cent waard.

EssenCiel
Nog zo'n klein restaurantje met jong keukengeweld.
Hier gingen we met het werk eten en het was een ervaring voor alle zintuigen.
Lucky me dat onze zaakvoerder-architect en zijn vrouw ons graag eens verwennen.

woensdag 8 maart 2017

OVER OUDER WORDEN #40dagenbloggen

# 40dagenbloggen:  Hoe en wanneer realiseerde je dat je ouder aan het worden bent?

Eigenlijk nog niet lang.
Ik verklapte het al in deze titel: in oktober word ik 35.
35?
When did that happen?



Toen er bij ons op bureau twee jaar geleden een nieuwe stagiair begon, die ook aan de KUL had gestudeerd, viel het me ineens op.
Hoe dicht hij nog bij zijn studententijd stond.
En hoe ver weg die van mij al was.

Ineens besef je dat je ouder wordt.
Dat lijf mag dan heel door twee zwangerschappen zijn gekomen, toch deed ik de helft van mijn kleren weg.
Omdat niet alles me meer staat.  Omdat je er gewoon niet meer me weg komt om kleuren en vormen te dragen die niet flatterend zijn.
Er verschijnen al een klein beetje rimpeltjes en grijze haren.
Ik kan niet meer ongestraft frieten eten, ik krijg er altijd spijt van achteraf. (ofwel is dat omdat we intussen zo gewoon zijn om gezond te eten, maar toch, als tiener en twintiger kan je gelijk wat binnen spelen, toch?)

Een oudere vriendin van me zei dat een paar jaar geleden, dat ze voelde dat ze ouder werd.
En ik vond het zo'n onzin.  Ze zag (ziet) er nog supermooi uit!
Maar nu begrijp ik wat ze bedoelde.

Jammer dat we er fysiek een klein beetje voor moeten inboeten, maar in de plaats komt wel meer dankbaarheid, meer aanvaarding en meer zelfkennis.
Betere keuzes en prioriteiten.
Meer wijsheid, kom, ik zal het maar noemen zoals het cliché.
En dat zou ik voor geen geld meer verruilen.
(voor een dagje zorgeloosheid zoals vroeger, daarvoor dan misschien wel.)



Als je tegen mijn 15-jarige zelf zou gezegd hebben dat ik op mijn 35 architect zou zijn en getrouwd en mama van 2 kindjes, welja, ze zou misschien verschieten, want dan lijkt alles waar ze van droomde in orde.
Dat is het niet altijd natuurlijk, dat architect zijn is een dagelijkse strijd, de combinatie ervan met het moederschap eigenlijk ook en het huwelijk gaat ook niet altijd gemakkelijk.
Maar in sé, ben ik meestal gelukkig, denk ik, en mag ik best trots zijn op waar ik sta.

Dus ik vind het niet erg om ouder te worden.
Integendeel: 40 lijkt me heerlijk: huis af (dat hoop ik toch echt tegen dan), kindjes wat groter, nog wat meer van het leven genieten...
Alleen moeten die kindjes nu ook weer niet té snel groot worden hé!

En jij, hoe denk jij over ouder worden?

zondag 5 maart 2017

DANK U WEL AAN DAT LIJF VAN MIJ #40dagenbloggen

# 40dagenbloggen:  Hoe denk je over je lichaam?


Ik ben dankbaar voor mijn lichaam.
Het wordt zelden ziek.
Het groeide zomaar even twee gezonde kinderen en zette ze in recordtijd op de wereld.
(een efficiënte baarmoeder, dixit de vroedvrouw. die baarmoeder was helaas ook zo efficiënt om mijn spiraaltje te verstoten, zeg, maak dat mee.)
Na twee zwangerschappen ziet het er nog ferm uit, al zeg ik het zelf.
Geen striemen, geen vel of vet te veel.
Dat is gewoon geluk hebben.
En dat besef ik.
(het mocht wat gespierder, maar ach wat, een mens kan niet alles hebben.)



Uiteraard is het ooit anders geweest.
Elke puber heeft zijn onzekerheden.
Dat vervelende stijle, platte haar, waar ik maar meer volume in wou.
Elke ochtend een half uur brushen.
Op mijn 22ste deed ik een permanent, en die krullen waren mooi, maar het was zo niet ik.
Sindsdien ben ik helemaal verzoend met mijn haar.

Het denken dat je te dik bent.
Omdat de mode skatebroeken waren, en mijn brede heupen daar niet in gingen.
Omdat ik op mijn 12 jaar ook wel meer woog dan nu.
En dan 6 maanden op dieet ben geweest.  Weliswaar onder begeleiding en geen streng dieet, gezien ik nog moest groeien.  Het heeft me eigenlijk op jonge leeftijd geleerd om te gaan met gezonde voeding.
Toen ik 15 was, was ik niet meer mollig, als ik nu naar foto's kijk, was ik zelfs mager, maar in mijn hoofd was ik dat niet.  Je geest past zich trager aan dan je lichaam.

Het verlegen en onzeker zijn en te veel naar de grond kijken, dat me kromme schouders opleverde.
Dat blijft wel in mijn lichaam zitten, ondanks veel kine.
En dat vind ik wel jammer.

Maar ondertussen, mijn liefste lichaam, vind ik je mooi en dat durf ik luidop zeggen.

Toen ik in het voorlaatste jaar aan de univ op archireis meisjes bezig hoorde, over de onzekerheden over hun uiterlijk.  Dat vond ik écht erg, op die leeftijd nog zo denken over jezelf.
Ik ben geen fotomodel uiteraard.  Maar ik ben tevreden.
(Misschien ben ik gewoon snel tevreden.)

Ik lees ook zelden nog tijdschriften.  Dat helpt.  Soms Flow, maar daar staan enkel échte mensen in.
Ik kijk weinig in de spiegel. Misschien zou ik dat wat vaker moeten doen.  Me een beetje verzorgen, klein beetje make-up, dan zie ik er écht wel beter uit.
Ik heb namelijk rosacea in mijn gezicht, en dat is niet altijd zo mooi.
Maar ik vind het precies niet zo belangrijk.  In mijn hoofd zie ik er goed uit :-).




Zou je ooit een medische ingreep overwegen om er iets cosmetisch aan te veranderen?

Dit is een moeilijke.
Nu niet, en ik denk in de toekomst ook niet, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker.
Hoewel: de rosacea kan cooperose worden, en mijn vader zijn gezicht is bijvoorbeeld helemaal knalrood.  Zover wil ik het niet laten komen.  Dus als dat nodig wordt, laat ik het laseren, dat weet ik wel zeker.

En jullie?  Zouden jullie ooit iets willen veranderen?

vrijdag 3 maart 2017

FAVORIETEN OP VRIJDAG + FAIR WEAR FRIDAY #40dagenbloggen

#40dagenbloggen:  Je favoriete paar sokken.

Vandaag een heel gemakkelijke!
Of nee, toch niet, want het is moeilijk om een favoriet te kiezen.
Oh, wat hou ik van mooie sokken.
Liefst eerlijke en eco sokken, dat spreekt.

Mijn favoriet van het moment is dit geweldige paar van Qnoop.
Qnoop is een Amsterdams sokkenlabel, waarbij naar eigen zeggen: "de kwaliteit van de biologische materialen en het draagcomfort voorop staan."
Kenmerkend voor hun sokken: een knoopje aan de ene en een lusje aan de andere, zorgen ervoor dat ze bij elkaar blijven in de was.  
Maar ik moet eerlijk zijn: ik gebruik dat nooit.
Ik vind het vooral héél mooie en comfie sokken.































Welke sokken draag jij vandaag?  Ga je ook voor vrolijk, of zeg je: allemaal dezelfde zwarte, dat is gemakkelijk voor in de was?

woensdag 1 maart 2017

40 DAGEN BLOGGEN: START

Vandaag begint de vasten.
Sommigen vasten letterlijk: minder vlees, minder alcohol.
Anderen zien het vasten meer als een tijd van bezinnen.
Bezinnen en nadenken hoe je de wereld een beetje beter kan maken.
Ideaal zo op het einde van de winter, met de lente in zicht.

Kathleen van Verbeelding omschrijft het zo:
"Bezinnen en nadenken hoe je de wereld een beetje beter kan maken, dat doe ik meestal al schrijvend. (...) Ik vind schrijven de beste manier om zaken op een rijtje te zetten en die schrijfsels deel ik dan graag met de buitenwereld, want misschien hebben andere mensen er dan ook wat aan."

En zo ontstond haar idee voor "40 dagen bloggen".
En zo kwam hier meteen ook de goesting om mee te doen.

Al zal het bij mijn geen 40 dagen zijn.
Laten we eerlijk zijn, ik ben eerder een slow blogger.
En ik heb echt niet de tijd om elke dag een degelijke inhoudelijke blogpost te schrijven.
Maar zoals Kathleen zelf zegt:
"Alles mag en niets moet. Je kan vollenbak meedoen, maar je kan ook zeggen: “Meh, ik doe twintig dagen bloggen,”

Twintig dagen, it is.
Dat op zich vind ik al een hele uitdaging.
Al kregen we een hoop inspiratie toegestuurd door Kathleen, waarmee het zeker zou moeten lukken.
In "favorieten op vrijdag" krijg je wat van mijn favorieten te zien en het thema "voor de wereldverbeteraars" zal ook aan bod komen, want ik voel me aangesproken ;-).



Ook zin om mee te doen?
Schrijf je hier in!

zondag 26 februari 2017

(NEXT SEMESTER I'LL BE) 35



Vriendin 1 werd vorige maand 35 en vriendin 2 is komende maand aan de beurt.
Knal middenin vonden we een datum om nog eens samen te gaan eten.
En knal op de verjaardag van vriendin 3; al is het bij haar 34 (snotneus).

Nog eens allemaal samen gaan eten zonder aanhangsels is een cadeau op zich,
en wat koop je nog in deze tijden, gezien we al alles hebben?
Toch wilde ik graag een leuk cadeautje geven.
Tijd om nog eens iets te maken.
Ik ging aan de slag met notitieboekjes en stift en stickers.
Avonden in de zetel schrijven en plakken, als een soort mindfulness-training.
Ik schrijf graag- dat is letterlijk te nemen.
Zo werd het een boekje om de grappige dingen die je kinderen zeggen in neer te schrijven.





Ze waren er erg blij mee en ik kreeg meteen wat leuke quotes te horen:

Vriendin 1: "dat is niet eerlijk hé, Lauren krijg twéé bedjes (wiegje en park) én twéé flesjes" - kijkt naar mama's borsten. Oudste dochter na de geboorte van haar zusje.

Vriendin 2: na wat gekibbel verliest mama haar geduld: "We doen het zo! Punt!"  "Ik ben geen punt" snift de dochter.

Vriendin 3: "Krijg ik nu koffietanden?"  Zoon, nadat hij zijn melktanden verliest.






Met een vierjarige in huis, wordt er hier ook regelmatig wat in mijn citatenboekje geschreven:

"De buschauffeur zwaait terug! Hij heeft ook gezien dat ik Aaron de kerstman ben."
"Ik vind als kerstman verkleden het leukste".
Aaron heeft niks met verkleden, het is de eerste keer dat ik hem kon overtuigen om zich een beetje te verkleden voor carnaval en het enige dat hij zag zitten, was een kerstmuts opzetten.  Maar kijk, hij genoot er toch van onderweg naar school.

"Schattie!!!"
Annabel roept haar papa. (drie keer raden wie ze nadoet).

"Plakband please.  Goed gegliensterd."
Aaron kreeg een kuntselwerkje mee naar huis, prutste er de "glienstertjes" (oh, opgroeien in Vlaams-Brabant) van af, en plakte deze op papier, om dan de papieren overal in huis op te hangen.

"Ik ga mij mooi maken"
Aaron trekt met de kleurpotloden naar de badkamer en zit voor de spiegel op zijn gezicht te tekenen.


Jullie nog gekke gezegdes gehoord de laatste tijd?

maandag 6 februari 2017

VERBINDING

Foto van Micaella Pedros 




Deze schattige krukjes werden gemaakt door designer Micaella Pedros.  Ze verzamelde plastic flesjes en smolt ze tot een verbindingsmateriaal voor houten meubilair.  Het hout dat ze gebruikt gaat van takken tot houten zaagresten. Het is een experimenteel project, genaamd 'Joining bottles', dat op zoek gaat naar de mogelijkheden van upcyclen met afvalmaterialen.  

Om een voldoende sterke verbinding te bekomen, maakt ze op die plaats groeven in het hout.  Dan snijdt ze de plastiek op maat, doet deze rond het hout en gebruikt een warmtepistool om de PET plastiek te smelten.  Die krimpt en zo ontstaat een strakke verbinding.

Op haar website staat een heel leuk filmpje van hoe ze te werk gaat.


Foto's van Micaella Pedros 


Hout en plastic flessen zijn volgens de ontwerpster overvloedig aanwezig in steden en daarbuiten.  
"Ze liggen daar, als zwerfvuil, te wachten om door mensen terug opgepikt te worden.
'Joining bottles' wil bijdragen tot een nieuw geloof, dat wij, als individuen en als gemeenschap, van alles kunnen maken met wat gewoon beschikbaar is."


Foto van Micaella Pedros 




































Afval wordt grondstof in combinatie met de (zelf)maak-industrie.
Daar word ik weeral vrolijk van, en zeker omdat ze er echt aantrekkelijke, mooie objecten mee maakt.  
De combinatie van hout en kleurtjes werkt altijd.

Waarom kan ik zo blij worden hiervan?
Ik las laatst enkele heel interessante artikels hierover.
Hoe schoonheid kan bijdragen tot geluk. En hoe dit geenszins oppervlakkig is.
We missen die connectie -de verbinding - met dingen tegenwoordig.
Omdat ze gemaakt worden door machines, of aan de andere kant van de wereld (in omstandigheden waar we liever niet aan denken).  Daardoor verliezen ze hun waarde, ook hun emotionele waarde.
En net die waarde kan ons gelukkig maken.
Dat maakt ook dat alles zo wegwerp-baar en vervangbaar is.

Deze objecten, die handgemaakt zijn, vertellen een verhaal.
De verbindingen die ze letterlijk maakt, zijn ook figuurlijk.
Is het niet dat waar we allemaal naar op zoek zijn?
Verbinding.
Connectie.
De authentieke menselijke, niet die via wifi. *
En zeggen dat het zo simpel kan zijn: gewoon de straat op en wat creativiteit en warmte toevoegen...


Foto van Micaella Pedros 






































*noot: gek genoeg denk ik dat ze heel soms in blogland ook te vinden is.  Ook al is dat dan wel via wifi.
Misschien daarom dat we bloggen?