3 | 5

:::DRIE:::driedubbelvrolijk:::dolenthousiast:::deugnieteersteklas:::doetnietslieverdanhelpen:::datkannietstilzitten:::durfmijnietpoppemietenoemen'tisannabel

:::VIJF::: Vrolijk ::: Verzamelaarvanveren ::: Vansochtendstotsavondsbouwen (knikkerbanenoflego) ::: voeltdemuziekendanst-danst-danst 

Zoals altijd was oktober een drukke feestmaand bij ons: Annabel werd drie (om correct te zijn begin november), Aaron 5 en ik 35.  Genoeg te vieren, dus!
Gezien de grote hoeveelheid verzamelde veren van het voorbije jaar, die de zoon meebracht van school of vond onderweg, dacht ik: daar knutselen we wat mee (ben ik er ineens vanaf na de feesten.)

In de zomer las ik bij Petrol&Mint over de verfstiften van Posca en dacht :
1. zalig nieuw speelgoed voor de mama
2. als dat werkt op takken en eikels, dan zal dat ook wel lukken op veren.

Dus met ons drietjes gingen we aan de slag en in een mum van tijd hadden we een heel kleurrijke verenslinger en foto's voor op de uitnodigingen.  We maakten er dan maar een soort thema van:  kleine veertjes gingen in doorschijnende ballonnen en ik maakte ook chocolade veren voor op de taart.  Oh ja, en vorig jaar kreeg Annabel een prachtig rokje met verenprint uit Australië cadeau, dus dat werd natuurlijk haar feestoutfit.

Er was moois en lekkers - thuisgemaakt en ook elders in Leuven gemaakt - maar bovenal gezelligheid, familie, vriend(inn)en, vriend(innet)jes (eentje die huilde als ze naar huis moest, zo leuk was het).  Er was de zoon die al weken uitkeek naar zijn verjaardagsfeest en de spanning op dé dag bijna niet aankon en de dochter die geen benul had (hoewel ook wel weken op voorhand  te pas en te onpas verkondigde "ik word drie jaar" -en dat ook wel bleef verkondigen na haar verjaardag) en zo verrast was en intens genoot van de "hiep hiep hiep hoera".  "In de gloria" is nog steeds haar favoriete zangregel.
Er was schoonheid die dagen, in alle kleurschakeringen, in kleine dingen, in zijn menselijke imperfectie, feestelijkheid en alledaagsheid.
Er was dus alles waar ik zo van hou.

DANK U JUFFEN & MEESTER

Hier en daar hoor ik: "de juffen doen toch gewoon hun werk."
Nu ja, dat kan zijn, maar zelfs dan is een bedankje op zijn plaats.
Moet dat met een cadeautje?  Nee, dat kan ook met een tekening natuurlijk. (die krijgen ze ook)
Maar het basisonderwijs is ondergefinancierd.
Daarom doen de juffen veel meer dan hun werk: lokalen schilderen, 's avonds en in het weekend opdraven voor activiteiten die centjes opbrengen om bosklassen te organiseren, of fietsjes voor de speelplaats aan te kopen.
De kleuterjuffen brengen per thema een hoop spullen van thuis uit mee.
Mag dat dan, een cadeautje, dat ze kunnen gebruiken in hun klasje?
Ik vind van wel.

Dus net als voorgaande jaren maakte ik wat leuke tekeningetjes , stuurde ze door naar Made by Marijn, en zij maakte er zowaar prachtige stempels van.

foto door Made by Marijn

foto door Made by Marijn

foto door Made by Marijn

Ik weet niet waar dat schooljaar naartoe is gevlogen, zomaar ineens, maar alleszins,
bedankt juffen & meester! We wensen jullie een deugddoende vakantie!

En als we dan toch bezig waren, liet ik ook nog eentje voor mezelf maken (had ik ook wel verdiend, vond ik zo):

foto door Made by Marijn

KLEIN GEBAAR - epiloog

Een klein gebaar voor mezelf - dat mag ook eens hé :-).
En hopelijk worden mijn huisgenoten er ook blij van.

Na 5,5 jaar was het tijd voor een andere make-your-own-banner.
En nog eentje erbij:

Knipoog naar het meest gehoorde woord van Annabel nadat ze zelf haar jas of schoenen heeft aangedaan.
Want ja, negen keer op tien verkeerd.
Maar hé, ze doet het tenminste zelf.
Grote broer laat zich liefst nog bedienen.

WASHI BOOM

Ik schreef onderstaande post op 23/10/2013.
Maar het lukte me nooit om de nodige foto's te nemen.
Nu heb ik dat eindelijk maar eens gedaan.  Voor Aaron hem helemaal afbreekt!


De kinderkamer is nog niet geschilderd.  Want in ons huisje is nog niks geschilderd.
De parketvloer ligt er trouwens ook nog niet in, enkel osb voorlopig, en nog geen deur en plafond, maar dat terzijde.

Maar onze Aaron verdiende ook wel wat muurversiering.

Dus nam ik zomaar opeens een rolletje tape en begon een boom te tapen op de muur.
Blij was ik!  Het werd leuk!  Maar na twee takken was mijn rolletje op.

Oh, nee.  Wat nu?

Het internet afspeuren naar nog zo'n rolletje, maar 't was van een eerder seizoen, dus nergens meer te  vinden.  Ik dacht eens heel goed na waar ik dat rolletje had gekocht en gokte dat het bij de papiermier was.

Ik stuurde ze een mailtje of ze toevallig nog zo'n rolletje hadden liggen.

Snel kreeg ik antwoord van Ellen dat ze op vakantie waren, maar dat ze dacht dat ze nog zo één had liggen in haar bakje voor eigen gebruik.  Ze zou iets laten weten als ze terug waren.

De volgende week kreeg ik dan een mailtje dat ze er inderdaad nog eentje had liggen, dat ik mocht hebben.  Hoe geweldig is dat?  Mijn reddende engel.

Eén extra rolletje bleek echt juist, juist gepast!

En daarmee is de boom nu eindelijk voltooid.
(En hij is dus ook al terug gesnoeid door Aaron.  "ikke plakke".   Vandaar die krulletjes boven de afgebroken takjes.)

Er logeren enkele uiltjes in.  Een stoffen exemplaar dat tante Lara meebracht uit Australië, een uitgeknipte uit inpakpapier en een print van mijn ingescande pyjama.  (Dat laatste uiltje is twee maand geleden ter ziele gegaan.  Aaron ligt niet graag stil op het verzorgingskussen.)
Ook op de boekenplank staan nog twee handgemaakte uiltjes die hij voor zijn geboorte kreeg.  Die blogde ik hier.  

Als ik dan toch aan het fotograferen was, nog enkele beelden van de rest van zijn kamertje.  De kleuren werden reeds bepaald toen we jaren geleden de showroom van Jaga binnengingen en op slag verliefd werden op de PLAY convectoren.
Het witte bedje kochten we tweedehands en opi schilderde enkele stijlen in het kleurschema.  We vonden wonderwel een commode van Bopita (mix & match) met dezelfde kleuren.  En zijn kleerkast is een antieke kast die in ons huis stond toen we het kochten (naast allerlei rommel dat voor het containerpark was.)  Opi (alweer) schuurde ze helemaal op, oliede ze en verfde de bloemetjes lichtblauw.  De handgrepen werden vervangen door leuke exemplaren van de kleine zebra.

BALLON

Wanneer er weinig zelfmaaktijd is, is er gelukkig altijd nog flockfolie voor een snelklaarentochblijmethetresultaat projectje.

Aaron is nog steeds zot van ballonnen.  Dus leukte ik een simpel T-shirt op met een ballon.
"BALLOM!!!"

PAPIEREN JURKEN

Toen ik de papieren jurken zag verschijnen van mama Angie en haar dochter, verscheen een grote glimlach op mijn gezicht.
Niet alleen omdat ik ze zo mooi en kleurrijk vond en omdat de dochter zo opgaat in de fotoshoots, maar vooral omdat ze een mooie herinnering naar boven brachten.

Mijn zus en ik brachten menig vakantie door bij moeke & bompa.  Daar werd veel geknutseld.
Zo zijn we eens op het idee gekomen om kleren te maken in papier.  Bruin papier had onze bompa altijd liggen, en er was ook nog een rol oud behangpapier ter beschikking.
Omdat we even later weer met de familie op weekend naar zee zouden gaan, maakten we een hele collectie, zodat we een modeshow konden doen met de nichtjes en het -ocharme enige -neefje.
Omdat we niet zeker waren dat die laatste dat wel zo leuk ging vinden, maakten we voor hem een auto.
Wel met een gigantische strik op, dat dan wel weer.

Dat herinnerde ik me niet meer, maar zag ik toen moeke voor mij de foto's van toen nog eens opdiepte.
De kwaliteit is niet top (nog uit de tijden voor digitale fotografie)  en de 'modeshow' vond plaats in een niet heel glamoureuze garage, maar dat gaf allemaal niets  (internet en blogs en pinterest bestonden immers ook nog niet).
En gelukkig blijven in herinneringen soms enkel de mooie dingen over, de omgeving was ik bijvoorbeeld helemaal vergeten.

Misschien een tip, voor mocht u niet weten wat doen met uw dochters de komende vakantie.

MAAKDAG

Vorige zaterdag was zo een fijne dag, dat ik hem even met jullie wil delen.


Als "troostprijs" mochten alle finalisten van de MAAKBOOMwedstrijd deelnemen aan een workshop in de Mokkakapot.  Troostprijs is echt een heel fout woord.  Ik keek er enorm naar uit, eens wat tijd om te MAKEN en andere bloggers ontmoeten.
We logeerden dat weekend bij mijn ouders, dus ik kon man en kind met een gerust hart achterlaten en nam de trein richting Antwerpen.  Dat was lang geleden.

Ik kwam veel te vroeg aan, maar zag langs spoor 6 een heel nieuwe glazen doos verschijnen, en in mijn ooghoek zag ik er nog net een mannetje de roltrap nemen, dus ik dacht: daar moet ik zijn.
Blij dat ik toch mijn fototoestel had meegezeuld.

Het eerste wat ik zag was dus een glazen doos:

En toen keek ik naar beneden:

En achterom:

Het centraal station in contrast met de achterzijde van de Zoo

En verder dus een enorme ruimte als circulatie'hub' om op allerlei manieren over verschillende verdiepingen de toegang tot het station te organiseren.

Er was bijna niemand, dus het was net een speeltuin voor mij.

Het bleek trouwens de perfecte uitgang te zijn voor de richting waar ik heen moest.
Te voet naar Borgerhout door rustige straatjes, de stad die nog ontwaakt (zooo vroeg was het nu ook weer niet, maar op zaterdag komt alles wat trager op gang.)
Met de gedichtendag al in mijn hoofd, moest ik dit raam fotograferen:

Toen kwam ik aan in Mokkakapot en is me dat een gezellige bedoening daar!  Mooi en creatief ingericht,  met ruimte voor kindjes en een verhoogd podium gemaakt uit houten speelgoedblokjes!!
Van de workshop zelf heb ik bitter weinig foto's, ik was te druk bezig met mij te amuseren.
Maar bij Juffrouw Sanseveria kan u er wel vinden, alsook meer uitleg van wat we nu juist gedaan hebben.

Caroline had zelfs een kabel met lamp en al mee om te demonsreren hoe het resultaat er dan echt uitziet!

Zoals zij al besloot: knutselen in groep is echt plezant.  Ik kan iedereen zo'n maakdag aanbevelen!
Caroline is trouwens echt gemaakt om workshops te geven.  Ze heeft een ontzettend aanstekelijk enthousiasme.  Er kwamen twee jonge heren mee aan onze tafel zitten en al gauw lieten ze hun tas soep koud worden om mee te vouwen.    Hou haar kalender dus maar in het oog.

Ik ging dus naar huis met een prachtige zelfgemaakte origami lampenkap uit een oude Franse landkaart.  Correctie: ik ging naar mijn ouders hun huis met een  prachtige zelfgemaakte origami lampenkap uit een oude Franse landkaart.  Mijn mama vond ze ook heel leuk en zei: "Dat zou misschien mooi zijn in het kamertje voor de kleinkinderen" (dat ze helemaal aan het renoveren zijn).  En ik: "Oh, ja!".

Nog zonder lamp, maar dus wél met Parijs erop.

Voilà, en zo was ik ze al kwijt.  Maar hier thuis komt er zeker ook nog één.
Een mens moet zichzelf af en toe een maakdag gunnen.

KNITWEAR

Deze blogpost schreef ik zeker twee maanden geleden, maar het lukte me maar niet om de bijhorende foto's te nemen.  Geen tijd, donker, te grijs, geen goede achtergrond,...
Nu dan toch eindelijk wat tijd, licht en een opgeruimde zolder, rok pas gewassen, veegt Aaron er zijn snotpieten aan...  Om maar te zeggen dat ik nog steeds niet tevreden ben van de foto's, maar kom, hier gaan we.


Knitwear dus of tricot, of stretch of jersey...

U noemt het zoals u wil, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik er een voorliefde voor heb.
Eigenlijk hangt en ligt er in mijn kast bijna niks anders.
En nee, ik ga niet in joggingbroek werken.
Tricot kan heel mooi en chic zijn, en toch lekker zacht en comfortabel.
Ik projecteer dat duidelijk op Aaron, want hij heeft maar 1 rode tweedehands jeans.  Al de rest zijn kleertjes in tricot of nicky velours.  Kan hij lekker bewegen.

De enige naaisels die ik al maakte, waren in tricot.
Ik was niet geweldig tevreden over hoe ze gestikt zijn en ik dacht dat het aan mij lag.  Dat ik nog veel moest leren.  Dat is ook zo natuurlijk.

Maar ik had even de inleiding van Madame Zsazsa's Allemaal Rokjes verdrongen:
'Beginnende naaisters laten het best rekkende stoffen voor wat ze zijn.'

Toen ik las dat zelfs zij moeite had met tricot, kreeg ik moed.
En het idee dat ik misschien toch maar eens bij het begin moest beginnen.
Eens iets simpels naaien.   In katoen.  Een kussen bijvoorbeeld.

Of eens een cursus volgen, maar daar zijn lange wachtlijsten voor.
In Leuven bij Studio Adjectif bijvoorbeeld: allemaal volzet.
Studio Adjectif is een nieuw naaiwinkeltje met eco-stoffen, in de Mechelsestraat.  Het leek me zo'n leuk winkeltje dat ik er bewust weg bleef.  Want ik probeer zo weinig mogelijk te kopen en ik heb zelden tijd om te naaien, dus ik wil vermijden om een hele stoffenvoorraad te kopen en er niks mee te doen.

Maar nu had ik toch eens stofkrijt nodig en passeerde er, dus sprong ik eens binnen.  Het is écht een leuk winkeltje!! Met een leuke madam!!  Ik begon erover dat haar cursussen allemaal vol waren en toen zei ze: "Er is nog plaats om op zondag een stretchrok te maken."

Moh!

Ik schreef mij meteen in en mocht al een stofje kiezen.
Net een kind in een snoepwinkel.  Mijn ventje stond buiten met de buggy te wachten en kwam even kijken waarom dat zo lang duurde,  een beetje stofkrijt kopen.

De workshop was erg leuk en ook wel intensief zeg!  Mij letterlijk in het zweet gewerkt.
Maar 's avonds had ik wel mijn eerste rok.  Niet bepaald perfect, moet ik zeggen.
Er zit ergens een neepje in dat er niet had moeten zijn.  Maar eigenlijk vind ik dat nu net wel tof.  Dat plooitje.  En ik moet bekennen: de rok is niet helemaal mijn stijl, en toch doe ik hem heel vaak aan!  Te simpel, was eerst het oordeel van mijn ventje, maar ook hij heeft zijn mening herzien.

Conclusie 1: ik ben er nog meer van overtuigd dat ik eens bij het begin moet beginnen.  Met een kussen.  En een berg kersenpitkussens.

Conclusie 2:  het belangrijkste dat ik er eigenlijk geleerd heb: driegen & een lichte zigzag gebruiken.
Driegen??!!  Ja, driegen.  Zo ouderwets?   Ah, maar wel mijn redding.
Ten eerste: bij tricot helpt het om uw stof mooi samen te houden.
Ten tweede gaat dat hier enorm helpen om überhaupt te kunnen naaien.
Want dat wil zeggen dat ik het meeste voorbereidende werk (tekenen, knippen, aan één driegen) in de salon kan doen.  Op de vloer a.k.a. mijn favoriete werkplek.
Er is immers enkel wat tijd 's avonds tussen 21 en 22u.  En dan ga ik dus niet mijn naaimachine en de hele reutemeteut uitpakken.  (Voorlopig kan ze nog nergens vast staan).
Bovendien palmt mijn ventje elke avond de ganse tafel in met laptop en cursussen.   (Ja, echt, elke avond.  Ook in het weekend.  Zeggen ze nog maar eens dat er in het onderwijs weinig gewerkt wordt.)

Conclusie 3: als ons huis af is en we beginnen aan het maken van de meubels, dan maken we allereerst een langere tafel.

Stof : DOTTIES van Lillestoff bij studio Adjectif
Kousen: FACE JONES PETROL van Black & Blanche bij Kousen & Karton (merci zusje voor dit mooie kerstcadeau)

MAAKBOOM

Half november elk jaar hetzelfde liedje: "Wat krijgen we nog gedaan voor het bouwverlof?"
(idem half mei trouwens).
Aaaaaaaaaaaaaarghhhhhhhhhh.
De weken die volgen zijn van die aard dat je dat bouwverlof dan echt broodnodig hebt eens het zover is.

Terzelfdertijd lanceerden juffrouw Sanseveria en Caroline een leuke wedstrijd: de maakboom.
Meteen wilde ik meedoen.
Ik maak eigenlijk elk jaar een alternatieve kerstboom.  U zag er al eens één hier.

Met uitzondering dan van het eerste jaar dat we gingen samenwonen.
Toen wilde ik een echte kerstboom.  En omdat we op een loftachtige ruime zolder woonden, stuurde ik mijn ventje op pad met de woorden: "geen te kleine boom, hé, dat zie je hier niet staan."
Mijn wensen werden verhoord zowaar, ik kreeg een boom van 4 meter.
Die ik niet gevuld kreeg met mijn éne lampjeslinger en de paar ballen die ik nog had gevonden in de winkel (ik kwam tot de ontdekking dat december al véél te laat is voor de aanschaf van kerstversiering).
Ons appartement geurde zalig en de boom hield wonderwel zijn naalden.
Tot we hem moesten afbreken en terug buiten dragen.  Toen verloor hij al zijn naalden ineens.
Een jaar later vonden we er nog tussen de spleten van de oude parket.

Sindsdien gaan we voor de "maakboom".
Meestal iets snel, als het maar wat mooi is en gezellig licht geeft.
Dit jaar mocht het dus wat meer zijn.
De vraag was alleen: wanneer in godsnaam?

Dus ik ben blij dat ik u, op het nippertje, mijn maakboom kan presenteren:

Het idee was er snel, want mijn uitgangspunten waren simpel:
- iets eenvoudig, maar wel esthetisch
- iets compacts, tegen de muur, maar toch 3D
- iets met het karton van ons doucheglas dat toch hopeloos in de weg lag in de garage

En wat teken je als je een kerstboom tekent?  Driehoeken.  Ah, driehoeken, daar kon ik wel wat mee.
Een spel van geometrie, dat is nog hip ook, ik zie dagelijks op pinterest zo'n dingen passeren.

Ik begon met een klein papieren model te tekenen en te knippen, zo wat lukraak.  Dat vond ik echt leuk, en Aaron vond de vrijgekomen driehoekige witte papiertjes nog leuker.
Ik werd meteen blij van het resultaat.   (Ik ben ook rap content.)
Aangezien er niks werd afgemeten, waren de driehoeken niet mooi gelijk.  Maar dat vond ik net sympathiek. Schoonheid zit in imperfectie, zeg ik altijd.  En het is toch ook de bedoeling dat ie er handgemaakt uitziet en niet gelasercut in de fabriek.   Dus ik deed min of meer hetzelfde met het karton. (achteraf gezien, was dat nog niet zo'n slecht idee geweest: laten lasercutten).
En voila: ik ben opnieuw blij met het resultaat.

Hoewel er al lang een verdiende winnaar gekend is voor de wedstrijd, zou ik het toch leuk vinden als u voor mijn boompje zou supporteren met een hartje op pinterest.

Ik wens jullie van harte fijne feesten en veel inspiratie in 2014!

WASHI WASKNIJPERS

Er is nog niks geschilderd in ons huis, zo ver zijn we nog (lang) niet.

Maar ondertussen maak ik het toch al graag gezellig.

En laat masking tape daar nu wel echt handig voor zijn.

Om rechtstreeks dingen mee op de muur te plakken, of om een kader van te maken, of om wasknijpers te versieren.  Ik kocht houten wasknijpers bij de drogist, plakte er wat leuke tape over en mijn ventje lijmde ze tegen de muur.  En nu hebben we eenvoudige fotohangers, waarbij we de foto's ook makkelijk kunnen wisselen.

Als je geen zin hebt om te knutselen, kan je ook deze leuke exemplaren kopen. 't Is maar een tip.

TERUG NAAR DE KRIBBE

Ik had een to do lijstje gemaakt voor de vakantie; eigenlijk grotendeels een to-sew lijstje.
Maar hé, het was vakantie voor iets.
Dus liet ik dat lijstje mooi hangen.
Tot de laatste zondag.

Want ik zat al maanden met een recycle-idee voor een zakje voor Aaron in de crèche en zo na de vakantie opnieuw naar de kribbe, dat was hét moment om met een nieuw zakje te gaan.
Bovendien hadden we al een tijdje nieuwe lakens.  Die ik nu toch eens wou opleggen.
Maar tegenwoordig zit er aan de lakens blijkbaar niet meer zo'n flap om ze vast te steken.  En mijn ventje moet absoluut zo'n flap.  Gelukkig zaten de lakens in een mooi zakje van dezelfde stof.  Ik knipte de bovenkant ervan af en naaide een flap aan de lakens.

Niet zonder eerst de opbouw van het zakje te bestuderen.
Dan recupereerde ik de bovenkant met het stroplint en knipte een stuk uit een oude jeans en een stuk ribfluweel, om dat samen te verwerken tot een nieuw zakje.
Dat stikken met de oude jeans ging niet van een leien dakje, ik heb dan maar bepaalde delen met de hand genaaid.  Dat gaat ook.  Ik ben toch blij met het resultaat.

Het was ook al tijd voor nieuw schriftje.  Het eerste is al vol!

En als ik dan toch bezig was: ineens nog twee harembroekjes uit een oude T-shirt van de papa.
Deze keer gebruikte ik haar patroon, geïnspireerd door haar prachtige broekpak (zo wil ik er zelf wel één!).

IN THE SUMMERTIME

Er werd nog eens wat geflockt deze vakantie, en ik kon niet anders dan geïnspireerd zijn door het zomerse weer.
Het is nog eens een zomer, zoals hij hoort te zijn, zoals ik mij de zomer herinner uit mijn kindertijd.
Hoog tijd dus voor bodykes zonder mouwen met bootjes, ijsjes en vissen.

HIEP HIEP

HOERA !!!

Mijn metekindje werd 1 vorig weekend.
1 jaar al!

En daar hoorde een kroon bij.
Dus zocht ik in mijn doos ""pakskemaken" naar leuk papier.
Ik vond nog een restje gevelfolie dat ik bewaard had, en wat bleek: gevelfolie (voor gevels met open voeg) is ideaal kroonmateriaal!  Soepel en stijf tegelijk.  En de binnenkant voelt een beetje stof-achtig aan.  Lekker zacht.

De buitenzijde was zwart, dus daar kleefden we een mooi inpakpapiertje over, dat hier een tijdje geleden per post toekwam.  De randen werden versierd met masking tape.  Nog een grote 1 tapen en nog wat paarse stickertjes en klaar was ze.

Oh ja, en zijn initialen mochten ook niet ontbreken.

Van harte een dikke proficiat en een nog dikkere knuffel!!!

RECYKLEED

Bij het zomerklaar maken van mijn kleerkast (drie maanden geleden en dus drie maanden te vroeg), kwam ik een kleedje tegen dat ik eigenlijk nooit aandoe, wegens te kort en te ingewikkeld.
Maar dat ik ook niet kan wegdoen, wegens zo'n mooi stofje.

Ik kocht het ooit op een stockverkoop van Ann Demeulemeester.  We zijn jaren geleden zo eens naar een paar van die ontwerpers-stockverkopen geweest en dat was eigenlijk nogal een teleurstelling: vooral maatjes voor bonenstaken en ook nog behoorlijk duur.
Maar kijk, bij Ann Demeulemeester was er een kleedje dat paste en het kostte 15 euro.
Een koopje dus, maar bij nader inzien een miskoop.

Ik ben ondertussen de gebruiksaanwijzing kwijt (dit is geen grapje), en weet zelfs niet meer hoe ik het aan moet doen.

's Nachts - zoals dat gaat bij mij - kreeg ik ineens een idee om er een borstvoedingskleed van te maken. Samen met wat roze boordstof die ik nog had liggen.
Een beetje ambitieus voor mijn beperkte naaiervaring, maar ik zag het al helemaal voor mij, dus ik moest het proberen.  Het duurde even voor ik de tijd vond, maar het is gelukt! Net op tijd voor het mooie weer.

Ik keek wat dingen af van een zwangerschapsrokje en een leuk topje om de stof te knippen.
En ik kocht prachtig roos naaigaren bij Georgette.

Laat dat prachtig zomerweekend maar komen!

PS: Je kan nog steeds meedoen met mijn give-away.

PAPIER HIER | GIVE-AWAY

Aha.  De titel zegt het al: tijd voor een give-away.

Met papier.  Zelfgemaakte 'stationery', zoals dat dan heet.

Enkele kaartjes, gemaakt met masking tape.

Natuurlijk voorzien van bijhorende enveloppen, gevouwen van bladzijden uit een kledingcataloog.

Enkele gift tags, gemaakt van kartonverpakking en masking tape.

Deze gaan samen in een opgeleukt doosje.  Ideaal om kaartjes of foto's in te bewaren.

En omdat mijn doos 'pakskemaken' helemaal uitpuilt, doen we er nog wat gerecycleerd inpakpapier en lintjes en mini-wasspeldjes bij.

Wat moet je doen om dit te winnen?

Gewoon volger zijn of worden (via Google of bloglovin' - maakt niet uit)
en een reactie achterlaten onder dit bericht.
Bijvoorbeeld met een idee wat ik moet schrijven op dit vaderdagkaartje voor opi.

Want kaartjes maken is één ding, er nog iets leuks opschrijven een ander.

De winnaar wordt bekend gemaakt op 9 juni.